sexta-feira, maio 13, 2011

Sigo sin saber.- Frantz Ferentz


no sé
si te añoro
ni cuál es
el curso de mi sombra

no sé
si primero te amé 
y luego te olvidé
o si primero te olvidé
y luego te grabé
en gotas de silencio

da igual

porque al final
no sé
por qué sin querer
amanezco
bajo tu pijama
como escarcha
templada

lo cierto
es que siempre
me cuelo por el borde desgastado
de alguno de tus sueños

hoy
también
me despiertas
justo
cuando acabo
de morirme

© Frantz Ferentz, 2011

Sepelio.- Frantz Ferentz



me quisieron
enterrar a traición

yo entonces
despronunciaba nombres
seguía con el dedo
perfiles de cabello
y marfil

recuerdo
que me topé con elefantes
que crecían
o menguaban
con las mareas
-los contemplaba-

mas a ellos
no los esperaba
y me quisieron
enterrar

mas yo ya era polvo
que supo saltarles
al calostro
que mamaron

bestias!

confieso
que murieron tiritando

© Frantz Ferentz

Un sueño incompleto.- Frantz Ferentz


hay días
que antes de amanecer
ya están repetidos

y ríos
que ya recorrieron
tu barbilla
y mi tristeza

cuándo me daré cuenta
de que el corazón
es la máquina
más tonta
más tonta
sin ambages
ni caricias al aire

hay sueños
que se destiñen
y gritan

creo que eso
soy yo:
un sueño
que tú ni soñaste

© Frantz Ferentz

sábado, maio 07, 2011

Lluvia.- Frantz Ferentz



llueve
despacio
sin nostalgia
-creo que ella
la nostalgia
hoy ha perdido el bus
o tal vez
ande con resaca-

contemplo
en el vidrio
suicidios
de gotas anónimas

llueve
y tú sin llamar
mientras la calle
se acaricia
sus hernias
y sus indiferencias

dentro
una música politoxicómana
empuja al exilio
las pocas
certezas que se asomaban
a la ventana

lloverá
todo el día
habré de desnudarme
y salir
a la calle
a combatir gigantes anodinos
bajo la lluvia

dónde habré dejado
el sabor del café
mi única certeza

llueve
llueves
en blanco y negro

© Frantz Ferentz

sexta-feira, maio 06, 2011

La muerte hastiada.- Frantz Ferentz


ayer
pasó por la acera
bajo mi ventana
la muerte
sin necesidad de sigilo
ni tacones

la reconocí enseguida
era mi muerte
desdentada
desvirgada 
descarada
deslenguada
desteñida
y desnortada

y me habló
y su habla quemaba
-como siempre-

la muy puta
sabe cómo hacer
para que no la olvide

pero da igual
hasta la muerte se muere
aunque sea de hastío
y deja el paso libre
para coger el tranvía
en Malá Strana
-o es en la Alfama?-
y así me adormezco
en los duros asientos
junto a una anciana sin tiempo
que me adopta
hasta la próxima parada

© Frantz Ferentz


quarta-feira, maio 04, 2011

Há mulheres || Hay mujeres.- Frantz Ferentz


=========================(PT)=======================

há mulheres
planeta
que recitam
sempre silêncios

tu deves ser
uma delas
com marés
na barriga
e ecos
entre as pernas

ignoro mesmo
se te percorrem
elétricos
o embigo
se és salgada
ou se és húmida
no silêncio

tanto tem
tudo vale
enquanto existas

=========================(ES)=======================

hay mujeres
planeta
que recitan
siempre silencios

tú debes ser
una de ellas
con mareas
na barriga
y ecos
entre las piernas

ignoro incluso
si te recorren
tranvías
el ombligo
si eres salada
o si eres
húmeda en el silencio

da igual
vale todo
mientras existas


© Frantz Ferentz 2011



Ombligo.- Frantz Ferentz


a veces
cuando cierro los ojos
sobre tu ombligo
me imagino
que vuelo
en una alfombra mágica
y que el olor
de tu silencio
es el desierto

y gimes
levemente

el desierto
me envuelve
bajo las sábanas


© Frantz Ferentz 2011

Voltando à rua || Volviendo a la calle.- Frantz Ferentz

=========================(PT)=======================

a rua
foi pele
foi ânsia
de ti

a rua
descreve
insónias
e assobia
molhada
aqueles
nomes

a rua
dos paralelepípedos
puta às vezes
por desejada

a rua
mulher
de aniversário
destecendo
futuros

a rua
que fica
rua inconfessa

a rua
sempre
rua

=========================(ES)=======================

la calle
fue piel
fue ansia
de ti

la calle
describe
insomnios
y silba
mojada
aquellos
nombres

la calle
de adoquines
a veces puta
por deseada

la calle
mujer
de aniversario
destejiendo
futuros

la calle
que es
calle inconfesa

la calle
siempre
calle


© Frantz Ferentz 2011


terça-feira, maio 03, 2011

Adiós tristeza.- Frantz Ferentz


mientras
me abandonas
abanicas mi nombre
en penumbra

marcha
a la sombra
de palabras voraces
sin volver
la vista atrás

recuerda
que si me enojo
salpico lo mismo
recuerdos
que golpes
de tecla
desahuciados

adiós
tristeza


© Frantz Ferentz, 2011

domingo, maio 01, 2011

Convalecencia.- Frantz Ferentz




creo
que hoy
no soy nadie
que hasta la noche
me quiere
destripar
y mi propia inteligencia
me insulta

creo
que hoy
tengo el alma
de sopa
espesa
y poco hervida

la luz roja
del flexo
chivato
me adivina
insolente
por impotente
y más nada
inútil
citar al mar
-quizás ni existe-

mis canas
se siembran solas
y no sé por qué
mas quiero besar
rinocerontes

otra noche más
de pequeña paranoia
sin borde del mar


© Frantz Ferentz, 2011

segunda-feira, abril 25, 2011

Il colore della tristezza || El color de la tristeza.- Frantz Ferentz



=========================(IT)=======================

sempre
ho voluto sapere
di che cosa
è fatta la tristezza
e poi
indagare
perchè
ha la tristezza
il colore
dei tuoi occhi

non capisco
perché cerchi
pianeti
e carezze
amorfi
e non sai dire
ti voglio bene
alla tua ombra

ho voluto
capirti
e magari
tu avessi
anima di marmellata
labbra di caffè
ma hai soltanto
sapore
di nulla

accenditi 
la sigaretta
e taci
avvolta
nella tua tristezza


=========================(ES)=======================



siempre
he querido saber
de qué
está hecha la tristezza
para luego
averiguar
por qué
tiene la tristeza
el color
de tus ojos

no comprendo
por qué buscas
planetas
y caricias
amorfos
cuando no sabes decir
te quiero
a tu sombra

he querido
entenderte
y ojalá
tuvieses
alma de mermalada
labios de café
pero solo tienes
gusto
a nada

enciéndete
el cigarro
y calla
envuelta
en tu tristeza


© Frantz Ferentz, 2011


domingo, abril 24, 2011

L'home que volia ser oceà || El hombre que quería ser océano.- Frantz Ferentz



=========================(CT)=======================

caldrà bufar
manca una veu
a la bora del port
el vent
només xiuxiueja

seu tranquil
mil paraules
és tota la creació
totes paraules dolentes
perquè eren
les seves paraules

el mar
enfeinat
voldria ara
prendre’s un cafè
però no queda bé

l’home calla
i compta gavines
sua
i no entén
perquè ell ha de ser
sempre 
sempre
el traïdor
de les cicatrius 
més extenses
no comprèn
perquè l'àngel exterminador i reaccionari
li ha tatuat l’ànima


l’home agafa el llapis
i assassina el mar
somriu
el mar es fingeix mort
els habitants del buit
es creuen salvats

i l’home
esdevé
oceà

=========================(ES)=======================


habrá que soplar
falta una voz
a la vera del puerto
el viento
tan solo susurra

se sienta tranquilo
mil palabras
es toda la creación
todas malas palabras
porque eran
sus palabras

el mar
atareado
querría ahora
tomarse un café
pero no queda bien

el hombre calla
y cuenta gaviotas
suda
y no entiende
porquè él ha de ser
siempre
siempre
el traidor
de las cicatrices
más extensas
no comprende
por qué el ángel exterminador y reaccionario
le ha tatuado el alma

el hombre agarra el lápiz
y asesina al mar
sonríe
el mar se finge muerto
los habitantes del vacío
se creen a salvo

y el hombre
se torna
océano
© Frantz Ferentz, 2011


Estatua enamorada.- XFC



querría
saber amarte
aprender a amarte
mas soy
la estatuta
que todas las tardes
te contempla
mientras pasas
mascando siluetas
la estatua
que a veces
estira su sombra
-aun contra el sol-
para que tú la pises

querría
poder hablarte
mojarte
columpiarte en la memoria
de una isla
que aún no existe
para que silbes
todas tus nostalgias

querría
inmortalizarte
en piedra
lenta
-como yo-
y cubrirte
de musgo
año tras año
hasta
la resurrección 
de las piedras

querría
que sepas
que soy piedra
que como piedra siento
pálpitos
de planeta

y ahora
cuando pases
camino de no sé dónde
mírame
regálame tu tacto
aunque sea a distancia
y seré
por un instante
humano
humano

 (...)

ingrata
ingrata

© Xavier Frías Conde

quinta-feira, abril 21, 2011

Just for a while.- XFC



just for a while
give me the blink
to create
words
and twist them
till they feel cozy
like a woman's silhouette

just for a while
let me lick
the hidden face
of your sacredness
and keep it secret
for a couple
of eternal
sighs

just for a while
I'd rather
fly you around
getting your navel
salty...
god!
I want to become
your sea-maker

just for a while
unzip your soul
and whisper me
rhythmically
my name
up and down
so damp

just for a while
be real
just for a while

© Xavier Frías Conde

Fim do telefonema .- XFC



uma história
de não amor
dum eu e dum tu
que provavelmente
nunca 
se conheceram
contada por um ele
ou era uma ela
bébada 
de melancolias

ponhamos
um rio
uma flauta 
uma estrela a meio gás
uma história
que alguém deveria
de vez inventar

tanto amor
contido
numa nota
sol, fá ou pó?-
de lévedo
azul
que alguém
ignorante
de histórias invisíveis
almoçou
com sabor
a saudades

aquele eu
com aquel tu
coincidiu
numa pegada 
órfã de elefante
e depois
um fóssil
uma linha anárquica
uma garrafa
sem mensagem
e nenhuma praia
naquele grão
de areia

alguém
deverá escrever
a história
do eu e do tu
para torná-la
irreal
mais ainda
para quem a degustar
julgar
se está bem
de açúcar

fim
do telefonema

© Xavier Frías Conde

domingo, abril 03, 2011

Irrelevâncias (bilingue GP/ES) .- XFC



=========================(GP)=======================


não sei por que
ainda te lembro prostituta sem nome
embora te conheça
desde sempre

pergunto-me
onde foram as ondas do teu rosto
as marés do teu embigo
o salgado das tuas cuecas

ver-te agora
foder profetas
espida sem alva
enquanto pronuncias anjos de palha

sinto mágoa
por seres trajeto de sombras
tu que fuches cor de magnólias
agora apenas língua
inservível de borboretas mortas

como sempre
que choras
tristezas

=========================(ES)=======================

no sé por qué
aún te recuerdo prostituta sin nombre
aunque te conozca
de siempre

me pregunto
dónde han ido las olas de tu rostro
las mareas de tu ombligo
lo salado de tus bragas

verte ahora
joder profetas
desnuda sin alba
mientras pronuncias ángeles de paja

siento lástima
porque eres trayecto de sombras
tú que fuiste color de magnolias
ahora tan solo lengua
inservible de mariposas muertas

como siempre
que lloras
tristezas

© Xavier Frías Conde

Dança || Danza (bilingue).- XFC



=========================(GP)=======================

quem és
que ficas
que flutuas
que escondes
o rosto
detrás da almofada

vai para a memória
uma linha adolescente
de barca
salgada

até
esta manhã
mesmo quando choravas
murcha a parede
pressenti
mais silêncio
e todas tuas lágrimas
de orvalho

sem desculpas
abraços de arroz
e elétricos
a fazer-che cóxegas
pola barriga

tinjamos 
de azul
a última chamada

=========================(ES)=======================


quién eres
que te quedas
que flotas
que escondes
el rostro
detrás de la almohada

ve hacia la memoria
una línea adolescente
de barca
salada

hasta 
esta mañana
incluso cuando llorabas
marchita la pared
presentí más silencio
y todas tus lágrimas
de escarcha

sin disculpas
abrazos de arroz
y tranvías
haciéndote cosquillas
por la barriga

tiñamos
de azul
la última llamada




© Xavier Frías Conde
All rights reserved worldwide.

segunda-feira, março 21, 2011

Falar.- XFC


Dia mundial da poesia, 2011


falar a sério
de tudo
de nada
de carícias que não tivemos
de palavras não lendadas
de percursos corporais indescritíveis
de lágrimas cuspidas
de fantasmas sob os lençois
de rios que deixam pegada
de nós


falar sem lábios
de feitiços
de doces mentiras
de lividos incontestáveis
de sexo anegado
de lençois despovoados
de unhas melancólicas
de cores para a tua voz
de carícias
de tacto
de nós


falar
falar-nos
ser a língua do outro

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worldwide.

sexta-feira, março 18, 2011

A mitad de la brisa.- XFC




**********************

te quiero
aunque no estés
ni me oigas
ni tan siquiera existas


*************************

desnúdame
la lengua

infiel 
húmeda
palabra


**************************


en tu ausencia


tu desnudez
mi infierno


**************************

mariposas
en tu hombro

tejería
tu sonrisa


**************************

dicen
que vuelves

no entendí
tu partida


*************************


cubres mi piel
de farolas melancólicas
otro ocaso
de párpados
y brisa


*************************

tus sueños 
me ahogan

endulzaste
el café
con mis lágrimas


*************************
18.03.2011
*************************

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worldwide.

sexta-feira, fevereiro 25, 2011

Me falta.- XFC



me falta
tu cuerpo
en esta casa
ahora de espíritus
a la deriva


me falta
el aroma
de tu voz
me falta
compartir contigo
una película
que nunca llegas a acabar
porque sueñas
en mi pecho


me falta
verte salir
envuelta
en una toalla
que se desliza
por mi mente
mi sonrisa
y mi cama


me falta
tu piel
y tu cabello
y tu caricia
cuando estoy a punto
de joderla otra vez
sin anestesia


me faltas
en una de esas noches de invierno
en que alguien
tendrá por fin
que decidir
si la vida es en blanco y negro.


© Xavier Frías Conde, 2011

Llorar || Cry .- XFC



te he de confesar
que a veces lloro
lloro lluvia
lloro sin llanto
lloro en los controles
del aeropuerto
cuando te vas
pero nadie lo nota
porque lloro
a lo lejos
como una brisa
que nunca
alcanza
tu barbilla


lloro para desteñir papel
de ausencias
mas no lo hago bien
porque enseguida
me vuelve el recuerdo
de cómo fingí
perderme en tu cabello


lloro café
lloro imprudencias
lloro al revés
te lloro a ti
y no sé si tú me lloras
pero cuando las lágrimas
se emborrachan
reencuentro
los límites
de tu floresta


quizás tan solo me quede
anhelar
bañarme en tu ombligo
salado
y seguir la corriente
de tanto llanto
en cascada
directa
a tu sexo
monumental


© Xavier Frías Conde, 2011

quinta-feira, fevereiro 10, 2011

Descubriendo || Discovering .- XFC




<1>


descubrí
que la ausencia
es vertical
que el silencio
es vertical

y tu sonrisa...



<2>

descubrí
como tocar un sueño

ahora las manos
me saben
a tiza


<3>

te descubrí
amaneciendo
levemente

ya sé que el café
caliente
servido
en la cama
nos resucita
el día



<4>


me gustan
tus labios
cuando riman
en mi boca

te quiero
aún
más lluvia


<5>

"sabes salado"
me dices
paseándome la boca


tanto mar 
de madrugada
me deja mareas
melancólicas

© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worldwide

terça-feira, janeiro 25, 2011

Bairro da Luz.- XFC








<1>


declarou-se destripador
de estrelas
por covarde
por não ousar
destripar soidades

porém
as suas tripas correm
noite abaixo
fugendo pontes
sem reflexos
jurando
anceiando
tanta tinta
que acariciava



<2>


quero ver-te
enroupada na baranda
e o porto
às tuas costas

gosto de ver-te sorrir
quando os teus óculos de sol fazem piadas
e a brisa retoma o tempo
percorrendo o teu cabelo 

nem o inverno
é inverno
quando o mar me sussurras
ali
na baranda do porto
pensando silhuetas



<3>


bêbedo
das tuas coxas
mais uma noite
primavera
ou uma estação por inventar
nos vértices
de tantas bocas



<4>



és linda
muito linda

desculpa
não fomos apresentados

dizia...
és linda
muito linda
embora nunca te conheça


<5>


apenas quando adormeces
existe em ti
um recanto
o bairro das luzes
onde mora
o indezível

e fazes confluir
o Tejo com Praga
o Moldava com Lisboa

apenas quando adormeces
existe em ti
o bairro das luzes
boca de humidades
mapa de carícias
e praias
lentamente anceiadas




<6>

escreve-me

queres que che escreva
absurda e vaidosa
quando és apenas
uma nódoa
no meu guardanapo
sem forma 
nem rima

escreve-me, insistes

deixo a conta sem pagar
vou embora



<7>

ignorava
que os esqueletos
dançassem

pensei que
eram vozes frustradas
caramelos cuspidos
ou ligações para o absurdo

até que te conheci
então percebi
ossos envejosos
até da pelelha resseca dum tambor

como pode a morte
tentar espelhar-se
nos lábios do mar
e acreditar
que ainda nalgures
lhe mora beleza

não é por caso
que te chames dores
enquanto inerme aguardas
que floreçam as falanges
do teu mais anónimo
inverno
inverno


<8>


à noite
na ponta das dedas
tu
sempre menina

fora chove
miudinho
para não acordares

dorme
miudinha

© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worlwide

quarta-feira, janeiro 19, 2011

Lettere.- XFC

Five winter's poems in Italian. Winter time pushes us to remain indoors enjoying calm with the help of hot coffee and some poetry if possible. Sit tibi nive levis, amice.
________________________________________________________________________



LETTERE

lettere
malinconiche
con tendeze suicide
dimenticate sul bordo della tazza fra la traccia delle labbra rosse

lettere
rischiose di diventare voce
morbide
che nemmeno esistono

lettere
erotiche
innamorate di un’ora estinta
di lettere sementali

tu sei
lettere
di un alfabeto sbagliato
sottoscritto
di pelle


DISINTOSSICAZIONE

oggi
vorrei
disintossicarmi 
di te
di voi
almeno ci proverò

guardo i tuoi occhi con sapore a limone
inauditi
sotto la polvere amara
di un sorriso
mai fatto
sul serio

sentirmi 
fumato
da te
da voi
sulla spiaggia bastarda

oggi
vorrei
disintossicarmi
dei tuoi silenzi
mai
salvati.



RIPETIZIONE

ripetere
ripeterti
ripetere silenzi
ripetere nomi zitti
ripeterci
ripetere l’ultimo gusto
ripetere la notte sotto la lingua
ripetere
ripetere la luna cadendo
ripetere la loro parlata di nebbia
ripetermi
ripetere me stesso
ripetere che ripeto
e non ripetere più
l’ultimo colpo di palpebra 



LIEVITO

bene, grazie a dio
alhamdullillah

credo al deserto
come pelle ultima
dove fingere la vita

umidità scaduta
dei ricordi più dolci
-oppure più amari
non lo so-

crescere
senza il corpo
scoprire
che le mie dita
sono polvere
io sono lievito
sillabico
al di là del deserto nascosto



CURVA

la curva più perfetta
è quella dei capelli
che si avvicinano al volto
e poi fluttuano
tramite una breve galassia
di donna

non toccare mai
la curva
sarebbe come macchiare
un silenzio
brezza di autunno lento
che scende
e cavalca
scende
e cavalca
quei desideri più indecifrabili




© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worlwide