sexta-feira, fevereiro 25, 2011

Llorar || Cry .- XFC



te he de confesar
que a veces lloro
lloro lluvia
lloro sin llanto
lloro en los controles
del aeropuerto
cuando te vas
pero nadie lo nota
porque lloro
a lo lejos
como una brisa
que nunca
alcanza
tu barbilla


lloro para desteñir papel
de ausencias
mas no lo hago bien
porque enseguida
me vuelve el recuerdo
de cómo fingí
perderme en tu cabello


lloro café
lloro imprudencias
lloro al revés
te lloro a ti
y no sé si tú me lloras
pero cuando las lágrimas
se emborrachan
reencuentro
los límites
de tu floresta


quizás tan solo me quede
anhelar
bañarme en tu ombligo
salado
y seguir la corriente
de tanto llanto
en cascada
directa
a tu sexo
monumental


© Xavier Frías Conde, 2011

quinta-feira, fevereiro 10, 2011

Descubriendo || Discovering .- XFC




<1>


descubrí
que la ausencia
es vertical
que el silencio
es vertical

y tu sonrisa...



<2>

descubrí
como tocar un sueño

ahora las manos
me saben
a tiza


<3>

te descubrí
amaneciendo
levemente

ya sé que el café
caliente
servido
en la cama
nos resucita
el día



<4>


me gustan
tus labios
cuando riman
en mi boca

te quiero
aún
más lluvia


<5>

"sabes salado"
me dices
paseándome la boca


tanto mar 
de madrugada
me deja mareas
melancólicas

© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worldwide

terça-feira, janeiro 25, 2011

Bairro da Luz.- XFC








<1>


declarou-se destripador
de estrelas
por covarde
por não ousar
destripar soidades

porém
as suas tripas correm
noite abaixo
fugendo pontes
sem reflexos
jurando
anceiando
tanta tinta
que acariciava



<2>


quero ver-te
enroupada na baranda
e o porto
às tuas costas

gosto de ver-te sorrir
quando os teus óculos de sol fazem piadas
e a brisa retoma o tempo
percorrendo o teu cabelo 

nem o inverno
é inverno
quando o mar me sussurras
ali
na baranda do porto
pensando silhuetas



<3>


bêbedo
das tuas coxas
mais uma noite
primavera
ou uma estação por inventar
nos vértices
de tantas bocas



<4>



és linda
muito linda

desculpa
não fomos apresentados

dizia...
és linda
muito linda
embora nunca te conheça


<5>


apenas quando adormeces
existe em ti
um recanto
o bairro das luzes
onde mora
o indezível

e fazes confluir
o Tejo com Praga
o Moldava com Lisboa

apenas quando adormeces
existe em ti
o bairro das luzes
boca de humidades
mapa de carícias
e praias
lentamente anceiadas




<6>

escreve-me

queres que che escreva
absurda e vaidosa
quando és apenas
uma nódoa
no meu guardanapo
sem forma 
nem rima

escreve-me, insistes

deixo a conta sem pagar
vou embora



<7>

ignorava
que os esqueletos
dançassem

pensei que
eram vozes frustradas
caramelos cuspidos
ou ligações para o absurdo

até que te conheci
então percebi
ossos envejosos
até da pelelha resseca dum tambor

como pode a morte
tentar espelhar-se
nos lábios do mar
e acreditar
que ainda nalgures
lhe mora beleza

não é por caso
que te chames dores
enquanto inerme aguardas
que floreçam as falanges
do teu mais anónimo
inverno
inverno


<8>


à noite
na ponta das dedas
tu
sempre menina

fora chove
miudinho
para não acordares

dorme
miudinha

© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worlwide

quarta-feira, janeiro 19, 2011

Lettere.- XFC

Five winter's poems in Italian. Winter time pushes us to remain indoors enjoying calm with the help of hot coffee and some poetry if possible. Sit tibi nive levis, amice.
________________________________________________________________________



LETTERE

lettere
malinconiche
con tendeze suicide
dimenticate sul bordo della tazza fra la traccia delle labbra rosse

lettere
rischiose di diventare voce
morbide
che nemmeno esistono

lettere
erotiche
innamorate di un’ora estinta
di lettere sementali

tu sei
lettere
di un alfabeto sbagliato
sottoscritto
di pelle


DISINTOSSICAZIONE

oggi
vorrei
disintossicarmi 
di te
di voi
almeno ci proverò

guardo i tuoi occhi con sapore a limone
inauditi
sotto la polvere amara
di un sorriso
mai fatto
sul serio

sentirmi 
fumato
da te
da voi
sulla spiaggia bastarda

oggi
vorrei
disintossicarmi
dei tuoi silenzi
mai
salvati.



RIPETIZIONE

ripetere
ripeterti
ripetere silenzi
ripetere nomi zitti
ripeterci
ripetere l’ultimo gusto
ripetere la notte sotto la lingua
ripetere
ripetere la luna cadendo
ripetere la loro parlata di nebbia
ripetermi
ripetere me stesso
ripetere che ripeto
e non ripetere più
l’ultimo colpo di palpebra 



LIEVITO

bene, grazie a dio
alhamdullillah

credo al deserto
come pelle ultima
dove fingere la vita

umidità scaduta
dei ricordi più dolci
-oppure più amari
non lo so-

crescere
senza il corpo
scoprire
che le mie dita
sono polvere
io sono lievito
sillabico
al di là del deserto nascosto



CURVA

la curva più perfetta
è quella dei capelli
che si avvicinano al volto
e poi fluttuano
tramite una breve galassia
di donna

non toccare mai
la curva
sarebbe come macchiare
un silenzio
brezza di autunno lento
che scende
e cavalca
scende
e cavalca
quei desideri più indecifrabili




© Xavier Frías Conde 2011
All rights reserved worlwide

sábado, dezembro 11, 2010

Albeggiando.- XFC

Albeggiando is a set of three Italian poems, written after looking through the window in fancying that beyond the snow that makes everything silent, there are the dreamed places that one misses. But warmth and fluids are actually here, behind the window, on the skin and among the hairs of a woman who possesses all rivers and all guitars on her body and whose skin is prone to welcome the forthcoming dawn, still unborn like all my wishes.
________________________________________________________________________

A Nataša

<1>

a volte
non vale più
una confessione

vale di più
guardarti
in pigiama
di notte
e scendere
tra i tuoi
silenzi
e incognito
baciare
le tue labbra
di birra

vale di più
credere
ai lenzuoli
come patria
e desiderare
l'esilio
al tuo grembo

e tu
sempre dormi
a volte
proprio
nevica
sul tuo naso
e sorridi

ancora
avrò l'occasione
di rubare
il profumo
dei tuoi capelli
facendo finta
di cercarti
motivi
per condividere un caffè

e il Moldava
si unisce con il Tago
nell'umidità
più profonda

ti svegli
sul letto
pianeta
e mi acetti
pioggia
lenta
e zitta.


<2>

ti scopro
quando ti svegli
pelle di fado

non so perché
in te abitano
tutte le chitarre
e se ti bacio
hai fiato di pasticcio
e marmellata

con te
lento il tram
invade Lisbona

taciono
isole e gabbiani
di notte
quando il Tago
ancora non
ti arriva alla bocca


<3>

Sei morbida
piccola
e misteriosa

mi piace
la tua nebbia
calda
sotto le coperte

mi piace
quando la tua lingua
inventa
geografie
che subito
si evaporano

mi piace
essere il tuo corpo
e darti
nomi
inpronunciabili

sei morbida
piccola
e calda

© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

segunda-feira, dezembro 06, 2010

Poena delenda est .- XFC

Poena delenda est.- Four times, four oblivions. Times goes on, life as well, fortunately. One of those melancholic moments in which a snowed landscape makes you stop and look back. It isn't worth regretting things. Four poems in Spanish devoted to B., I., E., R. (=beer, but in German)
________________________________________________________________________



COLOR


te pensé

te pensé
bruja rota

sentí ternura

qué pena
que la vida
te fumase
entre poros

recuerdo aún
aquella siesta
en que desnudaste la playa
callabas llorando

te pensé entonces
te pienso ahora
mas no
cuando has querido
beber la nieve
para maquillarte
te he visto
duchada
en cerveza

me ha dolido

porque te pensaba
y ahora
tus letras
bailan
por unas pocas monedas
-las muy putas-

te pensé
te pienso
que tu cabello
te sea leve
cuando despiertes

amiga



MANCHA


recuerdo
haberme bañado
en tu risa

contigo el café
sabía
a adolescencia

aquellas calles de piedra
acabaron lloviendo
borraron huellas
de huellas
sin aire

la última vez
que te vi
ibas del brazo
de la vía láctea

ahora
temo llamarte
tu teléfono
tan borracho
no acierta
a encontrarte



FICCIÓN


de la noche
tomaste
ojos
y caderas

mas amaneció

no te reconocí
en la calle
mendigando
caricias

lo siento
ya no me quedan


Y NADA


loca
que aúllas a la playa
en vez de a la luna

te desnudas
ante la nada
pidiéndole
que despinte
tu pasado
tan lánguido
como
tu soledad

murmuras estrellas
estériles
sin aceptar
que tu piel
ya
es desierto
sin dunas


que otrora
fuiste mi nómada


© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

sábado, dezembro 04, 2010

Old steps still sounding.- XFC

It's interesting to go through old folders in the hard disk. At times one finds old forgotten poems written in Galician. These ones were probably  written between 2005-06. A good chance to share them.
________________________________________________________________________





entender a ausencia
indecente
impaciente
aínda de ti máis ausente

o vicio de conquistar
impaciencias
as praias
tamén ausentes
da palma de
túa mao.


* * *

percorrinte foresta
aroma
amorodo
praia
até acordar
primavera
en teu cabelo.

* * *

as palabras
    cando espidas
tamén aterecen

país desabrazado

* * *

fechou o silencio
por fin de existencias

a pel é de novo
erma rúa mollada


* * *
e o suor
tórnase mar

na túa palma
marés

o teu peito
illas à alba
contigo
    meniña
adormecida...  toda tu praia

* * *

négome a almorzar
tabús descubertos
en suor
silencios de palla
cans de inocencia

nesta todas as ausencias
hai corvos afónicos
que non explican
os contornos da túa pel

e rancia
    neciamente
suplican
aínda
máis ausencias

* * *

corrente arriba

sempre
sempre
ao teu sexo

* * *

sentas
na butaca azul
da lingua fértil
das gaivotas

faría agora
castelos de area
    e talvez de fadas
na túa pel

muller na maré

© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

terça-feira, novembro 30, 2010

Geoletras (2).- XFC

Geoletras.- A shapeless varying landscape of poems written in Spanish. Just for free. Second part
________________________________________________________________________




(6)


empezar a descreeros
-no dije olvidaros-
desudar las páginas
de este otoño
insípido

mi aliento
es de vino
ahogado

una promesa más
río abajo
se descumple

tactos de hojalata
pestillos en la noche
¡joder!
por qué
se rebelan las mantas


(7)


le dimos a todo
(des)amor
(im)potencia
(auto)censura

soñamos
lo que
fuimos
inventando
inviernos de peluche

y yo ya
regreso a puerto
pubis lento
oliendo
a gemidos



(8)

de nuevo
destriparán
tu horizonte
insaciable
de penumbras


desgarros
de una lágrima
y más ranciedumbre
en tu nombre
azul

no te veo
no te creo
no te gimo

aquella tentación
se arrepiente
y se va
invisible
de puntillas


(9)


la caja
de mensajes
huele
a ausencias

profetas
que beben
fangos

ay
la calle
enjabonada
donde corren
los hijos
de las ideas...
que resista
que resista.


(10)


déjame
que me deleite
en tu derrota
en este sofá
relleno
de incoherencias

despacio
tómate el café
amargo
como te gusta
y luego navega
por tu propia piel
tecleando
en tu vientre
tanta y tanta
desmemoria

© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

quinta-feira, novembro 25, 2010

Geoletras (1).- XFC

Geoletras.- A shapeless varying landscape of poems written in Spanish. Just for free.
________________________________________________________________________






(1)


inútil recitarte otoños
   
llegaron sueños
ojos de hojarasca

te cruje
la melancolía

me embarga
lo que callo


humedad
en los huecos
de tu risa

seduzcamos parábolas
que giman
entre tus dedos
 –un lar
de cabellos
desdomados–

por fin
la tierra
se desnuda
a dioses
de esperma


(2)


de repente
salvamos ballenas
en la taza
semidesnuda
del café

tus labios
en playa
dejan su huella
en el borde
    se acerca un fado
huele a melancolía


soñar
comienza a doler.


(3)


la fronda del silencio
navegando por mi ventana
y arrugas
    tantas arrugas
que ya no responden

surcos de polvo
en la piel
de nuevo barbechos
en la memoria


por no recordar
no se recuerda
el adiós.




(4)


tierra ingrata
de mujer
mar
de insomnios


gotean palabras
inermes
por la pantalla
sin delfines en el cabello


tierra
sin pelvis
anhelando mareas


tierra impronunciable
triste
y mendiga


(5)

viejo amigo
y papel

tantos años
sin tu llanto
me hueles
a tinta


yacen
apariencias

© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

domingo, outubro 03, 2010

Autumn smell.- XFC

Autumn smell. Six French poems. Nostalgia, sadness rain and smells.
________________________________________________________________________



QUESTION DE CHAGRIN
            
Aujourd'hui c'est question de chagrin.
Le chagrin parle en absences.
C'est pire de se réveiller que de rêver,
l'espace vide sent encore des lettres.
Un serpent analphabète.
Et soudain, l'aube fausse.
Pas de mer sous mon lit.
Je me déclare intouchable.


ÉTRANGE SAISON
        
Étrange saison de misère.
Deux îles guère illuminées.
Je te quitte, une fois,
encore une autre, désolé.
Un train ivrogne court par l’écran.
Chanson qui vomie couleurs vifs.
Laisse-moi composer un retour,
laisse-moi te coudre la tristesse
aux affiches du tram,
tram à destination de l’oublie.


JE CRAINS

Je crains que tu ne ris plus,
ni parles,
ni pleures de brises.
Je crains que tu encore rêves
à l’arrivée des marées invisibles,
sans comprendre
que tu n’es plus une côte désirée.
Chants de sirènes en silence.
Nue de l’autre côté du miroir.
Alice, tout de coup, est devenue mère.


SOLITUDE MARINE
          
La solitude marine
de ta tristesse.
Une échelle de savon
jusqu’à tes lèvres.
Dis-moi ce que tu n’as jamais dit.
Souviens-toi du café
qui répare les songes
jamais songés.
Et deviens écume
assise sur la plage,
je t’en prie.

       
GOÛT DE NEIGE
        
Tu sens de neige.
Pourquoi ?
Le chagrin finalement se glisse
jusqu’à la lampe d’Aladdin.
Nostalgies de Schéhrézade.
Tu as oublié tes sourires,
une autre fois,
triste chanson pour une berceuse.


PLUIE
                     
Une pluie qui crie
et soudain tu pleux
impuissante sur les vitres de ma voiture,
goute à goute,
encore indéchiffrable.
Je ne te connaissais pas pluie,
tu m’as surpris,
mais c’est l’unique façon
de se prostituer décemment,
n’est-ce pas ?
Si tu respires toujours,
enlève-toi ta voix de poussière


 


© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

quarta-feira, setembro 22, 2010

Woman's hair, woman's flow.- XFC

Woman, Prague, river, coffee, beer... All the topics that make me remember absence. This time in English.
________________________________________________________________________




[1]

I'd rather live
among your hairs,
to stretch time out,
as long as possible.

Keep on sleeping
and dreaming
of hot
silent
chocolate words.



[2]

I became a believer
of your hair.
Your breeze
was a scenting prayer.
But I didn't count
on distance.
Too many steps
to measure the light.

Coffee was even cold this morning.


[3]


I can't discard
those last minutes,
since as centuries
they invaded all our skins.
Let me guess
the whisper of stones
foretelling your departure.
Let me discard myself
from your breaths,
now and ever,
again.



[4]


My soft spot?
Remember and forget you,
tide after tide...
till oblivion shouts 'enough'
and I pick my long white nostalgia up
just to catch the next tramway
to nowhere.


[5]


Nothing else but vacuum.
The Vltava got lost
among our beer halutinations.
Its old bridges now look like
beggars of colours.

You have left
and the city does not exist any longer.
Useless to dream
of up-current waterfalls.

Prague is only absence.

© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

domingo, setembro 05, 2010

Four steps through Prague.- XFC

Four steps through Prague is homage to the city of Prague. These poems were originally written in German by me. My good friend Janina Vahl revised them to me. The Portuguese and English versions are mine (so excuse the faillures and be patient). Once again, the city is identified with personal feelings and sensations. At the bottom of its essence a woman's heart throbs. It might mean Prague is a desired woman whose real name is kept half-secret.
________________________________________________________________________




I


Es regnet auf Prag.
Der August kommt traurig.
Warum hast du mir nicht gesagt,
dass deine Stimme
fliehendes Wasser geworden ist.
Aber komm ruhig.
Es gibt noch
heißen Kaffee irgendwo

***********

It's raining on Prague.
August comes sadly.
Why didn't you tell me
your voice has become fleeing water?
But come.
There is still
some hot coffee anywhere.

************

Chove em Praga.
Agosto vem triste.
Por que não me disseste
que a tua voz se tornara água a fugir?
Mas vem.
Ainda haverá
café quente nalguma parte.



II


Das letzte Licht der Straße
betracht uns noch.
Prag möchte lernen in deinem Schoß
zu schlafen.
Inzwischen holt die Karlsbrücke
alle Nostalgien ab

************


The last light of the street
is still staring at us.
Prague wants to learn to sleep
on your lap.
Meanwhile the Charles Bridge
is picking all nostalgias up.

************

Contempla-nos ainda
a última luz da rua.
Praga quer apreender a dormir
no teu colo.
Entrementes a ponte de Carlos
recolhe todas as nostalgias.



III


Hört auf zu weinen.
In Prag
 sind alle Tränen aus Bier.
Die Moldau
ist heute unterwegs
zu deinem Sex.
In dieser Stadt
schweigen die Sterne
nie

*****************

Stop crying.
In Prague
all tears are made of beer.
The Moldava
is now
on its way to your sex.
In this city
stars are never silent

******************

Para de chorar.
Em Praga
todas as lágrimas são de cerveja.
O Moldava
já vai
caminho do teu sexo.
Nesta cidade
nunca calam as estrelas.



IV


Prag ist alle Nostalgien.
Du bist Prag,
Fluß,
Stimme,
und alle Abwesenheiten.

Nun kommst du nicht,
weil du die Stadt
und der Herbst
und der Abstand bist.

Frau in der Stadt,
wie gern würde ich dich bewohnen


*******************

Prague is all the nostalgias.
You are Prague,
river
voice
and all the absences.

Now you don't come
because you are the city
and the autumn
and the distance.

Woman in the city,
how much I'd love to inhabit you


*******************

Praga é todas as nostalgias.
Tu és Praga,
rio,
voz,
e todas as ausências.

Mas agora não vens
porque és a cidade
e o outono
e a distância.

Mulher na cidade,
como gostaria de morar-te.




© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide



sábado, setembro 04, 2010

Bottom of page .- Xafrico

Eight bilingual poemas PT-ES referring to loneliness and absence, but also to hope  and desires that could emerge at any moment. Sadness is just the first step to reach plenitude, because we, humans, are a universe in ourselves. Therefore, poetry is an old path that allows people to change the colour of the universe.
______________________________________________________________________
 
Tagus river near Aranjuez. Photo © Nataša Frías


[1]


Adoro as sílabas da chuva,
a baterem na rua,
doces e imensas.
Adoro ouvi-las trazer
lembranças de factos que ainda não foram.
Adoro esta chuva lenta
com voz de mulher

* * *

Adoro las sílabas de la lluvia
batiendo en la calle,
dulces e inmensas.
Adoro oírlas traer recuerdos de hechos que aún no han sido.
Adoro esta lluvia lenta
con voz de mujer.



[2]

Há dias em que mesmo o sol cala.
São dias que quiserem ser cinzentos,
mas o corpo não o permite.
Solidão sem uma bica de café,
aqui ao pé do Tejo,
quando ainda nem sonha com ser o lar dos fados.

* * *

Hay días en que hasta el sol se calla.
Son días que quisieran ser grises,
pero el cuerpo no se lo permite.
Soledad sin una taza de café,
aquí junto al Tajo,
cuando aún ni sueña con ser hogar de los hados/fados.



[3]

Não me esqueçam,
façam favor,
não me esqueçam.

Nas pétalas de rosa
mora a minha insignificância.
Naufrago nos pousos do café,
procuro sílabas que formem andorinhas.

* * *

No me olvidéis,
por favor,
no me olvidéis.


En los pétalos de rosa
vive mi insignificancia.
Naufrago en los posos del café,
busco sílabas que formen golondrinas.



[4]

Que mostrasse o coração,
dizias-me.
Um coração soldado
que apenas quer tingir de azul
os agoiros da desfeita.
Que fique tranquilo no fundo da página,
dizia-te.

* * *

Que enseñase el corazón,
me decías.
Un corazón soldado

que tan solo quiere teñir de azul
los augurios de derrota.
Que se quede tranquilo en el fondo de la página,
te decía.



[5]

A lentidão do teu sorriso
tem sabor de outono.
O pão na memória,
a lua na utopia,
o café pelas veias.
Afinal descem carícias
e criam silhuetas.

* * *

La lentitud de tu sonrisa
tiene sabor de otoño.
El pan en la memoria,
la luna en la utopía,
el café por las venas.
Al final descienden caricias
y crean siluetas.




[6]


Escrevo pequenas tristezas na neve.
A neve cobre toda a minha mente.
Atravesso a minha mente como uma rua.
A minha rua na minha voz derrete-se lentamente.

* * *

Escribo pequeñas tristezas en la nieve.
La nieve cubre toda mi mente.
Atravieso mi mente como una calle.
Mi calle en mi voz se derrite lentamente.



[7]


Onde moram corações,
cá mesmo baixo a janela,
repite-se a mesma pergunta:
quem são.

O sol desce assobiando,
a ausência torna-se dona do teclado.

Mais outra tarde.

* * *

Donde habitan corazones,
justo aquí debajo de la ventana,
se repite la misma pregunta:
quiénes son.

El sol desciende silbando,
la ausencia se vuelve la dueña del teclado.

Otra tarde más.



[8]


Onde é que ficam as marés,
as marés deste deserto de papel,
as marés da pedra ferida,
as marés que tornam as vozes paranoicas.
Onde é que ficam as marés de ser sem tem sido.

* * *

Dónde quedan las mareas,
las mareas de este desierto de papel,
las mareas de la piedra herida,
las mareas que vuelven las voces paranoicas.
Dónde quedan las mareas de ser sin haber sido.



© Xavier Frías Conde 2010
All rights reserved worlwide

terça-feira, junho 01, 2010

Ten haikus.- XFC

Ten trilingual haikus written between April and May 2010
_______________________________________________________________________

1

fados nos dedos,
vens ao tacto da erva,
hei de lembrar-te

hados en los dedos,
vienes al tacto de la hierba,
he de recordarte.

fates on the fingers,
you coming to the touch of grass,
I must remember you.


2

descer-te, ler-te,
tinguir-te, despovoar-te...
como inventar-te?

descenderte, leerte,
teñirte, despoblarte...
¿cómo inventarte?

descending you, reading you,
dying you, depopulating you...
how to invent you?




3

corpo e foresta,
tu chovendo-me toda,
elétrico à lua

cuerpo y selva,
tú lloviéndome toda,
tranvía a la luna

body and forest,
you raining upon me,
tramway to the moon.


4

mar sen marés,
navegar-te sem rumo
no embigo eterno

mar sin mareas,
navegarte sin rumbos
en ombligo eterno

tideless sea
sailing you nowhere
in a timeless navel


5

hei descubrir-te
entre hedras na meixela,
recua o tempo

te descubriré
entre hiedra en la mejilla,
recula el tiempo

I'll discover you
among ivy in your cheek,
when time withdraws


6

deusas inóspitas
e bébedas de ausências,
a rosa afoga

diosas inhóspitas
y borrachas de ausencias,
se ahoga la rosa

inhospitable goddess
all drunk of absence,
the rose gets drowned


7

voo-te lento,
expiro primaveras,
sopro na terra

te vuelo lento,
expiro primaveras,
soplo la tierra

I'm flying you slowly,
I'm expiring your springs,
I'm blowing the land


8


inventam anjos,
a noite vem despida,
marés antigas

inventan ángeles
la noche baja desnuda
marea antigua

they invent angels,
and the night is coming naked,
those ancient tides


9

a última rua,
em lábios dividida,
a outono cheiras

la última calle,
en labios partida,
hueles a otoño

the last street
now splitting into lips
you smell of autumn


10

viver no escuro
e viver apalpando-te,
viver-te sabor

vivirte en lo oscuro
y vivir palpándote
vivirte sabor

living you in dark
and living you in touch,
living you in taste




© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

sexta-feira, abril 09, 2010

April.- XFC

April. Four poems of spring, but probably under the influence of shades (don't forget it was April's Fool not so long ago). Poems in Spanish.
_______________________________________________________________________


-1-


etérea
es la locura
huyendo por la pared

una gota
de sudor
basta
           pasión
de acariciar
recuerdos
ahogados

letras fugaces
susurran
verdugos

ve
por el margen
de la esfera
sin colores

ve

ve

hacia nunca


-2-


te desnudas
de ti misma

una sonrisa
suelta

mejillas resueltas
a fumarse una noche
más
         más

sin más playa
que una pelvis
abandonada

descríbete
desierta

intemperie
entre viejos y decrépitos
susurros


-3-


robarte
qué

una risa muerta
un fango que te explica
una menstruación deshonesta

robarte
qué

robarte
nada

ya te robaste
a ti misma



-4-


abril
nevándote
tardío
en la memoria

abril
crujiéndote
las vértebras
crudas

abril
replicando
a jadeos

abril
víspera
          que fue
de la nada

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

terça-feira, março 16, 2010

Odeur à café.- XFC

Tonight the silence of my studio spoke French. Why not to profit it?
_______________________________________________________________________

 [1]


Je ne l'attends plus.

La pluie est déjà partie,
ivrogne,
mélancolique

Ces rues battues
ne connaissent plus les routes
mouillées de ses désirs.

C'est dommage
mais il me faut marcher
sur le tapis de ses rêves.

Je ne l'attends plus.




[2]


Je me demande
si parfois la nuit
trouble ses paroles
jusqu'à lui faire vomir
un orgueil indéchiffrable.

Je me demande
si la mystique de l'oublie
lui dessine toujours
le mystère
du désert
de ses pupilles.

Je me demande
si le café
dans son âme
a le goût de l'absence.

Je me demande
tout en souriant
pourquoi un coucher du soleil
me fait
des chatouilles
entre les lèvres.


[3]


À travers
la fenêtre,
la nuit
et ses yeux
tristes,


Yeux lointains
si lointains.


[4]


Il y a toujours
un lendemain,
et des plies
sur le lit
qui crient
le séjour
d'une peau.

Mers de papier
qui rejettent
les reliefs
de corps
imaginaires,
les chambres
ne sont que des chats
somnolents,
un moment
ou deux,
on ferme la porte,
les îles se diluent
entre les cheveux de l'oublie,
jusqu'à l'aube.


On sent déjà le café.

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide




domingo, março 14, 2010

Cities.- XFC

Four cities in Sardinian, together with a Spanish translation.
_______________________________________________________________________

XIXON


Is pilos tuos
mi proiant
in is manos.

Tzidade
carena de pruja,
sonnos circhende umbrellos,
gutas chi disegnant
sa geografia
de unu desìgiu,
e intzandos, su mare
bennet una fèmina nua.

In s'arena
sa praja isetat
siluetas.



DRESDEN



Paràulas chi crescent
in is intragnas de s'Elba,
in sa boxe tua current totu is notes
lèvias, is cùpulas
de su petus tuo
m'isetant.

Ries
mentris sa birra
ti bolet imitare
is lavras.

Suta de is arcos
de sa pratza
bècios anticuariados,
stòrias mai scadescidas,
una crèsia
in ue ti alabare,
lenta
cun pregàrias
peri totu sa carena tua.


PORTO


Bolaus su Douro.

Inventaus stòrias
riende cun is caos,
in sa ribeira,
e ries vinho verde...

Sa terra calente
cancellat su tempus,
silèntziu
suta de sa blusa tua,
e mareas,
mareas durces
in sa buca.


SALZBURG


Ponte a ponte,
una ciocolata calente,
pruja,
tanta pruja,
circas s'abbratzu,
frius,
frius fintzas a s'ànima,
ànima de piciochedda.

Unu kebab,
una birra,
e sa carrera bianca
ue su violinista
frimmat sas brisas.

Luna a luna
ti basende,
invadende
is talentos de sa pedde tua.




XIXON


Me llueven
tus cabellos
en las manos.

Ciudad
cuerpo de lluvia,
sueños que buscan paraguas
gotas que dibujan
la geografía
de un deseo,
y entonces, el mar
se torna una mujer desnuda.

En la arena
aguarda la playa
siluetas.


DRESDEN


Palabras que crecen
en las entrañas del Elba,
en tu voz corren todas las noches
leves, las cúpulas de tus pechos
me esperan.

Sonríes
mientras la cerveza
te quiere imitar
los labios.

Bajos los arcos
de la plaza,
librerías de viejo,
historias nunca olvidadas,
una iglesia
donde alabarte,
lenta,
con plegarias
por todo tu cuerpo.

PORTO


Volamos el Duero.

Inventamos historias
riéndonos con las gaviotas
en la ribeira,
y ríes vinho verde...

La tierra caliente
ya borra el tiempo,
silencio
bajo tu blusa,
y mareas,
mareas dulces
inundándote la boca.


SALZBURG


Puente a puente,
un chocolate caliente,
lluvia,
tanta lluvia,
buscas el abrazo,
frío,
frío hasta el alma,
alma de niña.

Un kebab,
un cerveza,
y la calle blanca
donde el violinista
detiene las brisas.

Luna a luna
besándote,
invadiéndote
los talentos de la piel.
 
© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

sábado, março 06, 2010

Sardinia.- XFC

Sardinia is a short series of four poems written in Sardinian. Past, present and future. When time is no longer lineal, because memory has lost its desires. Spanish translation is given at the end.
_______________________________________________________________________


ELMAS


Aisetaia curiosu sa note
refletada in su cafè.

Nùmenes e paràulas chi benniant
a conca mia
pro biagiare in tram
peri sa memòria.

Mi torrat
cuddu aeroportu
e s'assèntzia
de ispinas.

Nudda
b'aiat in cudda lava
chi che abba curriat
peri sa cara mia.

Fit una die de ierru
cando totu sos orizontes
benniant
benniant
a cuddu aeroportu.


        TZIDADE ANTIGA (CASTEDDU)


E tando
che semper t'aggradat
s'istàtua de s'elefante...

Pedra cun pedra
che in àtera tzidade
-non l'amus a nominare,
forsis diat èssere gelosa-
fimus mandighende
solidades,
a lentu,
cun unu cafè in sas lavras
arreneghende a sos deos
chi nos pessighiant
peri sas rampas,
che a piseddos.

M'aggradat
semper addevinare
s'iscorigadòrgiu
atraessu sos pilos tuos



        MARE PINTADU



S'abba
ti aundat,
in su risu
ti naschent sirenas.

Prajas lentas
in ue frimmare
inter sas cambas tuas,
mangròvias
inter sos pilos tuos

Sa pedde est s'arena
o s'arena est sa pedde.

M'aggradat
custu sabore
salidu
de sa buca tua
cando mi cramas.



        SOS MONTES DE SA LUNA


Una note
olvidada dae su calendàriu.

Mi leaias sa mano,
in silèntziu
cun issa disegnaias
isteddos in su petus tuo.

Cudda note pinteimus
su letu de efervescèntzias,
mentris in sos montes
a sussu
curriant boghes tzegas,
cuddas
chi oe galu ti chircant.

* * *

ELMAS


Curioso aguardaba la noche
reflejada en el café.

Nombres y palabras que me acudían
a la cabeza
para viajar en tranvía
por la memoria.

Me vuelve
aquel aeropuerto
y la ausencia
de espinas.

Nada
había en aquella lava
que como agua me corría
por el rostro.

Fue un día de invierno
cuando todos los horizontes
venían,
venían
a aquel aeropuerto.


         
CIUDAD ANTIGUA (CASTEDDU)


Y entonces
te gusta como siempre
la estatua del elefante...

Piedra a piedra
como en otra ciudad
-no la nombremos,
acaso se vuelva celosa-
estuvimos comiendo
soledades,
lentamente,
con un café entre los labios
enfadando a los dioses
que nos perseguían
por las rampas,
como a niños.

Siempre me gusta 
adivinar el ocaso
a través de tus cabellos.




        MARE PINTADU



El agua
te inunda,
en tu risa
nacen sirenas.

Playas lentas
donde parase
entre tus piernas,
manglares
entre tus cabellos.

La piel es la arena
o la arena es la piel.

Me gusta
este sabor
salado
de tu boca
cuando me llamas.



        LOS MONTES DE LA LUNA


Una noche
olvidada del calendario.

Me cogías la mano,
en silencio
para con ella dibujar
estrellas en tu pecho.

Aquella noche pintamos
un lecho de efervescecias,
mientras en los montes
arriba
corrían voces ciegas,
aquellas
que aún hoy te buscan.

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

segunda-feira, março 01, 2010

Silence is awaiting.- XFC

Silence is awaiting. Bilingual poems (Portuguese-Spanish) from the end of February and the beginning of March. Prague from my window, snow fighting to leave a track in memory, but I'd rather ignore it. Time can't go back, which is actually a lucky situation. Loving what one is and not what one was.
_______________________________________________________________________


__________________________________________________________
                                    OLHOS TRISTES
__________________________________________________________

Escutei
numa praça deserta
os teus olhos tristes
a remexer os últimos sonhos

Olhos tristes
a perturbarem marés,
que ficavam anónimos
trás os vidros
molhados
por uma lágrima mimosa

Chovia
para além
dos teus olhos tristes
sempre tristes
imensamente tristes
até apagar
qualquer oriente

Escutei
os teus olhos com sabor a café
a naufragarem
pelas rotas ocultas
de uns ombros desertos

Olhos tristes,
teus olhos tristes
sempre tristes
antes de amanhecer

___________________________________________________________
                                    INTIMIDADE
___________________________________________________________


Ficarei a levedar
nos teus cabelos
nu de mim mesmo
para te povoar
século após século,
descerei por correntes
de voz até os teus lábios
onde nascem as fadas
que jogam por baixo
da tua blusa

Provocarei
esse teu pranto feliz
do mundo em espirais
quando os teus seios
fazem vibrar o universo

E agora dorme,
meu amor,
miúda entre os lençois
húmidos
que ainda
hei de fazer-te amanhecer.

____________________________________________________________
                                    MADRID
____________________________________________________________

Finalmente
choveu,
choveu como nunca
tem chovido.

Choveu indolentemente
até varrer
tanto silêncio bêbado de ausências,
choveu pelas ruas
que percorrem braços mordidos
e portos exiliados
até as rampas da memória

Choveu em Madrid
amando e odiando
morrendo e ressuscitando
soletrando e disparando
entre estátuas
já descaradas
a procurarem prazer
na memória dos que já nem as recordam

Choveu-me
no rosto
apagando-me
talvez
sem anestesias

______________________________________________________________
                                    LISBOA
______________________________________________________________


O percurso de uma lágrima


Um elétrico em Lisboa
do Bairro Alto
até uma palavra
nunca pronunciada

______________________________________________________________
                                    PRAGA
______________________________________________________________


Foi uma noite
de cerveja.

Malá Strana.

Contei confidências
a um elétrico reformado,
embebedei-me do Moldava
com Kafka de incógnito
a balançar a tua voz,
meus lábios
ludibriaram mais uma vez
a tirania
do teu sutiã

ouves?
gemeu Praga...



__________________________________________________________
                                                BERLIM
__________________________________________________________


Uma carícia
escondida
quase ilegal,
procurando
Unter der Linden
no teu sorriso

A brisa traduz
os teus lábios
incandescentes

Caimos
na neve
e rimos
como anjos
até anoiteceres
íntima na minha boca

_________________________________________________________
                                    QUANDO CHORAS
_________________________________________________________


E quando choras
detém-se o inverno
um instante
para te consolar

Sei que ele quiser
dar-te um abraço
mesmo quentinho

_________________________________________________________
                              MALUCOS A GRITAR
_________________________________________________________


Que todos os malucos
que me povoam
gritem agora
até rebentar
tanta tristeza,
até rebentar
esta neve
que cobre livros
de folhas inconexas,
absurdas
e condenadas à cinza.

Depois
esqueçamos formalismos,
ajustemos a gravata
e luxemos de café
toda a nossa dignidade.

_________________________________________________________
                                         MOMENTO SALGADO
_________________________________________________________



Não posso levitar
pelas nuvens que inalas,
nem por ti,
pelas tuas coxas
recém abertas.

Não posso lembrar
a palavra-passe
ao teu sexo,
numa noite,
hoje,
que até o teclado
humedece.

Imagino tocar-te
nua
sem vidros
nem luvas.

Será,
será,
será quando o mar
me deixe na pele
o teu toque salgado.


__________________________________________________________
                                    OJOS TRISTES
__________________________________________________________

Escuché
en una plaza desierta
tus ojos tristes
agitando los últimos sueños

Ojos tristes
perturbando mareas,
se quedaban anónimos
tras los vidrios
mojados
por una lágrima mimosa

Llovía
más allá
de tus ojos tristes
siempre tristes
inmensamente tristes
hasta borrar
cualquier oriente

Escuché
tus ojos con sabor a café
naufragar
por las rutas ocultas
de unos hombros desiertos

Ojos tristes,
tus ojos tristes
siempre tristes
antes de amanecer

___________________________________________________________
                                    INTIMIDAD
___________________________________________________________


Me quedaré a fermentar
en tus cabellos
desnudo de mí mismo
para poblarte
siglo a siglo,
descenderé por corrientes
de voz hasta tus labios
donde nacen las hadas
que juegan por debajo
de tu blusa

Provocaré
tu llanto feliz
del mundo en espirales
cuando tus senos
hacen vibrar el universo

Y ahora duerme,
mi amor,
menuda entre la sábanas
húmedas
que aún
he de hacerte amanecer.

____________________________________________________________
                                    MADRID
____________________________________________________________

Finalmente
llovió,
llovió como nunca
ha llovido.

Llovió indolentemente
hasta barrer
tanto silencio borracho de ausencias,
llovió por las calles
que recorren brazos mordidos
y puertos exiliados
hasta las rampas de la memoria

Llovió en Madrid
amando y odiando
muriendo y resucitando
deletreando y disparando
entre estatuas
ya descaradas
que buscan placer
en la memoria de los que ya ni las recuerdan

Me llovió
en el rostro
borrándome
creo que
sin anestesias

______________________________________________________________
                                    LISBOA
______________________________________________________________


El recorrido de una lágrima


Un tranvía en Lisboa
desde el Bairro Alto
hasta una palavra
nunca pronunciada

______________________________________________________________
                                    PRAGA
______________________________________________________________


Fue una noche
de cerveza.

Malá Strana.

Conté confidencias
a un tranvía jubilado
me emborraché del Moldava
con Kafka de incógnito
a mecerte la voz,
mis labios
burlarían una vez más
la tirania
de tu sostén

¿has oído?
Ha gemido Praga...



__________________________________________________________
                                    BERLIN
__________________________________________________________


Una caricia
escondida
casi ilegal,
procurando
Unter der Linden
en tu sonrisa

La brisa traduce
tus labios
incandescentes

Caemos
en la nieve
y reímos
como ángeles
hasta que anocheces
íntima en mi boca


_________________________________________________________
                                    CUANDO LLORAS
_________________________________________________________


Y cuando lloras
se para el invierno
un instante
para consolarte

Sé que querría
darte un abrazo
incluso caliente


__________________________________________________________
                                LOCOS GRITANDO
__________________________________________________________



Que todos los locos
que me pueblan
griten ahora
hasta reventar
tanta tristeza,
hasta reventar
esta nieve
que cubre libros
de hojas inconexas,
absurdas
y condenadas a ceniza.

Después
olvidemos formalismos,
ajustémonos la corbata
y manchemos de café
toda nuestra dignidad.


__________________________________________________________
                                    MOMENTO SALADO
__________________________________________________________



No puedo levitar
por las nubes que inhalas,
ni por ti,
por tus muslos
recién abiertos.

No puedo recordar
la contraseña
a tu sexo,
en una noche,
hoy,
que hasta el teclado
humedece.

Me imagino tocarte
desnuda
sin vidrios
ni guantes.

Será,
será,
será cuando el mar
me deje en la piel
tu toque salado.


 


© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide 

segunda-feira, fevereiro 22, 2010

Looking forward.- XFC

Looking forward. We all human beings look forward to understanding the future. Time and absences cannot be ignored. However, living is the only activity that is worth undertaking. For those who want to learn to live (we were given no handbook to live when we were born...)
_______________________________________________________________________

* 1 *


tomorrow
words will mean distance


tomorrow
we won't even be whispers


* 2 *

at the beginning
of eternity
I realized
your navel
was the paradise

therefore
my current exile


* 3 *


at night
my voice
sometimes crawls
into the edge
of absence

not to shout
but to brush
the migration
of any
of your lost hairs


* 4 *


so far
so near

dreams are dreams
even while whispers
dye you in pink

so far
so slow


* 5 *


trying to decipher
your silence beaches

just trying
-don't worry-
I can't grab
so many absences


* 6 *


waiting for the keyboard
to announce your arrival

there come blue hours
riding meaningless archs
acrobats of suicide

but not you

maybe
never again
nobody will enlarge
that syllable
of my name


* 7 *


the spring got lost
on the way

you should never have left
your shadow nude
around the corner
of my thirst


* 8 *


I don't want
to realize how
the paradise
can so naively throb
under your bra


* 9 *


at dawn
the Tagus
is getting silent

your hand palm
recreates
sensations
still unborn

your naked body
is the stream
to everywhere


* 10 *

melancholy

and your eyes
knitting
returns

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide