Tonight the silence of my studio spoke French. Why not to profit it?
_______________________________________________________________________
[1]
Je ne l'attends plus.
La pluie est déjà partie,
ivrogne,
mélancolique
Ces rues battues
ne connaissent plus les routes
mouillées de ses désirs.
C'est dommage
mais il me faut marcher
sur le tapis de ses rêves.
Je ne l'attends plus.
[2]
Je me demande
si parfois la nuit
trouble ses paroles
jusqu'à lui faire vomir
un orgueil indéchiffrable.
Je me demande
si la mystique de l'oublie
lui dessine toujours
le mystère
du désert
de ses pupilles.
Je me demande
si le café
dans son âme
a le goût de l'absence.
Je me demande
tout en souriant
pourquoi un coucher du soleil
me fait
des chatouilles
entre les lèvres.
[3]
À travers
la fenêtre,
la nuit
et ses yeux
tristes,
Yeux lointains
si lointains.
[4]
Il y a toujours
un lendemain,
et des plies
sur le lit
qui crient
le séjour
d'une peau.
Mers de papier
qui rejettent
les reliefs
de corps
imaginaires,
les chambres
ne sont que des chats
somnolents,
un moment
ou deux,
on ferme la porte,
les îles se diluent
entre les cheveux de l'oublie,
jusqu'à l'aube.
Sardinia is a short series of four poems written in Sardinian. Past, present and future. When time is no longer lineal, because memory has lost its desires. Spanish translation is given at the end.
Nùmenes e paràulas chi benniant
a conca mia
pro biagiare in tram
peri sa memòria.
Mi torrat
cuddu aeroportu
e s'assèntzia
de ispinas.
Nudda
b'aiat in cudda lava
chi che abba curriat
peri sa cara mia.
Fit una die de ierru
cando totu sos orizontes
benniant
benniant
a cuddu aeroportu.
TZIDADE ANTIGA (CASTEDDU)
E tando
che semper t'aggradat
s'istàtua de s'elefante...
Pedra cun pedra
che in àtera tzidade
-non l'amus a nominare,
forsis diat èssere gelosa-
fimus mandighende
solidades,
a lentu,
cun unu cafè in sas lavras
arreneghende a sos deos
chi nos pessighiant
peri sas rampas,
che a piseddos.
M'aggradat
semper addevinare
s'iscorigadòrgiu
atraessu sos pilos tuos
MARE PINTADU
S'abba
ti aundat,
in su risu
ti naschent sirenas.
Prajas lentas
in ue frimmare
inter sas cambas tuas,
mangròvias
inter sos pilos tuos
Sa pedde est s'arena
o s'arena est sa pedde.
M'aggradat
custu sabore
salidu
de sa buca tua
cando mi cramas.
SOS MONTES DE SA LUNA
Una note
olvidada dae su calendàriu.
Mi leaias sa mano,
in silèntziu
cun issa disegnaias
isteddos in su petus tuo.
Cudda note pinteimus
su letu de efervescèntzias,
mentris in sos montes
a sussu
curriant boghes tzegas,
cuddas
chi oe galu ti chircant.
* * *
ELMAS
Curioso aguardaba la noche
reflejada en el café.
Nombres y palabras que me acudían
a la cabeza
para viajar en tranvía
por la memoria.
Me vuelve
aquel aeropuerto
y la ausencia
de espinas.
Nada
había en aquella lava
que como agua me corría
por el rostro.
Fue un día de invierno
cuando todos los horizontes
venían,
venían
a aquel aeropuerto.
CIUDAD ANTIGUA (CASTEDDU)
Y entonces
te gusta como siempre
la estatua del elefante...
Piedra a piedra
como en otra ciudad
-no la nombremos,
acaso se vuelva celosa-
estuvimos comiendo
soledades,
lentamente,
con un café entre los labios
enfadando a los dioses
que nos perseguían
por las rampas,
como a niños.
Siempre me gusta
adivinar el ocaso
a través de tus cabellos.
MARE PINTADU
El agua
te inunda,
en tu risa
nacen sirenas.
Playas lentas
donde parase
entre tus piernas,
manglares
entre tus cabellos.
La piel es la arena
o la arena es la piel.
Me gusta
este sabor
salado
de tu boca
cuando me llamas.
LOS MONTES DE LA LUNA
Una noche
olvidada del calendario.
Me cogías la mano,
en silencio
para con ella dibujar
estrellas en tu pecho.
Aquella noche pintamos
un lecho de efervescecias,
mientras en los montes
arriba
corrían voces ciegas,
aquellas
que aún hoy te buscan.
Silence is awaiting. Bilingual poems (Portuguese-Spanish) from the end of February and the beginning of March. Prague from my window, snow fighting to leave a track in memory, but I'd rather ignore it. Time can't go back, which is actually a lucky situation. Loving what one is and not what one was.
Ficarei a levedar
nos teus cabelos
nu de mim mesmo
para te povoar
século após século,
descerei por correntes
de voz até os teus lábios
onde nascem as fadas
que jogam por baixo
da tua blusa
Provocarei
esse teu pranto feliz
do mundo em espirais
quando os teus seios
fazem vibrar o universo
E agora dorme,
meu amor,
miúda entre os lençois
húmidos
que ainda
hei de fazer-te amanhecer.
____________________________________________________________
MADRID
____________________________________________________________
Finalmente
choveu,
choveu como nunca
tem chovido.
Choveu indolentemente
até varrer
tanto silêncio bêbado de ausências,
choveu pelas ruas
que percorrem braços mordidos
e portos exiliados
até as rampas da memória
Choveu em Madrid
amando e odiando
morrendo e ressuscitando
soletrando e disparando
entre estátuas
já descaradas
a procurarem prazer
na memória dos que já nem as recordam
Choveu-me
no rosto
apagando-me
talvez
sem anestesias
Contei confidências
a um elétrico reformado,
embebedei-me do Moldava
com Kafka de incógnito
a balançar a tua voz,
meus lábios
ludibriaram mais uma vez
a tirania
do teu sutiã
Uma carícia
escondida
quase ilegal,
procurando
Unter der Linden
no teu sorriso
A brisa traduz
os teus lábios
incandescentes
Caimos
na neve
e rimos
como anjos
até anoiteceres
íntima na minha boca
_________________________________________________________
QUANDO CHORAS
_________________________________________________________
E quando choras
detém-se o inverno
um instante
para te consolar
Sei que ele quiser
dar-te um abraço
mesmo quentinho
_________________________________________________________
MALUCOS A GRITAR
_________________________________________________________
Que todos os malucos
que me povoam
gritem agora
até rebentar
tanta tristeza,
até rebentar
esta neve
que cobre livros
de folhas inconexas,
absurdas
e condenadas à cinza.
Depois
esqueçamos formalismos,
ajustemos a gravata
e luxemos de café
toda a nossa dignidade.
_________________________________________________________
MOMENTO SALGADO
_________________________________________________________
Não posso levitar
pelas nuvens que inalas,
nem por ti,
pelas tuas coxas
recém abertas.
Não posso lembrar
a palavra-passe
ao teu sexo,
numa noite,
hoje,
que até o teclado
humedece.
Imagino tocar-te
nua
sem vidros
nem luvas.
Será,
será,
será quando o mar
me deixe na pele
o teu toque salgado.
Me quedaré a fermentar en tus cabellos desnudo de mí mismo para poblarte siglo a siglo, descenderé por corrientes de voz hasta tus labios donde nacen las hadas que juegan por debajo de tu blusa
Provocaré tu llanto feliz del mundo en espirales cuando tus senos hacen vibrar el universo
Y ahora duerme, mi amor, menuda entre la sábanas húmedas que aún he de hacerte amanecer.
____________________________________________________________ MADRID ____________________________________________________________
Finalmente llovió, llovió como nunca ha llovido.
Llovió indolentemente hasta barrer tanto silencio borracho de ausencias, llovió por las calles que recorren brazos mordidos y puertos exiliados hasta las rampas de la memoria
Llovió en Madrid amando y odiando muriendo y resucitando deletreando y disparando entre estatuas ya descaradas que buscan placer en la memoria de los que ya ni las recuerdan
Me llovió en el rostro borrándome creo que sin anestesias
Conté confidencias a un tranvía jubilado me emborraché del Moldava con Kafka de incógnito a mecerte la voz, mis labios burlarían una vez más la tirania de tu sostén
¿has oído? Ha gemido Praga...
__________________________________________________________ BERLIN __________________________________________________________
Una caricia escondida casi ilegal, procurando Unter der Linden en tu sonrisa
La brisa traduce tus labios incandescentes
Caemos en la nieve y reímos como ángeles hasta que anocheces íntima en mi boca
_________________________________________________________ CUANDO LLORAS _________________________________________________________
Y cuando lloras se para el invierno un instante para consolarte
Que todos los locos
que me pueblan
griten ahora
hasta reventar
tanta tristeza,
hasta reventar
esta nieve
que cubre libros
de hojas inconexas,
absurdas
y condenadas a ceniza.
Después
olvidemos formalismos,
ajustémonos la corbata
y manchemos de café
toda nuestra dignidad.
__________________________________________________________
MOMENTO SALADO
__________________________________________________________
No puedo levitar
por las nubes que inhalas,
ni por ti,
por tus muslos
recién abiertos.
No puedo recordar
la contraseña
a tu sexo,
en una noche,
hoy,
que hasta el teclado
humedece.
Me imagino tocarte
desnuda
sin vidrios
ni guantes.
Será,
será,
será cuando el mar
me deje en la piel
tu toque salado.
Looking forward. We all human beings look forward to understanding the future. Time and absences cannot be ignored. However, living is the only activity that is worth undertaking. For those who want to learn to live (we were given no handbook to live when we were born...)
Wintertime means time to look through the window. Coffee then becomes a good friend, maybe the only one. Coffee usually brings inspiration and remembrances.
_______________________________________________
I
o silêncio
sempre o silêncio
a replicar
na gorja
como um déspota
esta manhã
nem és rua
nem és alva
silêncio
descalça
II
retorno dum exílio
impreciso
um exílio
de mim mesmo
de manhã
para partir
rua avante
num círculo
de marés que me matam
e ressuscitam
e de tarde
perder o nome
outra vez
esse
que às vezes
nem lembro
III
não estás
a tua silueta
ainda aconchega
na minha consciência
não estás
vais embora
com o sabor
do café às escondidas
não estás
até a tristeza
hoje
me acarinha
IV
a rua repite
silêncios
tenho-os tão ouvidos
silêncios
de nome partido
rochas baixo a língua
a ferver
mais
e mais
ausência
V
se tiver
bússolas
procuraria
teus dedos
tentaria
matar este inverno
descendo
a tua olhada
e de repente
janeiro
que nem aboia
no anel
do fundo
do café
VI
tardes de sábado
sem areias
onde deixar
sílabas
estreladas
inverno em infância
lento
sem lumes esta vez
onde pôr
teu nome a aquecer
mais uma vez
VII
pele
de deusa
o inferno
está tecido do teu silêncio
por que tanto lembrar-te...
VIII
fugiu espido
o telefone
nem um adeus furtivo
nada
parecia que temesse
que eu quisesse perceber os seus olhos
talvez ainda
amanheça morto
como uma praia
farrapenta de trevas
uma vez
que também
esqueceu despedidas
Overnight poems. Maybe poetry becomes a sign of paranoia when being born so late. No need to imagine, words are now out of control. However, words can also cause insanity... or perhaps they are insane themselves.
________________________________________________
1
el termómetro
arremete
llegan
ansiosos
equipos sin rescate
cuánta noche
aún por descifrar
y tu nombre...
tu nombre
quizás
alentando
abismos de olvido
tu silencio
me desteje
las entrañas
2
diásporas
piel abajo
hasta la nada
3
me jode
este silencio
de un viejo eco
aburrido
por calles
meditabundas
4
la calle de las camelias
es ya una imagen
en una pantalla
que antaño fue ojos
réplicas
de temblores
me tienta la brisa
blanca
5
lloré
porque condensaste
veinte eternidades
en un segundo...
no
espera
fueron veinte leguas
de musgos
dilapidados
lloré
porque es costumbre
recordarte
con la noche
aferrada a las uñas
6
a veces me pregunto
por el tono de tu pelo
y el sabor de tu mirada
que sepas
que tus ausencias
son las más lánguidas
que tu silencio
es una mortaja
que procuro empapar de locura
o emborrachar
me oyes?
finges...
mas como siempre
inventas silencios
hasta embriagarme
de tristeza
These haikus were originally written in Portuguese between 2001 and 2004. Now they are offered together with an English version. Four of these haikus were also published somewhere else in a Galician-Spanish version
De paso. That's all. A kind of quick blow. It immediately goes away. No forgiveness required. Oblivion, just oblivion
__________________________________________________
[1]
contemplarla
es contemplar
su tristeza
más triste
[2]
que diga
si es que sabe
cómo desgustar
la piel
de sus carencias
[3]
fue un río
fluyendo
dedo a dedo
y una ciudad
que quiso
aprender a levitar
y...
una mueca
inconclusa
[4]
destellos
verá
destellos
aunque calle
[5]
se preguntaba
dónde habitaría entonces
aquel aroma
de jabón desnudo
que había teñido
tantos
tantos sueños
mas los sueños
a la postre
ya no sueñan
[6]
sus vigilias
disimulando sus palmas
saladas
eran
tan solo
el reverso
de su soledad
[7]
un día
tuvo
aromas de mística
ahora
retiene aprendices de muerte
con horquillas
[8]
si acaso
algún día asciende
ha de saber que
cielo e infierno
se trocaron
mas quién
se lo cuenta
a tanta ausencia
[9]
de paso
se convirtió en estación
por el llanto
borrada
sin pasos
sin caricias
Malinconia is melancholy, a chant to what any of us misses as the deepest sense of existence. Life is a gift, but beloved beings cannot be a mere remembrance. Someone is missing; someone should hear the voice of bitterness. But poetry is rather a chant to hope, a possibility to turn pain into beauty.
In 2002 I published a booklet intitled Axarquia in Portuguese, but with a lot of Galician words an expressions. Here I reproduce some of the poems of that booklet.
A new set of trilingual poems in Asturian-Spanish-English. They are just a continuation of the previous page. __________________________________________________________________