quinta-feira, janeiro 19, 2012

TRES POEMAS TRADUCIDOS AL CROATA

Mi amiga Ljiljiana Kragulj tradujo tres de mis poemas al croata. Este es el increíble resultado
My friend Ljiljiana Kragulj translated three of my poems into Croatian. This is the incredible result





ZNAM DA VAS MOGU VOLJETI [original]


sada znam
da mogu voljeti
sve žene
koje me oduševljavaju
tebe
i tebe
i tebe
i tebe također

voljeti vas
da to ne znate
ili čak znate
voljeti vas
polagano
ili licem prema gore
voljeti vas zbog vaših neobuzdanih usta
vlažne kože
ili lahora skrivenog pod
vašim bluzama

znam da mogu
i želim
voljeti vas
pa makar to i trajalo
tek nekoliko trenutaka

i nitko
me natjerati neće
da zatvorim oči

nakon mog posljednjeg daha


DANAS VRIJEDI [original]

Za S.G.

ne plači više
zamutit ćeš si lice
i istrošit će ti se osmijeh

ne plači
molim te
jer ću zaboraviti
kako da te zagrlim
i golicam tvoju dušu

ne plači više
jer princeze ne plaču
kada se trbušasta žaba
pretvori u bankara
ili neku pljuvaonicu nostalgija

obriši suze
i rasprši svoje šutnje
u mraz

danas se zbilja možeš
od sebe same slatko
u obraz napiti


TEĆI [original]

tečem
unatoč svemu
iako me nitko pitao nije
da li želim teći
ili biti protočan
erotičan
prošao
ili povod ratu

ipak
tečem
unatoč svemu
iz tvojih usta
do one mračne krčme
u kojoj se misli
sjedinjuju s pivom
a jezik se
račva
uslijed pjesama
još uvijek
bez muzike
koji puše kako bi zaboravili…
tipično, zar ne?

i dalje
dok me nitko ne prisiljava
ja tečem
ne znajući da li zbog navike
obuzetosti
inercije
ili želje da dodijavam
samome sebi
koja si ti
ali pogledaj kako lijepa je
Vltava kada se naljuti
jer smo uspjeli  
da ju probudimo

ponekad
Pragom
vrijedi teći
pijan
…poput duhova


© Translation: Ljiljiana Kragulj, 2012


POR VEZES O INVERNO



há dias
em que o inverno
é um pranto
que sabe a morango
como tu

por isso
quando sopro
entre teus cabelos
um continente começa uma deriva
e um ano luz
alumia farois melancólicos da rua
nas palmas das tuas mãos

há dias
em que o inverno
vem comigo a tomar café
para falarmos de ti
calada

e logo
procuro
calor nas tuas junglas
e oriento-me
pelos solstícios
que refletem
as tuas humidades

há dias 
em que o inverno
despe os teus pés
de calúnias
e reconhece
que por fim
acredita nas fadas
aquelas que moram
na tua palavra

© Frantz Ferentz, 2012


quarta-feira, janeiro 18, 2012

CHEIRAS A LISBOA


cheiras a Lisboa
com cabelos de fado
mulher que decifra
o rubor do Tejo
e os lábios da Alfama

chamo-te Lisboa
e um elétrico
percorre os teus quadris
em silêncio
sob os lençois

boa noite
minha cidade 
desabrigada

© Frantz Ferentz, 2012




domingo, janeiro 15, 2012

PASARÁ EL INVIERNO


pasará el invierno
y el vaho de tus ojos

llegarán 
caricias
y miradas azules

pasará la vergüenza
de desear un abrazo

llegará
la luna maquillada
hasta tu puerta
para que seas una loca feliz
que solo quiere bailar
con todas las sombras
en la acera

borra la puerta
cuando salgas

© Frantz Ferentz, 2012

sábado, janeiro 14, 2012

DÍSPETE E CÓNTAMO


a que saben
os teus ombros húmidos
cando acabas de acordar
e na boca
aínda tes a preamar
do meu nome?

díspete
e cóntamo

© Frantz Ferentz, 2012

segunda-feira, janeiro 09, 2012

FIÈVRE D'HIVER


enfin j'ai compris
tes lèvres sont aujourd'hui
la fièvre de l'hiver

viens doucement
couche-toi sur mon âme
et raconte-moi
pourquoi
tu te nourris d'étoiles

ça m'intéresse

© Frantz Ferentz, 2012


domingo, janeiro 08, 2012

JUST A PIECE OF UTOPIA



All you need
is a whisper of utopia,
just a whisper, remember,
because you are 
a whirpool of still unborn colours
emerging from your smile.


© Frantz Ferentz, 2012 

sábado, janeiro 07, 2012

LÉVEDOS E AUSENCIA


lévedos
e ausencia

a túa blusa cósmica
uns labios con marés
palabras que aboian sobre a area
sumo pola túa cintura
e adormezo
na túa intimidade
húmida e
calada

o inverno
e a túa ausencia
fan das sabas
un campo minas amargas


© Frantz Ferentz, 2012


HOY VALE LA PENA



A S.G.

y no llores más
te desdibujarás el rostro
y caducará tu sonrisa

no llores
por favor
que se me olvida
cómo abrazarte
y hacerte cosquillas en el alma

no más llanto
que las princesas no lloran
cuando el sapo panzudo
se convierte en banquero
o en escupidera de nostalgias

enjúgate las lágrimas
y esparce tus silencios
en escarcha

hoy bien puedes
emborracharte de ti misma
dulce en la mejilla



© Frantz Ferentz, 2012


terça-feira, janeiro 03, 2012

REENCUENTRO


la calle se resiente
recita espasmos
unos niños apedrean a la nada
parece que va a nevar

espero ese café
que nunca has pronunciado
mientras despejas los meses
como burbujas de olvido

llegarás

ponte unos guantes
festeja reencontrarte
tanto te he pensado
espera
déjame que te limpie
unas letras
que se te enredaron en el pelo

el café
como siempre
enamorado
¿no?


© Frantz Ferentz, 2012


sábado, dezembro 24, 2011

A deshora.- Frantz Ferentz


A EFV
Tal vez algún día descubras
que nunca te he olvidado.
No puedo olvidarte
porque es imposible que olvide
el rumor de mis venas
o el color de mi tristeza.

Y tú
eres aún mucho más profunda que todo eso.

Navegas en mis lágrimas
cuando te pienso
y murmuro como un demente
tu nombre a la calle a oscuras
siempre en voz baja
por temor
a que incluso tu nombre me arrebaten

Esta noche musito en tus sueños
hasta mañana
y sé que despertarás
mi princesa encantada, como entonces,
como cuando alguien aún
no había proclamado la soledad.

© Frantz Ferentz, 2011



sexta-feira, dezembro 23, 2011

A destiempo.- Frantz Ferentz


A LFV

la última vez
que te acaricié el pelo
las noches aún
sabían a menta

tu cara asombrada
me dibujó
incógnitas
que ahora me crucifican
al silencio

eras mi niña
hasta que te desvelaron
y así
una noche cualquiera
desdibujaron tu silueta
en mi alma

no lo he olvidado

aquel reloj que no he visto pasar
ahora me tatúa
tu ausencia

tal vez 
algún día
aún quieras recorrerme
entre mis canas

y yo
no te diré nada

© Frantz Ferentz, 2011




quinta-feira, dezembro 22, 2011

Días de furia.- Frantz Ferentz



«Intolerable.»
«Es una espiral de insolencia.»
«Condensa demasiado sufrimiento,
ofende mentes bienpensantes.»

Hay días
en que desnudo
y provisto de una espada
como un ángel exterminador
haría rodar cabezas
y subterfugios

Dejaría la nieve
sonrojarse
y que viese cómo los cretinos
manan vergüenza

Tal vez lo haga
algún día
cuando pase el invierno
y mi rabia
se descongele


© Frantz Ferentz, 2011



domingo, dezembro 18, 2011

Béjar.- Frantz Ferentz


la calle mojada
de curvas por la espalda
tantos años en caricias
una muralla con hiedra 
hiedra que se desliza
entre siglos
por la solana

Béjar

polvo de infancia
sueños irreverentes
de lustros con sabor a anís
vida lenta
desde la invención del universo
y sin querer
pensando en ti

Béjar

hasta que descubrí
tu desnudez de mujer
y tus otoños
bajo la lengua
de luz y de jazz
tus llamadas furtivas
de retorno
a la vida
reinventándose al fin

Béjar


© Frantz Ferentz, 2011






segunda-feira, dezembro 12, 2011

Déjame inventarte.- Frantz Ferentz


déjame inventarte
sonrisas
rubores
adolescencias

déjame inventarte
esa revolución
en tu ombligo
que tozudamente
ignoras

déjame inventarte
brisas
en los labios
borrascas
en la lengua

déjame inventarte


© Frantz Ferentz, 2011



quinta-feira, dezembro 08, 2011

En la calle mojada.- Frantz Ferentz


a veces
de noche
todavía paseo bajo tu ventana

puede ser 
que esas huellas 
sin dirección en la acera mojada
o la brisa que solo sopla
por tus sienes
hasta tu nuca
besándote los párpados
sea mi recuerdo

sí
puede que sea yo
incapaz de fingir
una telefonada equivocada
o un ramo de pensamientos
con la dirección
mal escrita

mas prefiero
que me olvides
aunque no quiera
tu olvido


© Frantz Ferentz, 2011



quarta-feira, dezembro 07, 2011

De espaldas al espejo.- Frantz Ferentz


no sé qué decirte
de espaldas al espejo
ni siquiera estoy seguro
de que me puedas oír

querría verte
alfombra desnuda
brisa insolente
infancia que se traba
en la punta de la lengua
una y otra vez

querría ver
cómo es el mundo
bajo tu blusa
y si hay ecos
en tu ombligo

no sé cómo decirte
que esta noche
peregrino mundos
para que mañana
te amanezcan



© Frantz Ferentz, 2011


terça-feira, dezembro 06, 2011

Ça fait si longtemps.- Frantz Ferentz


pas de rumeurs
ma mer n'a jamais mouillé
ton absence

on trouve partout 
des emballages de mots
des emballages perdus
comme ta mémoire

j'adorais compter les vagues
oui
je l'adorais
et compter les pores 
qui manquaient
pour atteindre ton bonheur

en ce temps-là
encore on existait

ça fait si longtemps
que peut-être
ça n'est pas arrivé encore

© Frantz Ferentz, 2011


domingo, dezembro 04, 2011

A frustración.- Frantz Ferentz


a frustración
é mellor
comérela en bocados miúdos
has aturar que teña sabor a amargo
pecha os ollos como fas tantas veces
e engule
engule
que se o propós
hache entrar toda unha noite pola gorxa

a frustración
é inxectábel
fumábel
beixábel
mais non abandonábel

a frustración
transmítese en cariñas de mágoa
en adeuses sen eco
en outonos de follas sen café
e non se dilúe
vai directa ao sangue

a frustración
non é contaxiosa
o cal é mágoa
porque sería bonito
frustrar
tanto silencio
de por si
frustrante

© Frantz Ferentz, 2001




sábado, dezembro 03, 2011

Boa noite, Lisboa.- Frantz Ferentz


o sabor duma cama vazia
num vale despovoado de lençois
silhuetas de fantasmas
cidades imaginadas

por vezes parece
uma velhice prematura
numa parte da minha retina
porém em prantos de criança

vou para o oeste
Tejo avante até eu próprio
anoitecer... banhar-me no luar
enxugar-me na tua sombra

dunas na desmemória
fumo de cigarros que te perfilavam
café sem permissão na tua pelve
e boa noite, Lisboa


© Frantz Ferentz, 2011


Por si acaso aún existe Lisboa.- Frantz Ferentz



Hace siglos que no he vuelto a pasear tu cabello.
Añoro aquellas brisas a última hora de la tarde
cuando tu cansancio y el ocaso se unían
para suavemente expulsarme de tus memorias,
otra tarde más.

Ya en la calle, tomaba el río bajo cualquier puente,
a veces sentado junto a un fado con voz de Amália,
y me perdía en el mar. Eran buenos tiempos
de relojes aún sinceros que repetían las horas
cuando se nos quedaban cortas.

Ya no sé si existe Lisboa, ni tú, ni yo, ni el alfarrabio
con olor entremezclado a fracaso y esperanza
adonde acudíamos después del café. No hay café
como el de Lisboa, ni minúsculos tranvías
que sepan recorrer como aquellos cada línea de tu mano.

Y sin embargo, aunque solo,
volveré a Lisboa a recordar el aroma de tu ausencia,
dejando que el Tajo me mire sin reflejarme,
sumiéndome entre acordes de impotencia,
Ay, tú, que fuiste la lengua de Lisboa.

© Frantz Ferentz, 2011





Volvamos a empezar.- Frantz Ferentz


volvamos a empezar
desde el final

recuerdo
aquellos bordes 
en el vaso de penumbras
y las últimas gotas
de aliento
que os precedieron

después
—o antes
no sé—
rumor de silencio
y de silencio os desnudo

mi sangre
con sabor a hojaldre,
vuestra impotencia
ligeramente azucarada,
fue delicioso
aunque efímero

me creéis devorado
mas no sabéis
masticarme

atentos
acaso aún yo gotee
entre vuestros miedos

© Frantz Ferentz, 2011



sexta-feira, dezembro 02, 2011

Soy.- Frantz Ferentz


soy
mi propio silencio
cualquier mirada indecisa
tu aliento en el frío
una lágrima imprevista

soy
porque quiero
aun si
me encierran entre ecos
soñando con dinosaurios
o con diccionarios
que se equivocan

soy
y eso me basta


© Frantz Ferentz, 2011

terça-feira, novembro 29, 2011

A volte mi chiedo.- Frantz Ferentz


a volte
ancora mi chiedo
se il fiume
non si sbagliava
se tu eri la corrente
e io ero il rumore

ignoro
se ancora
conosci quel pratico esercizio
del sorridere
come una canzone mai finita
che nasconde 
i tuoi occhi tristi

a volte
mi chiedo
se prima che io entrassi in te
tu fossi mai uscita di me
ma a che cosa serve
tanta stupida domanda
quando il fiume
non è piú fiume
ma forse scuma
stanca
come le tue labbra
dipinte di silenzi


© Frantz Ferentz, 2011