terça-feira, março 16, 2010

Odeur à café.- XFC

Tonight the silence of my studio spoke French. Why not to profit it?
_______________________________________________________________________

 [1]


Je ne l'attends plus.

La pluie est déjà partie,
ivrogne,
mélancolique

Ces rues battues
ne connaissent plus les routes
mouillées de ses désirs.

C'est dommage
mais il me faut marcher
sur le tapis de ses rêves.

Je ne l'attends plus.




[2]


Je me demande
si parfois la nuit
trouble ses paroles
jusqu'à lui faire vomir
un orgueil indéchiffrable.

Je me demande
si la mystique de l'oublie
lui dessine toujours
le mystère
du désert
de ses pupilles.

Je me demande
si le café
dans son âme
a le goût de l'absence.

Je me demande
tout en souriant
pourquoi un coucher du soleil
me fait
des chatouilles
entre les lèvres.


[3]


À travers
la fenêtre,
la nuit
et ses yeux
tristes,


Yeux lointains
si lointains.


[4]


Il y a toujours
un lendemain,
et des plies
sur le lit
qui crient
le séjour
d'une peau.

Mers de papier
qui rejettent
les reliefs
de corps
imaginaires,
les chambres
ne sont que des chats
somnolents,
un moment
ou deux,
on ferme la porte,
les îles se diluent
entre les cheveux de l'oublie,
jusqu'à l'aube.


On sent déjà le café.

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide




domingo, março 14, 2010

Cities.- XFC

Four cities in Sardinian, together with a Spanish translation.
_______________________________________________________________________

XIXON


Is pilos tuos
mi proiant
in is manos.

Tzidade
carena de pruja,
sonnos circhende umbrellos,
gutas chi disegnant
sa geografia
de unu desìgiu,
e intzandos, su mare
bennet una fèmina nua.

In s'arena
sa praja isetat
siluetas.



DRESDEN



Paràulas chi crescent
in is intragnas de s'Elba,
in sa boxe tua current totu is notes
lèvias, is cùpulas
de su petus tuo
m'isetant.

Ries
mentris sa birra
ti bolet imitare
is lavras.

Suta de is arcos
de sa pratza
bècios anticuariados,
stòrias mai scadescidas,
una crèsia
in ue ti alabare,
lenta
cun pregàrias
peri totu sa carena tua.


PORTO


Bolaus su Douro.

Inventaus stòrias
riende cun is caos,
in sa ribeira,
e ries vinho verde...

Sa terra calente
cancellat su tempus,
silèntziu
suta de sa blusa tua,
e mareas,
mareas durces
in sa buca.


SALZBURG


Ponte a ponte,
una ciocolata calente,
pruja,
tanta pruja,
circas s'abbratzu,
frius,
frius fintzas a s'ànima,
ànima de piciochedda.

Unu kebab,
una birra,
e sa carrera bianca
ue su violinista
frimmat sas brisas.

Luna a luna
ti basende,
invadende
is talentos de sa pedde tua.




XIXON


Me llueven
tus cabellos
en las manos.

Ciudad
cuerpo de lluvia,
sueños que buscan paraguas
gotas que dibujan
la geografía
de un deseo,
y entonces, el mar
se torna una mujer desnuda.

En la arena
aguarda la playa
siluetas.


DRESDEN


Palabras que crecen
en las entrañas del Elba,
en tu voz corren todas las noches
leves, las cúpulas de tus pechos
me esperan.

Sonríes
mientras la cerveza
te quiere imitar
los labios.

Bajos los arcos
de la plaza,
librerías de viejo,
historias nunca olvidadas,
una iglesia
donde alabarte,
lenta,
con plegarias
por todo tu cuerpo.

PORTO


Volamos el Duero.

Inventamos historias
riéndonos con las gaviotas
en la ribeira,
y ríes vinho verde...

La tierra caliente
ya borra el tiempo,
silencio
bajo tu blusa,
y mareas,
mareas dulces
inundándote la boca.


SALZBURG


Puente a puente,
un chocolate caliente,
lluvia,
tanta lluvia,
buscas el abrazo,
frío,
frío hasta el alma,
alma de niña.

Un kebab,
un cerveza,
y la calle blanca
donde el violinista
detiene las brisas.

Luna a luna
besándote,
invadiéndote
los talentos de la piel.
 
© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

sábado, março 06, 2010

Sardinia.- XFC

Sardinia is a short series of four poems written in Sardinian. Past, present and future. When time is no longer lineal, because memory has lost its desires. Spanish translation is given at the end.
_______________________________________________________________________


ELMAS


Aisetaia curiosu sa note
refletada in su cafè.

Nùmenes e paràulas chi benniant
a conca mia
pro biagiare in tram
peri sa memòria.

Mi torrat
cuddu aeroportu
e s'assèntzia
de ispinas.

Nudda
b'aiat in cudda lava
chi che abba curriat
peri sa cara mia.

Fit una die de ierru
cando totu sos orizontes
benniant
benniant
a cuddu aeroportu.


        TZIDADE ANTIGA (CASTEDDU)


E tando
che semper t'aggradat
s'istàtua de s'elefante...

Pedra cun pedra
che in àtera tzidade
-non l'amus a nominare,
forsis diat èssere gelosa-
fimus mandighende
solidades,
a lentu,
cun unu cafè in sas lavras
arreneghende a sos deos
chi nos pessighiant
peri sas rampas,
che a piseddos.

M'aggradat
semper addevinare
s'iscorigadòrgiu
atraessu sos pilos tuos



        MARE PINTADU



S'abba
ti aundat,
in su risu
ti naschent sirenas.

Prajas lentas
in ue frimmare
inter sas cambas tuas,
mangròvias
inter sos pilos tuos

Sa pedde est s'arena
o s'arena est sa pedde.

M'aggradat
custu sabore
salidu
de sa buca tua
cando mi cramas.



        SOS MONTES DE SA LUNA


Una note
olvidada dae su calendàriu.

Mi leaias sa mano,
in silèntziu
cun issa disegnaias
isteddos in su petus tuo.

Cudda note pinteimus
su letu de efervescèntzias,
mentris in sos montes
a sussu
curriant boghes tzegas,
cuddas
chi oe galu ti chircant.

* * *

ELMAS


Curioso aguardaba la noche
reflejada en el café.

Nombres y palabras que me acudían
a la cabeza
para viajar en tranvía
por la memoria.

Me vuelve
aquel aeropuerto
y la ausencia
de espinas.

Nada
había en aquella lava
que como agua me corría
por el rostro.

Fue un día de invierno
cuando todos los horizontes
venían,
venían
a aquel aeropuerto.


         
CIUDAD ANTIGUA (CASTEDDU)


Y entonces
te gusta como siempre
la estatua del elefante...

Piedra a piedra
como en otra ciudad
-no la nombremos,
acaso se vuelva celosa-
estuvimos comiendo
soledades,
lentamente,
con un café entre los labios
enfadando a los dioses
que nos perseguían
por las rampas,
como a niños.

Siempre me gusta 
adivinar el ocaso
a través de tus cabellos.




        MARE PINTADU



El agua
te inunda,
en tu risa
nacen sirenas.

Playas lentas
donde parase
entre tus piernas,
manglares
entre tus cabellos.

La piel es la arena
o la arena es la piel.

Me gusta
este sabor
salado
de tu boca
cuando me llamas.



        LOS MONTES DE LA LUNA


Una noche
olvidada del calendario.

Me cogías la mano,
en silencio
para con ella dibujar
estrellas en tu pecho.

Aquella noche pintamos
un lecho de efervescecias,
mientras en los montes
arriba
corrían voces ciegas,
aquellas
que aún hoy te buscan.

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

segunda-feira, março 01, 2010

Silence is awaiting.- XFC

Silence is awaiting. Bilingual poems (Portuguese-Spanish) from the end of February and the beginning of March. Prague from my window, snow fighting to leave a track in memory, but I'd rather ignore it. Time can't go back, which is actually a lucky situation. Loving what one is and not what one was.
_______________________________________________________________________


__________________________________________________________
                                    OLHOS TRISTES
__________________________________________________________

Escutei
numa praça deserta
os teus olhos tristes
a remexer os últimos sonhos

Olhos tristes
a perturbarem marés,
que ficavam anónimos
trás os vidros
molhados
por uma lágrima mimosa

Chovia
para além
dos teus olhos tristes
sempre tristes
imensamente tristes
até apagar
qualquer oriente

Escutei
os teus olhos com sabor a café
a naufragarem
pelas rotas ocultas
de uns ombros desertos

Olhos tristes,
teus olhos tristes
sempre tristes
antes de amanhecer

___________________________________________________________
                                    INTIMIDADE
___________________________________________________________


Ficarei a levedar
nos teus cabelos
nu de mim mesmo
para te povoar
século após século,
descerei por correntes
de voz até os teus lábios
onde nascem as fadas
que jogam por baixo
da tua blusa

Provocarei
esse teu pranto feliz
do mundo em espirais
quando os teus seios
fazem vibrar o universo

E agora dorme,
meu amor,
miúda entre os lençois
húmidos
que ainda
hei de fazer-te amanhecer.

____________________________________________________________
                                    MADRID
____________________________________________________________

Finalmente
choveu,
choveu como nunca
tem chovido.

Choveu indolentemente
até varrer
tanto silêncio bêbado de ausências,
choveu pelas ruas
que percorrem braços mordidos
e portos exiliados
até as rampas da memória

Choveu em Madrid
amando e odiando
morrendo e ressuscitando
soletrando e disparando
entre estátuas
já descaradas
a procurarem prazer
na memória dos que já nem as recordam

Choveu-me
no rosto
apagando-me
talvez
sem anestesias

______________________________________________________________
                                    LISBOA
______________________________________________________________


O percurso de uma lágrima


Um elétrico em Lisboa
do Bairro Alto
até uma palavra
nunca pronunciada

______________________________________________________________
                                    PRAGA
______________________________________________________________


Foi uma noite
de cerveja.

Malá Strana.

Contei confidências
a um elétrico reformado,
embebedei-me do Moldava
com Kafka de incógnito
a balançar a tua voz,
meus lábios
ludibriaram mais uma vez
a tirania
do teu sutiã

ouves?
gemeu Praga...



__________________________________________________________
                                                BERLIM
__________________________________________________________


Uma carícia
escondida
quase ilegal,
procurando
Unter der Linden
no teu sorriso

A brisa traduz
os teus lábios
incandescentes

Caimos
na neve
e rimos
como anjos
até anoiteceres
íntima na minha boca

_________________________________________________________
                                    QUANDO CHORAS
_________________________________________________________


E quando choras
detém-se o inverno
um instante
para te consolar

Sei que ele quiser
dar-te um abraço
mesmo quentinho

_________________________________________________________
                              MALUCOS A GRITAR
_________________________________________________________


Que todos os malucos
que me povoam
gritem agora
até rebentar
tanta tristeza,
até rebentar
esta neve
que cobre livros
de folhas inconexas,
absurdas
e condenadas à cinza.

Depois
esqueçamos formalismos,
ajustemos a gravata
e luxemos de café
toda a nossa dignidade.

_________________________________________________________
                                         MOMENTO SALGADO
_________________________________________________________



Não posso levitar
pelas nuvens que inalas,
nem por ti,
pelas tuas coxas
recém abertas.

Não posso lembrar
a palavra-passe
ao teu sexo,
numa noite,
hoje,
que até o teclado
humedece.

Imagino tocar-te
nua
sem vidros
nem luvas.

Será,
será,
será quando o mar
me deixe na pele
o teu toque salgado.


__________________________________________________________
                                    OJOS TRISTES
__________________________________________________________

Escuché
en una plaza desierta
tus ojos tristes
agitando los últimos sueños

Ojos tristes
perturbando mareas,
se quedaban anónimos
tras los vidrios
mojados
por una lágrima mimosa

Llovía
más allá
de tus ojos tristes
siempre tristes
inmensamente tristes
hasta borrar
cualquier oriente

Escuché
tus ojos con sabor a café
naufragar
por las rutas ocultas
de unos hombros desiertos

Ojos tristes,
tus ojos tristes
siempre tristes
antes de amanecer

___________________________________________________________
                                    INTIMIDAD
___________________________________________________________


Me quedaré a fermentar
en tus cabellos
desnudo de mí mismo
para poblarte
siglo a siglo,
descenderé por corrientes
de voz hasta tus labios
donde nacen las hadas
que juegan por debajo
de tu blusa

Provocaré
tu llanto feliz
del mundo en espirales
cuando tus senos
hacen vibrar el universo

Y ahora duerme,
mi amor,
menuda entre la sábanas
húmedas
que aún
he de hacerte amanecer.

____________________________________________________________
                                    MADRID
____________________________________________________________

Finalmente
llovió,
llovió como nunca
ha llovido.

Llovió indolentemente
hasta barrer
tanto silencio borracho de ausencias,
llovió por las calles
que recorren brazos mordidos
y puertos exiliados
hasta las rampas de la memoria

Llovió en Madrid
amando y odiando
muriendo y resucitando
deletreando y disparando
entre estatuas
ya descaradas
que buscan placer
en la memoria de los que ya ni las recuerdan

Me llovió
en el rostro
borrándome
creo que
sin anestesias

______________________________________________________________
                                    LISBOA
______________________________________________________________


El recorrido de una lágrima


Un tranvía en Lisboa
desde el Bairro Alto
hasta una palavra
nunca pronunciada

______________________________________________________________
                                    PRAGA
______________________________________________________________


Fue una noche
de cerveza.

Malá Strana.

Conté confidencias
a un tranvía jubilado
me emborraché del Moldava
con Kafka de incógnito
a mecerte la voz,
mis labios
burlarían una vez más
la tirania
de tu sostén

¿has oído?
Ha gemido Praga...



__________________________________________________________
                                    BERLIN
__________________________________________________________


Una caricia
escondida
casi ilegal,
procurando
Unter der Linden
en tu sonrisa

La brisa traduce
tus labios
incandescentes

Caemos
en la nieve
y reímos
como ángeles
hasta que anocheces
íntima en mi boca


_________________________________________________________
                                    CUANDO LLORAS
_________________________________________________________


Y cuando lloras
se para el invierno
un instante
para consolarte

Sé que querría
darte un abrazo
incluso caliente


__________________________________________________________
                                LOCOS GRITANDO
__________________________________________________________



Que todos los locos
que me pueblan
griten ahora
hasta reventar
tanta tristeza,
hasta reventar
esta nieve
que cubre libros
de hojas inconexas,
absurdas
y condenadas a ceniza.

Después
olvidemos formalismos,
ajustémonos la corbata
y manchemos de café
toda nuestra dignidad.


__________________________________________________________
                                    MOMENTO SALADO
__________________________________________________________



No puedo levitar
por las nubes que inhalas,
ni por ti,
por tus muslos
recién abiertos.

No puedo recordar
la contraseña
a tu sexo,
en una noche,
hoy,
que hasta el teclado
humedece.

Me imagino tocarte
desnuda
sin vidrios
ni guantes.

Será,
será,
será cuando el mar
me deje en la piel
tu toque salado.


 


© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide 

segunda-feira, fevereiro 22, 2010

Looking forward.- XFC

Looking forward. We all human beings look forward to understanding the future. Time and absences cannot be ignored. However, living is the only activity that is worth undertaking. For those who want to learn to live (we were given no handbook to live when we were born...)
_______________________________________________________________________

* 1 *


tomorrow
words will mean distance


tomorrow
we won't even be whispers


* 2 *

at the beginning
of eternity
I realized
your navel
was the paradise

therefore
my current exile


* 3 *


at night
my voice
sometimes crawls
into the edge
of absence

not to shout
but to brush
the migration
of any
of your lost hairs


* 4 *


so far
so near

dreams are dreams
even while whispers
dye you in pink

so far
so slow


* 5 *


trying to decipher
your silence beaches

just trying
-don't worry-
I can't grab
so many absences


* 6 *


waiting for the keyboard
to announce your arrival

there come blue hours
riding meaningless archs
acrobats of suicide

but not you

maybe
never again
nobody will enlarge
that syllable
of my name


* 7 *


the spring got lost
on the way

you should never have left
your shadow nude
around the corner
of my thirst


* 8 *


I don't want
to realize how
the paradise
can so naively throb
under your bra


* 9 *


at dawn
the Tagus
is getting silent

your hand palm
recreates
sensations
still unborn

your naked body
is the stream
to everywhere


* 10 *

melancholy

and your eyes
knitting
returns

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

sexta-feira, janeiro 22, 2010

Aconteceu que foi inverno.- XFC

Wintertime means time to look through the window. Coffee then becomes a good friend, maybe the only one. Coffee usually brings inspiration and remembrances.
_______________________________________________

I


o silêncio
sempre o silêncio
a replicar
na gorja
como um déspota

esta manhã
nem és rua
nem és alva

silêncio

descalça


II


retorno dum exílio
impreciso

um exílio
de mim mesmo

de manhã
para partir
rua avante

num círculo
de marés que me matam
e ressuscitam

e de tarde
perder o nome
outra vez

esse
que às vezes
nem lembro


III

não estás

a tua silueta
ainda aconchega
na minha consciência

não estás

vais embora
com o sabor
do café às escondidas

não estás

até a tristeza
hoje
me acarinha


IV

a rua repite
silêncios

tenho-os tão ouvidos

silêncios
de nome partido

rochas baixo a língua
a ferver

mais
e mais
ausência


V

se tiver
bússolas
procuraria
teus dedos

tentaria
matar este inverno
descendo
a tua olhada

e de repente
janeiro
que nem aboia
no anel
do fundo
do café


VI

tardes de sábado
sem areias
onde deixar
sílabas
estreladas

inverno em infância
lento
sem lumes esta vez
onde pôr
teu nome a aquecer
mais uma vez

VII

pele
de deusa

o inferno
está tecido do teu silêncio

por que tanto lembrar-te...

VIII

fugiu espido
o telefone

nem um adeus furtivo

nada

parecia que temesse
que eu quisesse perceber os seus olhos

talvez ainda
amanheça morto

como uma praia
farrapenta de trevas
    uma vez
que também
esqueceu despedidas

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

Penúltima llamada .- Xavier Frías Conde

Overnight poems. Maybe poetry becomes a sign of paranoia when being born so late. No need to imagine, words are now out of control. However, words can also cause insanity... or perhaps they are insane themselves.

________________________________________________

1

el termómetro
arremete
    llegan
ansiosos
equipos sin rescate

cuánta noche
aún por descifrar

y tu nombre...
tu nombre
quizás
alentando
abismos de olvido

tu silencio
me desteje
las entrañas

2

diásporas
piel abajo
hasta la nada

3

me jode
este silencio
de un viejo eco
aburrido
por calles
meditabundas

4

la calle de las camelias
es ya una imagen
en una pantalla
que antaño fue ojos

réplicas
de temblores

me tienta la brisa
blanca

5

lloré
porque condensaste
veinte eternidades
en un segundo...

no
    espera
fueron veinte leguas
de musgos
dilapidados

lloré
porque es costumbre
recordarte
con la noche
aferrada a las uñas


6

a veces me pregunto
por el tono de tu pelo
y el sabor de tu mirada

que sepas
que tus ausencias
son las más lánguidas

que tu silencio
es una mortaja
que procuro empapar de locura
o emborrachar

me oyes?

finges...

mas como siempre
inventas silencios
hasta embriagarme
de tristeza

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

domingo, janeiro 10, 2010

52 haikus.- Xavier Frias Conde

These haikus were originally written in Portuguese between 2001 and 2004. Now they are offered together with an English version. Four of these haikus were also published somewhere else in a Galician-Spanish version

_______________________________________________________


1
 

perguntar-te
pelo caminho caminho
que nos sorria

asking you
about the path, path
smiling at us
 

2

   
doente o oeste
trás do ocaso
são-nos gaivotas de visita

ill the west
beyond the sunset
they are visiting seagulls

 

3


 
beijar-te
como anjo irreverente
de mel e algodão

 kissing you
as an unpolite angel
of honey and cotton

 

4
     
queria ser gente
ainda mais gente
esparzindo ternura

(s)he wanted to be people
even more people
spreading tendereness around
 

5
 
 
uma coisa é
doce e calada
trás do silêncio mais terno

one thing is
sweet and silent
behind the most tender silence

    

6

 
deitada
junto dos lençois em paisagem
teces orgasmos

lying down
by the bedsheet as a country
you weave orgasms

 

7
 
 
tu, cidade agarimosa,
todo o eterno
namorado

you, cuddly city,
all the eternal
in love

 

8

   
afortunadamente
existe o eco
contra tanta soidade

fortunately
the echo exists
against such a loneliness
 

9
 
 
a tua língua
foi, por brisa,
rebelião de borboletas

your tongue
was, for a breeze,
rebelion of butterflies



10

   
soavas a fogaça
nunca feita
quando húmida gemias

you sounded like bread
never ended
when you groaned wet




11

 
o velho carro
ainda range
teus silêncios e ausências

the old car
still echoes
your silence and absence
 


12
 
 
outono lento
de brise e pele
e sorriso impaciente

slow autumn
of breeze and skin
and impatient smile

 

13

  
vestem a escuridade
de silêncio,
é isso liberdade?

they dress darkness up
with silence,
is that freedom?

 

14


ladridos de cão à alva
tornam-me
na tua peça de caça

dogs’ barking at dawn
make me
your hunting prey

 

15


 
a luz dos farois
mendiga noturna
tua suave sombra

the light of the street lamps
begging nightly for
your soft shadow

16

  
algum dia
vou pintar sem dôr
minhas saudades de rosa

some day
I will paint painlessly
my regrets in pink

 

17

 
descer às poutas da nada
pra dizer nada
entre a nada

descending to the claws of the naught
to say nothing
among the naught

 

18
 
 
nossos desejos
andam céleres
por talos de papoula

our wishes
run quickly
along poppy stems

 

19

   
o sol pôs solene
óculos de sol
escondendo os olhos

the sun solemnly
wore sunglasses
while hiding its eyes

 

20


 
os amigos na palma
como o pão
alimentam em branco

the friends on the palm
as bread
feed in white

 

21

 
 
lembra sempre
esses dedos céleres
que foram rios

remember forever
those quick fingers
that were rivers

 
22

   
a lua laranja
por mentes choradas
e solitárias

the orange moon
along cried and lonely
minds

 


23


  
e fecho os olhos
para não te ver já mais
mas és aroma

and I close my eyes
not to see you anylonger
but you are scent

 

24


onde te devo
enviar com um selo
o adeus derradeiro?

where shall I send you
with a stamp
my last farewell?

 
25

 
aquelas bestas de pó
que nos contemplavam
tornaram-se reais

those dust beasts
watching at us
became all real

 
26
 
 
se te beijar
o rio, o luar, a impaciência
lembra-me

if I kissed
your river, your moonlight, your impatience,
remember me

 
27


  não procures
agendas na maré
pra anotar o esqueço

don’t look for
plannings on the tide
to write down oblivions

 
28

 
  fui teu no vôo
foste minha sem distância
foi... fomos tudo

I was yours in your flight
you were mine without distance
it was... we were everything

 
29

 
  não dissimules
o inverno da tua cabeça
com florestas

don’t hide
the winter on your head
with forests

 

30

  
procuravas como
tantas vezes
um xarope de versos

you were seeking
as usually
a syrup of verses

 
31
 
as tuas mãos
entreabertas sobre a lua
são a pátria dos druídas

your hands
half-open on the moon
are the homeland of druids


32

    
há um rosio feliz
sobre a minha pele;
respiraste

there is a happy moist
on my skin
you breathed

 

33

 
os teus lábios muito abertos
e o sol do verão
cabe todo

your lips utterly open
and the summer sun
everything fits in

 
34


  
começar bêbedo
com a fim
de um adeus todo silêncio

 starting drunk
with the end
of a broadly silent farewell
 
 
35

quem disser que hoje
é liberdade
quer-te gaivota nas mãos

who may say that today
is freedom
wants you to be seagulls among their hands

 

36


a chuva vai
a tarde vai
lentas porque bebem teus passos

the rain goes
the evening goes
slowly because they drink your steps


37

ocaso do verão
o céu é um caixão
de esperanças

summer sunset
the sky is a drawer
full of hopes

38

as tuas costas despidas
e eu navego-te
a memória

your naked back
and I’m saling you
by heart

39

luares, beijos,
estrelas, carências, prantos...
borboleta apagada

moonlights, kisses,
stars, lacks, weepings,
turned off butterfly

40

dormir beijando-te
queixas dos lençois
busca respostas

sleeping while kissing you
complaints of the bed sheets
search of responses

41

a pedra até então
tão calada
nem mostrara o pranto

the stone up to then
so silent
did not even show its crying

42

magia de bruxas
percorrer-te em noite celta
ser-te druida

witches’ magics
travelling you in a Celtic night
being your druid

43

a caixa vermelha
com sabor de Oriente
sinto al-Qods

the red Box
tasting of the East
I feel Al-Qods

44

o grande segredo
vem cada maré,
sem ser secreto

the great secret
comes with every tide
without being a secret

45

faltam palavras
pomos as mãos no silêncio
são violinos

words are missing
we put our hands on silence
they are fiddles


46

a vaidade põe gravata
roda pela erva
tem instintos

vanity wears a necktie
rolls on the grass
has instincts

47

todas as marés
concorrem sempre
aos teus olhos

all tides
always come up
to your eyes

48

e sentir-te rir
é te sentir amêndoas
a florescer

and feeling you laugh
means feeling blooming
almonds

49

disseste:
voz, mãos e olhos,
é o último alento duma estrela

you said:
voice, hands and eyes
it’s the last breath of a star

50

no fundo do teclado
jazem as cócegas
duma voz de adolescência

in the bottom of the keyboard
the tickling of a voice
of adolescence lie

51

chega o outono,
despido e  despindo-te
de folhas verbas

the autumn comes
naked and naking you
with green words

52

nos teus olhos corre mar
não posso
temer a maré

the sea runs in your eyes
I can’t
be afraid of the tide

© Xavier Frías Conde
All rights reserved worlwide

sexta-feira, novembro 13, 2009

De paso .- Xavier Frías Conde

De paso. That's all. A kind of quick blow. It immediately goes away. No forgiveness required. Oblivion, just oblivion
__________________________________________________

[1]

contemplarla
es contemplar
su tristeza
más triste


[2]

que diga
si es que sabe
cómo desgustar
la piel
de sus carencias

[3]

fue un río
fluyendo
dedo a dedo
y una ciudad
que quiso
aprender a levitar
y...
una mueca
inconclusa

[4]


destellos
verá

destellos
aunque calle

[5]

se preguntaba
dónde habitaría entonces
aquel aroma
de jabón desnudo
que había teñido
tantos
tantos sueños

mas los sueños
a la postre
ya no sueñan

[6]

sus vigilias
disimulando sus palmas
saladas
eran
tan solo
el reverso
de su soledad


[7]

un día
tuvo
aromas de mística

ahora
retiene aprendices de muerte
con horquillas


[8]

si acaso
algún día asciende
ha de saber que
cielo e infierno
se trocaron

mas quién
se lo cuenta
a tanta ausencia


[9]

de paso
se convirtió en estación
por el llanto
borrada
sin pasos
sin caricias



© Xavier Frías Conde

domingo, novembro 08, 2009

Malinconia.- Xavier Frías Conde

Malinconia is melancholy, a chant to what any of us misses as the deepest sense of existence. Life is a gift, but beloved beings cannot be a mere remembrance. Someone is missing; someone should hear the voice of bitterness. But poetry is rather a chant to hope, a possibility to turn pain into beauty.
_______________________________________________________________



[1]




a lua inerte
dois espelhos
tanta nada

aquelas pegadas
efémeras
de menina
e logo
mais lua fria
mais mudos espelhos
mais tanta nada


[2]


furtares
a cor da alma
o sugo da palavra

furtares
aquela última página
tão desejada

furtares
o tacto da vida
da minha menina

furtares
furtarem
a essência toda
que um dia
me criara borboletas
no berce
de todas as tristezas


[3]


que o telefone
seja esse eco
do mar remoto
assustado


mas que seja
aquele último alento
que na brêtema
de mim te fala
baixo
calmo
te enroupando




[4]


creio que ainda existes
porque pestanejam
desertos
ecrãs
e alto-falantes que sempre ficam mudos
quando te penso

mesmo ícones da lembrança
ainda te povoam a pele
miuda
de menina
que com olhos fechados
naquele tempo
ainda sempre me falavas


[5]


venderia a alma
por ver-te
mais uma vez
sorrir-me
e silenciar-me
aquele teu segredo



[6]



espero que ainda
alguma tarde
pouses silente
a tua testa
no meu ombro
calado

talvez assim
tornem as marés
a salvar-me



© Xafrico, all rights reserved worldwide. November 2009

quarta-feira, maio 27, 2009

Beata Absentia.- XFC

All these poems were written in a sole day: 27/05/2009 by Xavier Frías Conde. When Absence causes joy.

domingo, abril 12, 2009

When the desert is our homeland.- Xavier Frias Conde

In 2002 I published a booklet intitled Axarquia in Portuguese, but with a lot of Galician words an expressions. Here I reproduce some of the poems of that booklet.
____________________________________________________________________


1
Pelo meu sangue correm todos os almuadens
e todos os dateis que foram outrora
carícia torpe de silêncio.
O nome de Deus veste as minhas pálpebras
sem apagar o teu nome,
porfias em ser deusa de papel.
Hoje tenho dunas mornas na pele
e confidências,
alguém me liga para o telemóvel,
mas não é a tua voz em espiral.
Areia
como sempre
fluindo nos meus lábios.





6
O Nilo
entre as minhas mãos
sussurra sílabas incoerentes.
Alexandria.
Uma ruela vazia esconde
teias em que ainda se marca
a tua silueta. O teu perfume
inunda o mercado. Danças
no ar da melancolia
a voar por cima da mesquita.
Outra vez
és aquele dia
de fugida entre as junqueiras,
a sombra de todas as ruas
sob o silêncios dos veus
de todas as mulheres de Alexandria.
Só Alá sabe.


7
À alva partiu
o caravançarai. Era tudo de imagens,
sombras e recordos de roupagens mouras.
Tu ias na cabeça
e sobre todas e cada uma das bestas
daquela caravana.
Tu e as tuas imagens silentes
espalhando ainda mais
a raiva do sol, caminho do
suleste, face ao mais
fugaz do deserto.
Vi-te partir. As sedas
da minha tenda vibravam com os passos
daqueles camelos tristes, resignados. Fumei
o derradeiro cigarro que me ligava a ti
e vi o fumo seguir-te.
Carne imaginada.



9
Todas as mulheres que amei
foram princesas egípcias,
todas coroadas com loureiros
de prata agarimosa só para deusas,
todas apresentadas ao Nilo em rituais
de manancial entre as coxas,
todas percorridas pela pelve
com ondas de areia doce,
todas, em algum momento, férteis a mim.
Todas as mulheres que amei
foram princesas egípcias.
As mulheres que amei
nem souberam que eram princesas. E já
não tinjo os meus tactos em alfena
nem ponho a lua de anel.
Todas as mulheres que amei
deixaram-me deserto do deserto
com a dor de Íssis
nos muros de Béni-Hássan.



11
Desde a primeira alva
até o murmúrio laranja
do Cairo na fim do dia,
o vendedor serpenteia todo
o grande Bazar de el-Khan el-Khalili.
– Bardiyaat, babii3 bardiyaat
(“Papiros, vendo papiros”).
Percorre todos os olhos
de todas as mulheres. Mulheres
de areia, de noite, descendentes
da Atlântida,
mulheres de seda e pergaminho,
de dateis e de mel proibido,
mulheres condenadas a sempre dançarem.
Mas as mulheres todas
nele só vêm
um vendedor de papiros sem sentido,
papiros tristes.
Ele percorre el-Khan el-Khalili
todos os dias pelos olhos de todas mulheres,
da alva ao sono.
Ele,
noutro tempo amante de deusas
e de princesas, até ser descoberto por Rá,
é a sombra do bazar.
– Bardiyaat, babii3 bardiyaat.
Elas
nunca percebem
que as ama uma sombra.



18
És a puta das putas de Paris.
És o anceio secreto dos homens todos
que te procuram no Quartier Latin
deitada num divão de seda, sem ninguém
te ter escutado nunca a voz,
vendo mas não compreendendo
que os teus olhos correm ao Mediterráneo,
que na tua pele bate o siroco
e suspiras em árabe cando eles alcançam a glória,
varrendo as nostalgias que flotam no Sena.
És a puta que me levou ao deserto
recitando Mahmud Darwish e os poetas
do exílio com uvas na língua. Lembro
ainda quando te conheci em caravana
pelo teu ventre até acampar no teu peito,
uma noite de primavera, caminho da tua barbadela
capital de Alândalus. Chamei-te mulher
mas quiseste ser puta, puta do deserto
em Paris.
És a puta que descobri
antes de seres descoberta, sempre
com juncos entre a pele,
sol-pôr a sol-pôr,
sei que sempre muito atenta.

(c) Xafrico, 2002. All rights reserved worldwide

quinta-feira, abril 02, 2009

Six unexpected sights .- Xavier Frias Conde

A new set of trilingual poems in Asturian-Spanish-English. They are just a continuation of the previous page.
__________________________________________________________________

la to cintura

un trópicu

azul

.

íntima

explorate

con reciendu a café

______________________________

.

tu cintura

un trópico

azul

.

íntima

explorarte

tú oliendo a café

__________________________________

.

your waist

a blue

tropic

.

I will intimally

explore you

smelling coffee


* * *

viaxo na to voz

alfombra máxica

pintando

pálpebres

a les nubes

____________________________

.

viajo en tu voz

alfombra mágica

pintando

párpados

a las nubes

_____________________________

.

I’m travelling on your voice

magic carpet

painting

eyelids

to the clouds


* * *

sentar a contemplar

el silenciu

de la to sorrisa

.

sentar y arropame

de ti

esvariándote

pente les coxes

______________________________

.

sentarme a contemplar

el silencio

de tu sonrisa

.

sentarme y arroparme

de ti

resbalándote

entre los muslos

_____________________________

.

sitting down to glance

the silence

of your smile

.

sitting down and being in you

wrapped up

sliding

along your thighs


* * *

duermes

.

el planeta

pasa

na punta les dees

___________________

.

duermes

.

el planeta

pasa

de puntillas

_____________________

.

you’re sleeping

.

the planet’s

walking

on tiptoe


* * *

col Atlánticu

fundida

__foles llandies

.

sable na to piel

playes esnúes

ye posible que

el Teide

te cante un fado

_____________________

.

con el Atlántico

fundida

__olas blandas

.

arena en tu piel

playas desnudas

es posible que

el Teide

te cante un fado

____________________

.

you faded

into the atlantic

__smooth waves

.

sand on your skin

naked beaches

the Teide might

sing you

a fado

* * *

foron les llárimes

del vientu

.

una seronda

que nun cesa

________________________

.

fueron las lágrimas

del viento

.

un otoño

que no cesa

________________________

.

they were

the wind’s tears

.

an endless

autumn



* * *


al pesar

de que yes membranza

inda reciendes

a xabón

_

al alba

___________________________

.

a pesar

de que eres memoria

aún hueles

a jabón

_

al alba

___________________________

.

despite

being remembrances

you still smell

like soap

.

at dawn


* * *

somos

fondaremente químicos

.

natures

aparte

_________________________

.

somos

profundamente químicos

.

naturalezas

aparte

_________________________

.

we are

deeply chemical

.

natures

aside

(c) Xafrico, 2009. All rights reserved worldwide