terça-feira, março 29, 2016

DE FIDE IV

Resultado de imagen de fanals


No sé com es fa per acomiadar-se de la fe. Volia deixar un cafè i un cruassant sobre la taula amb una nota que digués «Tornaré». Em semblava be així. O bé enviar-li un missatge al mòbil, però la fe no té pas mòbil. Abandonar la fe... Sona a blasfèmia, com llevar-se al matí i decidir ser definitivament feliç. 

Quan hi penso, no vull una fe sense carícies ni carrers mullats a l'alba, una fe sense fanals melancòlics, una fe en la distància que només em xiuxiueja entre absències. És dur ser-li fidel a una fe com aquella, una fe immadura i capritxosa.

No sé com dir-li adéu. No sé. Potser si me'n vaig, la meva fe ni se n'adoni.



No sé cómo se hace para despedirse de la fe. Quería dejarle un café y un cruasán en la mesa con una nota que dijese «Volveré». Me parecía bien así. O mandarle un mensaje al móvil, pero la fe no tiene móvil. Abandonar la fe... suena a blasfemia, lo mismo que levantarse por la mañana y decidir ser feliz de una vez por todas.

Cuando lo pienso, no quiero una fe sin caricias ni calles mojadas al alba, una calle sin farolas melancólicas, una fe en la distancia que tan solo me susurra entre ausencias. Es duro serle fiel a una fe como esa, una fe inmadura y caprichosa.

No sé cómo decirle adiós. No sé. Tal vez me vaya sin más y mi fe ni se dé cuenta.

Frantz Ferentz, 2016

segunda-feira, março 28, 2016

DE FIDE III

Resultado de imagen de žena placici

Llevar-se amb ressaca i trobar que l'espai de la fe està vuit. No recordar exactament què ha passat la nit anterior i, per tant, tractar d'esbrinar si la fe s'ha enfadat, està decebuda o simplement trista. Sortir al carrer sota la pluja d'instants, encara amb la memòria en blanc. Cridar el seu nom i sentir els ulls dels passejants sobre la meva llengua. Sentir com em diuen «heretge, pecador, infidel, boig, ateu, desamant...». Prosseguir pel carrer de sempre que no és més el meu carrer i trobar-la, allà al fons, bevent i xerrant amb un altre. Dir-li: «Tu ets la meva fe». Ella somriure, potser encara borratxa. I veure com de cop i volta li cauen les llàgrimes i pensar: «hauria de ser la meva fe qui em recolza i no al contrari», però en l'abraçant notar que la seva pell és pell de dona, que sent a dona i la deixo passar aquell tros d'eternitat plorant a mi abraçada i dient com se sentia sola. Consolar-la i jurar-me a mi mateix que mai més tindré dubtes d'ella. Però saber que en tindré. Per ser humà. I la meva fe de vegades també, fins i tot dona.


Levantarse con resaca y encontrarse que el hueco de la fe está vacío. No recordar exactamente qué ha pasado la noche anterior y, por tanto, tratar de averiguar si la fe se ha enfadado, está decepcionada o simplemente triste. Salir a la calle bajo la lluvia de instantes, aún con la memoria en blanco. Gritar su nombre y sentir los ojos de los paseantes sobre mi lengua. Oír cómo me dicen «herejes, pecador, infiel, loco, ateo, desamado...». Proseguir por la calle de siempre que ya no es mi calle y encontrala, allá al fondo, bebiendo y hablando con otro. Decirle: «Tú eres mi fe». Ella sonreír, quizá aún borracha. Y ver cómo, de repente, se le caen las lágrimas y pensar: «Tendría que ser mi fe quien me apoya y no al revés», pero al abrazarla notar que su piel es piel de mujer, que huele a mujer y le permito pasar aquel pedazo de eternidad llorando a mí abrazada y diciendo cómo se sentía sola. Consolarla y jurarme que nunca más tendré dudas de ella. Por saber que las tendré. Por ser humano. Y mi fe a veces también, sobre todo mujer.

Frantz Ferentz, 2016

sexta-feira, março 25, 2016

DE FIDE II



Voldria viure sense fe. La meva fe no mou montanyes. Al màxim, remou obscenament les meves pròpies misèries. I sobretot, calla. Sí, és una fe muda o que fingeix ser muda. Però no ho és. Mil vegades l'he vista murmurar de mi amb el silenci, però quan jo vull tocar-la, ella calla. Calla, calla sempre. És una fe impredictible i per tant, impresentable. 

Jo no puc dir que per a mi és una qüestió de fe. És una qüestió de mi mateix. És qüestió de fe que encara tingui fe. I ni si per quant de temps tindré fe. Potser demà em despertaré sense fe; o potser moriré màrtir de la meva fe. Mil vegades m'he dit que això sona ridícul, però la fe és la fe, tot i que no mogui muntanyes, ni rèpliques i menys encara carícies.

Si us dic que visc sense fe, us mentiré. No puc viure sense. Però tampoc no hi puc creure. Només sé fingir que no la conec, però ella -la molt puta- m'espera totes les nits enrere les meves palpebres. I bé sap ella que sempre hi vinc, al seu silenci.


Querría vivir sin fe. Mi fe no mueve montañas. Como máximo remueve obscenamente mis propias miserias. Pero, sobre todo, calla. Sí, es una fe muda o que finge ser muda. Pero no lo es. Mil veces la he visto murmurar sobre mí con el silencio, pero cuando yo quiero tocarla, ella calla. Calla, calla siempre. Es una fe impredecible y, por tanto, impresentable

No puedo decir que para mí sea cuestión de fe. Es cuestión de mí mismo. Es cuestión de fe que aún tenga fe. Y ni sé durante cuánto tiempo tendré fé. Tal vez mañana me despierte sin fe, o quizá moriré mártir de mi fe. Mil veces me he dicho que suena ridículo, pero la fe es la fe, aunque no mueva montañas, ni réplicas y menos aún caricias.

Si os digo que puede vivir sin fe, os mentiré. No puedo vivir sin fe. Pero tampoco puedo creer en ella. Solo sé fingir que la conozco, pero ella -la muy puta- me espera todas las noches tras mis párpados. Y bien sabe ella que siempre acudo a su silencio.

Frantz Ferentz, 2016

quinta-feira, março 24, 2016

DE FIDE I





Crec que no puc perdre la fe. Vaig intentar perdre-la copejant-la contra boques de pedra o ofegant-la en marees de desmemòria. Tanmateix, ella va resistir, resisteix aquesta fe que em va envair sense previ avís un matí -te'n recordes?- en què tu no eres amb mi. Són coses que passen, intento comprendre-la, però no la comprenc. No. Aquesta fe meva és una fe de pell i silenci que recorre, quan vol, el meu llit. Com a bona fe, é invisible i fins i tot sé que es riu de mi quan em miro al mirall. Crec que potser ella també s'hi reflecteixi al biaix.

Aquesta é una fe estranya que em paralitza les entranyes. És una fe femenina que fa olor a pluja. És una fe que em despulla i em vesteix quan li ve de gana. No vaig demanar aquesta fe, però sé que en sóc el seu únic creient.


Acho que não posso perder a fé. Tentei perdê-la batendo nela contra bocas de pedra ou afogando-a em marés de desmemória. Porém, ela resistiu, resiste esta fé que me invadiu sem prévio aviso numa manhã -lembras?- em que tu não estavas comigo. São coisas que se passam, tento compreendê-la, mas não a compreendo. Não. Esta minha fé é uma fé de pele e silêncios que percorre, quando quer, a minha cama. Como boa fé, é invisível e até sei que ri de mim quando me olho no espelho. Acho que talvez ela também se refleta de soslaio. 

Esta é uma fé estranha que me paralisa as entranhas. É uma fé feminina que cheira a chuva. É uma fé que me dispe e me veste à vontade. Não pedi esta fé, mas sei que sou o seu único crente.


Creo que no puedo perder la fe. Intenté perderla batiéndola contra bocas de piedra o ahogándola en mareas de desmemoria. Pero ella aguantó, aguanta esta fe que me invadió sin previo aviso una mañana -¿te acuerdas?- en que tú no estabas a mi lado. Son cosas que pasan, intento comprenderla, pero no la comprendo. No. Esta fe mía es una fe de piel y silencios que recorre, cuando quiere, mi cama. Como buena fe, es invisible y hasta sé que se ríe de mí cuando me miro al espejo. Creo que tal vez se refleje de soslayo.

Esta es una fe extraña que me paraliza las entrañas. Es una fe femenina que huele a lluvia. Es una fe que me desnuda y me viste cuando le da la gana. Yo no he pedido esta fe, pero sé que soy su único creyente.

Frantz Ferentz, 2016

terça-feira, março 01, 2016

I PLOU ~ Y LLUEVE ~ E CHOVE

Resultado de imagen de pluie


i plou
al meu carrer
lenta
intensa
eternament
i penso
amb enveja
com m'agradaria
que tu
a mi
ara
em ploguessis
lenta
intensa
àvidament


y llueve
en mi calle
lenta
intensa
eternamente
y pienso
con envidia
en cómo me gustaría
que tú
a mí
ahora
me llovieses
lenta
intensa
ávidamente


e chove
na minha rua
lenta
intensa
eternamente
e penso
com inveja
como gostaria
que tu
agora 
me chovesses
lenta
intensa
avidamente

© Frantz Ferentz, 2016

segunda-feira, fevereiro 22, 2016

I MADRID ES CREU L'OLIMP ~ Y MADRID SE CREE EL OLIMPO


Madrid
es lleva
confús
encara dubta si no és l'Olimp
fora
encara plou
et pregunto si vols un cafè i uns llavis
somrius
mires per la finestra
encara dorm el carrer
i els fanals fan esforços per no adormir-se
fins que tu no els donis falses esperances

et beso
em respons amb una cançó del Sabina
no em resisteixo
que caigui
la pluja
tan nua com a nosaltres
i que Madrid
ens envaeixi
avui
abans de l'alba
si n'és encara capaç


Madrid
se levanta 
confuso
aún dudando si no es el Olimpo
fuera
sigue lloviendo
te pregunto si quieres un café y unos labios
sonríes
miras por la ventana
aún duerme la calle
y las farolas hacen esfuerzos por no dormirse
antes de que tú les des falsas esperanzas

te beso
me respondes con una canción de Sabina
no me resisto
que caiga
la lluvia
tan desnuda como nosotros
y que Madrid
nos invada
hoy
antes del alba
si es que aún puede

Frantz Ferentz, 2016

quarta-feira, fevereiro 17, 2016

RESPIRA

Resultado de imagen de atmen

Respira. Encara no s'ha inventat el dia d'avui. Això significa que hi ha una oportunitat de besar-te abans de morir. I hi provaré. No ho faré d'incògnit, sinó a la cara, quan ja sigui de dia i tu no t'ho esperis. Seré una síl·laba improvisada al mig dels teus llavis. Seré qui tu vulguis que sigui, però deixa'm ser per tu pronunciat, lentament, húmidament, per sempre. I respira, sempre respira('m)


Respira. Aún no han inventado el día de hoy. Eso significa que todavía tengo una oportunidad de besarte antes de morir. Lo intentaré. No lo haré de incógnito, sino a la cara, cuando sea de día y tú no te lo esperes. Seré una sílaba improvisada en medio de tus labios. Seré quien tú quieras que sea, pero déjame ser por ti pronunciado, lenta, húmedamente, para siempre. Y respira, siempre respira(me).

Frantz Ferentz, 2016

sábado, fevereiro 13, 2016

I MÉS PLUJA ~ Y MÁS LLUVIA

Resultado de imagen de sadness and rain

Miro la pluja. Les gotes rellisquen pel vidre, com si allò fos l'únic mode de desitjar destins. Més allà de l'aigua, encara més aigua. Sembla que per moments el món s'enfonsa en no-paraules. Faig un esforç a través de la finestra per a recordar un nom de dona, només ú. Però sempre plou. Potser sempre ha plogut. Potser tot el que vist sempre és pluja. I em vaig enamorar de la pluja, amb formes rodones i veu invisible de l'altre costat del vidre de la meva finestra. I m'acosto al vidre, per si de cas alguna vegada ha tingut tacte, gust, odor de dona. I el beso, però ell, el vidre, no respon. Sóc, doncs, tristesa. Sóc llàgrimes que aspiren a nèixer. Sóc el que sempre cerca, entre els plors esbossats sobre el vidre, trist i mullat. Aquell sóc jo, l'aprenent d'amant de la pluja.

Miro la lluvia. Las gotas se deslizan por el vidrio, como si fuera el único modo de anhelar destinos. Más allá del agua, aún más agua. Parece que por momentos el mundo se hunde en no-palabras. Hago un esfuerzo a través de la ventana para recordar un nombre de mujer, solo uno. Pero siempre llueve. Quizá siempre ha estado lloviendo. Quizá todo lo que he visto es siempre lluvia. Y me enamoré de la lluvia, con formas redondas y voz invisible al otro lado del vidrio de mi ventana. Y me acerco al vidrio, por si acaso alguna vez ha tenido tacto, gusto, olor de mujer. Y lo beso, pero él, el vidrio, no responde. Soy, pues, tristeza. Soy lágrimas que aspiran a nacer. Soy el que siempre busca, entre los llantos esbozados en el vidrio, triste y mojado. Ese soy yo, el aprendiz de amante de la lluvia.

Frantz Ferentz, 2016

quarta-feira, fevereiro 10, 2016

TRISTESA ~ TRISTEZA













tristesa sota el coixí
tristesa de dona nua
tristesa amb els ulls tancats
tristesa impronunciable
tristesa que es toca
tristesa en dejú
tristesa que no abasten mil fados
tristesa apàtrida
tristesa amb la teva veu
tristesa tan trista
tristesa
et dius i em dius
tristesa 


tristeza bajo la almohada
tristeza de mujer desnuda 
tristeza con los ojos cerrados
tristeza impronunciable
tristeza que se toca
tristeza en ayunas
tristeza que no abarcan mil fados
tristeza apátrida
tristeza con tu voz 
tristeza tan triste
tristeza 
te llamas y me llamas 
tristeza


Frantz Ferentz, 2016

segunda-feira, novembro 02, 2015

OGGI VOGLIO TORNARE

Resultado de imagen de lampione

Oggi voglio tornare a quella via vuota, ricordare quel triste lampione che ci ha visto insieme l'ultima volta. Oggi voglio sentire l'aria bagnata del tuo nome senza sillabe, voglio salire sulla collina da cui si tocca la luna e così sfiorare le tue labbra con gli occhi chiusi. Oggi voglio estendere le ali e sorvolarti mentre tu mi guardi senza capire che ci sono tornato. Oggi voglio una notte che mai finisca pronunciandoti. Oggi voglio che tu non torni mai.

Frantz Ferentz

terça-feira, outubro 20, 2015

O ESTRANHO ~ EL EXTRAÑO

Resultado de imagen de stranger


Esta manhã partiste antes da alva. Deixaste as chaves na gaveta e saíste na ponta das dedas pela janela. Fora chovia e ficaram as tuas pegadas sonolentas no passeio. En cima da mesa deixaste as tuas últimas faragulhas de melancolia sobre a minha foto, lá ficou sem tu quereres o rasto ainda húmido dos teus dedos. Pelo resto, nada, foras embora, com o teu silêncio vermelho e os teus óculos de mar de porcelana.  

Levaste contigo todas as confidências, todos os abraços cúmplices, todos os risos de chocolate, todas as cadências das tuas ancas que nunca foram. Levaste contigo até os telefonemas que nunca trocámos. Levaste-me contigo até eu ficar sem mim, sozinho. Tudo numa mala pequena para não esgotar o espaço da tua memória.

No ar flutuava a tua última frase, que, obediente, esperou por mim até acordar e me dizer sussurrando desde nenhuma parte: "És um estranho". Sou um estranho, sim, sou para ti um estranho. Sou o teu mais íntimo estranho. Sou o teu derradeiro estranho. Não te fies dos que não te' sejam estranhos, pois eles te' darão cordura.



Esta mañana te fuiste antes del alba. Dejaste las llaves en el cajón y saliste de puntillas por la ventana. Fuera llovía y se quedaron tus pasos somnolientos en la acera. Encima de la mesa dejaste tus últimas migas de melancolía sobre mi foto, ahí se quedó sin querer el rastro aún húmedo de tus dedos. Por lo demás, nada, te fuiste, con tu silencio rojo y tus gafas de mar de porcelana.

Te llevaste contigo todas las confidencias, todos los abrazos cómplices, todas las risas de chocolate, todas las cadencias de tus caderas que nunca llegaron a ser. Te llevaste contigo hasta las llamadas que nunca intercambiamos. Me llevaste contigo hasta quedarme sin mí, solo. Todo en una maleta pequeña para no agotar el espacio de tu memoria.

En el aire flotaba tu última frase que, obediente, esperó a que yo despereatara para decirme susurrando desde ninguna parte: "Eres un extraño". Soy un extraño, si, soy para ti un extraño. Soy tu más íntimo extraño. Soy tu último extraño. No te fíes de los que no te son extraños, pues ellos te darán cordura.

Frantz Ferentz, 2015

domingo, outubro 18, 2015

CHOVE ~ LLUEVE

Resultado de imagen de pioggia

chove
chove lento
chove sem testemunhos
chove ao redor da tua boca
chove
      mas tu não me molhas


llueve
llueve despacio
llueve sin testigos
llueve alrededor de tu boca
llueve
       mas tú no me mojas


Frantz Ferentz, 2015

sábado, outubro 17, 2015

DIA DE ANOS ~ CUMPLEAÑOS


Resultado de imagen de Itchimbia

hoje é o dia de anos de alguém
se calhar o teu
desculpa
tive que vender a minha memória
porque estava ensopada em tristeza
mas apenas a troquei por um café amargo

hoje é o dia de anos de alguém
feliz aniversário
talvez até seja o meu próprio
porém já não tenho almanaque
nem dedos para passar as folhas
nem olhos para ler os números
                  sempre me pareceram ninhos
                  numa colmeia na parede
                  todos calados
                  todos expectantes

hoje é o dia de anos de alguém
nem sei se eu te parabenizei
ou tu me parabenizaste'
não sei saber
nem sei por que tem de haver dias de anos
só sinto que o tempo passeia devagar
apoiado num cajado
sozinho por entre as minha enrugas


hoy es el cumpleaños de alguien
quizás el tuyo
perdona
tuve que vender mi memoria
porque estaba empapada en tristeza
pero solo la troqué por un café amargo

hoy es el cumpleaños de alguien
felicidades
tal vez sea mi propio cumpleaños
pero ya no tengo calendario
ni dedos para pasar las hojas
ni ojos para leer los números
                   siempre me parecieron nidos
                   en una colmena en la pared
                   todos callados
                   todos expectantes

hoy es el cumpleaños de alguien
no sé si te he felicitado
o me has felicitado
no sé saber
ni sé por qué ha de haber cumpleaños
lo único que siento es el tiempo pasear despacio 
apoyado en un bastón
él solo por entre mis arrugas
Frantz Ferentz, 2015

quarta-feira, outubro 14, 2015

NÃO ME APETECE


Resultado de imagen de melancholy

hoje não me apetece
escrever tristezas
nem deixá-las escorregar
pelo teclado

hoje não me apetece
engolir tristezas
tristezas doces e amargas
tristezas entre os pousos do café
tristezas enxugadas na almofada
tristezas que embafam a janela

hoje não me apetece
abrir e fechar tristezas
não
não me apetece

hoje apetece-me comprar às tristezas um bilhete
apenas de ida a nenhuma parte

hoje
as tristezas
perderão toda a esperança

Frantz Ferentz, 2015

segunda-feira, outubro 12, 2015

TEU NOME À DERIVA ~ TU NOMBRE A LA DERIVA

Resultado de imagen de a la deriva

interrupção de planetas
restos de marés entre os lençóis
oráculos sob a almofada

vida em fios        
mulher a céu aberto
outono
               teu nome à deriva


interrupción de planetas
restos de mareas entre las sábanas
oráculos bajo la almohada

vida en hilos         
mujer a la intemperie
otoño 
                 tu nombre a la deriva


Frantz Ferentz, 2015

terça-feira, outubro 06, 2015

YO, ESE INFELIZ ~ EU, ESSE INFELIZ

Resultado de imagen de unter dem regen

yo
ese infeliz
que te saborea
en pequeñas dosis
de tristeza
bajo
la lluvia

eu
esse infeliz
que te saboreia
em pequenas doses
de tristeza
sob
a chuva

Frantz Ferentz, 2015

segunda-feira, outubro 05, 2015

CHUVA NO PÁTIO ~ LLUVIA EN EL PATIO

Resultado de imagen de lluvia patio

Esta manhã choveu e não estavas a meu lado. O pátio amanheceu república arrasada com astros dispersos pelo chão. Não ouvi gritos, nada. Soube que o frio era a tua ausência. Cri que era algum tipo de auto-exílio entre sonhos. 

Esta manhã choveu e não estavas a meu lado. Por vezes consola viver em sonhos e sonhar que não se sonha. Sonhar, por exemplo, que se modifica o ritmo da chuva pronunciando o teu nome. Sonhar que escorregas pela minha boca como sumo de manga e fluis pelo meu corpo abaixo. Sonhar que te sonho.

Esta manhã choveu e não estavas a meu lado. Chegaste e partiste outono. Sonhei que saías do quarto na ponta das dedas. Sonhei que deixavas a conca de café na mesa e ias embora sem prová-lo. Sonhei pranto e quis reescrever os meus sonhos, mas não tinha a tua pele para reescrevê-los, reescrever-te'.

Esta manhã choveu e não estavas a meu lado. Não estavas nem nos meus sonhos. Não estavas. Trás os vidros do pátio, eu dissipava-me, tu já não chovias.


Esta mañana ha llovido y no estabas a mi lado. El patio ha amanecido república arrasada con astros dispersos por el suelo. No he oído gritos, nada. Supe que el frío era tu ausencia. Creí que era algún tipo de autoexilio entre sueños. 

Esta mañana ha llovido y no estabas a mi lado. A veces consuela vivir en sueños y soñar que no se sueña. Soñar, por ejemplo, que se modifica el ritmo de la lluvia pronunciando tu nombre. Soñar que resbalas por mi boca como zumo de mango y fluyes por mi cuerpo abajo. Soñar que te sueño.

Esta mañana ha llovido y no estabas a mi lado. Llegaste y te fuiste otoño. Soñé que salías de puntillas de mi cuarto. Soñé que dejabas la taza de café en la mesa y te ibas sin probarlo. Soñé llanto y quise reescribir mis sueños, pero no tenía tu piel para reescribirlos, reescribirte.

Esta mañana ha llovido y no estabas a mi lado. No estabas ni en mis sueños. No estabas. Tras los vidrios del patio, yo me disipaba, tú ya no llovías.

Frantz Ferentz, 2015

domingo, outubro 04, 2015

TEN THOUSAND INSTANTS LATER

Resultado de imagen de shadow

I finally realize
all is nothing
and I belong
to a blank of silences

I finally realize
I am no longer
a shadow
but a sad shadow

Frantz Ferentz, 2015

quinta-feira, outubro 01, 2015

MOJÁ LAS CADERAS ~ MOLHA AS ANCAS


mojá
las caderas en mi atlántico recién despertado
y olvidá
esa tontería
de que las montañas no lloran
ni son coquetas
y que nunca
se les va la mano con la cerveza

ahora vos sos un volcán
a nivel de mi cama

molha 
as tuas ancas no meu atlântico recém acordado
e esquece
essa parvada que diz
que as montanhas não choram
nem são coquetas
e que nunca
abusam da cerveja

agora tu és um vulcão
ao nível da minha cama


Frantz Ferentz, 2015

sábado, setembro 19, 2015

PRINCESA



"la princesa está triste..."
afirmaba el viejo diplomático
¿qué princesa? ¿la del rostro alunado
y los rizos indecisos?

he conocido una princesa
de piel de oliva y cabello dormido
una princesa pequeña
que quiere ponerse ropa ajustada
y que le susurren mariposas al oído
una princesa con tacones
y que se ríe sin motivo
una princesa a veces triste
que llora en silencio
y apoya su cabeza
en mi hombro sin permiso

esa princesa es la más bonita plebeya
toda vestida de mango
y descalza
una princesa que no quiere príncipe
sino una cerveza de noche
y siempre una caricia

es una princesa de incógnito
que a menudo olvida su realeza
y saca a la niña que lleva dentro
"una dola tela catola..."
una princesa tomando el sol
entre las páginas de un sueño
una princesa sin nombre
o con todos los nombres
hasta los aún no inventados
una princesa que se niega
a ser una triste historia
mas que prefiere acurrucarse
mimosa entre mis dedos



Frantz Ferentz, 2015

segunda-feira, setembro 14, 2015

COMEÇO A SENTIR ~ EMPIEZO A SENTIR



começo a sentir o peso dos meus corpos

começo a sentir que o meu sangue vira seiva
e eu já não falo
mas sussurro folhas

começo a sentir que já não caminho
que os meus pés afundem na pele desejada
e botam raízes

começo a sentir que outros vão embora
porque continuam a ser
enquanto eu perco a notícia das estações
e só sinto que me caem
e me nascem as folhas
e as pombas pousam em mim
como antes pousavam as palavras

*    *    *

empiezo a sentir el peso de mis cuerpos

empiezo a sentir que mi sangre se vuelve savia 
y yo ya no hablo
sino que murmuro hojas

empiezo a sentir que ya no camino
que los pies se me hunden en la piel deseada
y echan raíces

empiezo a sentir que otros se van
porque siguen siendo
mientras yo pierdo la noción de las estaciones
y solo siento que se me caen
y me nacen las hojas
y las plaomas se posan en mí
como antes se posaban las palabras
Frantz Ferentz, 2015

SABOREARTE

Resultado de imagen de kisses tongue

saborearte
en
penumbra

y
nunca
saciarme

Frantz Ferentz, 2015

segunda-feira, agosto 03, 2015

MULHERES ~ MUJERES ~ WOMEN

Resultado de imagen de hug

mulheres quebradas
mulheres de frágil ternura
mulheres de palavra roubada
mulheres à espera
mulheres que calam
mulheres planeta
mulheres sem retorno
mulheres invictas
são
mulheres que abraço


mujeres rotas
mujeres de frágil ternura
mujeres de palabra robada
mujeres a la espera
mujeres que callan
mujeres planeta
mujeres sin retorno
mujeres invictas
son
mujeres que abrazo


broken women
fragile tenderness' women
stolen words' women
waiting women
silent women
no return women
unbeaten women
are
women I hug


Frantz Ferentz, 2015

quarta-feira, julho 29, 2015

PORQUE ÉS CHUVA ~ PORQUE ERES LLUVIA

Resultado de imagen de regen

Não podes tocar o chão e tentar regressar a um ponto que já não é. És chuva. Chuva de dia de festa ou chuva que escorrega pelas meixelas. Quem sabe, talvez sejas chuva salgada, chuva ligada a uma saudade despida, a um porto só de partida, a um riso sossegado depois do pranto. Só tu é que sabes. 

Virá o dia em que o Atlântico te reclame. Fica preparada. Água para a água e volta a chover. Água no alento, água na boca. Gota que se apaixona por uma lágrima. Chorar não é senão chover em ausência. E lembra que és sempre chuva, que tu és chuva na almofada.

Chuva. És chuva. Beijo do tempo que dilui a tristeza.


No puedes tocar el suelo e intentar regresar a un punto que ya no es. Eres lluvia. Lluvia de día fiesta o lluvia que resbala por las mejillas. Quién sabe, tal vez seas lluvia salada, lluvia unida a una añoranza desnuda, a un puerto de partida, a una risa sosegada tras el llanto. Solo tú lo sabes.

Vendrá el día en que el Atlántico te reclame. Estate preparada. Agua al agua y vuelta a llover. Agua en el aliento, agua en la boca. Gota que se enamora de una lágrima. Llorar no es sino llover en ausencia. Y recuerda que eres siempre lluvia, que tú eres lluvia en la almohada.

Lluvia. Eres lluvia. Beso del tiempo que desdibuja la tristeza.


Frantz Ferentz, 2015

segunda-feira, julho 20, 2015

HOY TE NECESITO ~ HOJE PRECISO DE TI

Resultado de imagen de saudade

hoy
te necesito
en sobredosis
para calmar
este síndrome
de puta tristeza


hoje
preciso de ti
em sobredoses
para acalmar
esta síndrome
de puta tristeza



Frantz Ferentz, 2015