sábado, dezembro 03, 2011

Por si acaso aún existe Lisboa.- Frantz Ferentz



Hace siglos que no he vuelto a pasear tu cabello.
Añoro aquellas brisas a última hora de la tarde
cuando tu cansancio y el ocaso se unían
para suavemente expulsarme de tus memorias,
otra tarde más.

Ya en la calle, tomaba el río bajo cualquier puente,
a veces sentado junto a un fado con voz de Amália,
y me perdía en el mar. Eran buenos tiempos
de relojes aún sinceros que repetían las horas
cuando se nos quedaban cortas.

Ya no sé si existe Lisboa, ni tú, ni yo, ni el alfarrabio
con olor entremezclado a fracaso y esperanza
adonde acudíamos después del café. No hay café
como el de Lisboa, ni minúsculos tranvías
que sepan recorrer como aquellos cada línea de tu mano.

Y sin embargo, aunque solo,
volveré a Lisboa a recordar el aroma de tu ausencia,
dejando que el Tajo me mire sin reflejarme,
sumiéndome entre acordes de impotencia,
Ay, tú, que fuiste la lengua de Lisboa.

© Frantz Ferentz, 2011





Volvamos a empezar.- Frantz Ferentz


volvamos a empezar
desde el final

recuerdo
aquellos bordes 
en el vaso de penumbras
y las últimas gotas
de aliento
que os precedieron

después
—o antes
no sé—
rumor de silencio
y de silencio os desnudo

mi sangre
con sabor a hojaldre,
vuestra impotencia
ligeramente azucarada,
fue delicioso
aunque efímero

me creéis devorado
mas no sabéis
masticarme

atentos
acaso aún yo gotee
entre vuestros miedos

© Frantz Ferentz, 2011



sexta-feira, dezembro 02, 2011

Soy.- Frantz Ferentz


soy
mi propio silencio
cualquier mirada indecisa
tu aliento en el frío
una lágrima imprevista

soy
porque quiero
aun si
me encierran entre ecos
soñando con dinosaurios
o con diccionarios
que se equivocan

soy
y eso me basta


© Frantz Ferentz, 2011

terça-feira, novembro 29, 2011

A volte mi chiedo.- Frantz Ferentz


a volte
ancora mi chiedo
se il fiume
non si sbagliava
se tu eri la corrente
e io ero il rumore

ignoro
se ancora
conosci quel pratico esercizio
del sorridere
come una canzone mai finita
che nasconde 
i tuoi occhi tristi

a volte
mi chiedo
se prima che io entrassi in te
tu fossi mai uscita di me
ma a che cosa serve
tanta stupida domanda
quando il fiume
non è piú fiume
ma forse scuma
stanca
come le tue labbra
dipinte di silenzi


© Frantz Ferentz, 2011


Réplicas.- Frantz Ferentz


Hoje é dia de réplicas

Replico ao outono
porque está aqui
mas tu não estás aqui,
embora as folhas caídas
sussurrem por ti.

Replico à tristeza insolente
por não ter lábios de rio,
por ficar e ficar
quando nem o teu nome
pode atravessá-la
como uma pergunta
acesa.

Replico a mim mesmo
nessa rua molhada
que cheira a ausências
onde os passos ecoam
os contornos dum beijo
que sabe a café...
qual o último?
enquanto remexo fados de cinza
entre os dedos, destino à Lisboa extinta,
sem ti
na cintura

Hoje é dia de réplicas
que se filtram
por baixo da almofada

© Frantz Ferentz, 2011

segunda-feira, novembro 28, 2011

Fluire.- Frantz Ferentz


malgrado tutto
fluisco
sebbene nessuno mi abbia chiesto
se voglio fluire
oppure se voglio essere flusso
erotico
passato
o motivo di guerra

e
malgrado tutto
fluisco
dalla tua bocca
fino a quella taverna buia
dove i pensieri
sposano la birra
e la lingua 
si bifurca
sotto canzoni
ancora 
senza musica
che fumano per dimenticare...
tipico, vero?

ancora
quando nessuno mi costringe
io fluisco
non so se sia abitudine
ossessione
inerzia 
o voglia di dare fastidio
a me stesso
che sei tu
ma guarda come è bello
il Moldava quando si arrabbia
perché riusciamo
a svegliarlo

a volte 
per Praga
vale la pena
fluire ubriachi
... come fantasmi

© Frantz Ferentz, 2011

segunda-feira, novembro 21, 2011

Si he de elegir.- Frantz Ferentz


si he de elegir
entre ser tragado
por el cielo
o por la tierra
prefiero
ser tragado
por ti
en silencio
mientras lenta
masticas
mi nombre


© Frantz Ferentz, 2011

sábado, novembro 19, 2011

Baleiro.- Frantz Ferentz


Hoxe erguinme
baleiro.

É unha desas sensacións que se teñen
cando o corpo demite
e a alma claudica.

Entendo que é inútil
procurar illas virxes
ou paraísos soprados
esparexidos polo cuarto.
Non, ninguén
ía abandonar todo iso.

Hoxe erguinme sentindo
que unha parte dos vivos
me esquecera,
non sei se a mantenta
e que eu perdera
a rota até a memoria.
A memoria, ese río
que xacando me trazou as veas.

Contodo, porei
o reloxo no pulso,
collerei as chaves do cesto
e abrirei a porta da casa.
Se cadra, alguén terá descoidado
soñar a rúa alí fóra
e eu poderei aínda suspirar universos
eu só comigo
escadas abaixo
sen présas
que non teño rostro.

© Frantz Ferentz, 2011

sexta-feira, novembro 18, 2011

Sé que puedo amaros.- Frantz Ferentz


ahora ya sé
que puedo amar 
a todas las mujeres
que me fascinan
y tú
y tú
y aún tú

amaros
sin que lo sepáis
o aun sabiéndolo
amaros 
despacio
o boca arriba
amaros por vuestra boca repentina
o por vuestro pelo mojado
o por vuestra brisa escondida
bajo la blusa

sé que puedo
y quiero
amaros
aunque solo sea
unos instantes

y nadie
me obligará a cerrar
los ojos
tras mi último aliento

© Frantz Ferentz, 2011

quinta-feira, novembro 17, 2011

Wish it rained.- Frantz Ferentz


Wish it rained now.

Wish you were the rain
and I were the autumn.

I'd miss you
even more

All I have
is this silent microphone
you ever kissed...

I want to believe
a part of your breath
still remains there wet

Wish it rained now

But please,
feign you don't know
I ever miss you

© Frantz Ferentz, 2011

Eres una idea.- Frantz Ferentz


menuda
extraña
eres una idea
que me sonríe
y me cuenta confidencias

hace tiempo
que no hormigueas en mi tiempo
y sí
te echo de menos

quizás
eres un poco bruja
un poco mi hija
un poco una brújula traviesa

una idea
pequeña
capaz
de inundar todo mi pensamiento


© Frantz Ferentz, 2011

sábado, novembro 12, 2011

Al final de la corriente.- Frantz Ferentz


está todo aquí
en una infancia
prendido como un amuleto
a la desmemoria

no necesito mirarte
sé que
seduces espejos
y frases cóncavas
que arañan

no me exijas
en silencio
que marque el perfil
de tu nada
olvidé acariciar
y fluir
porque como río
cambio rumbos
y me evaporo
al final de tu cara



© Frantz Ferentz, 2011

domingo, novembro 06, 2011

Lenta e núa a ausencia.- Frantz Ferentz


lenta
e núa
a ausencia
percorre
beizos borrados

repaso as follas do almanaque onde
por acaso algúns días que foron xa non son
quixera saber por que danzan corpos entre meus dedos
decidindo eles cales son as miñas letras
que calen xa

lenta 
e núa
a ausencia
pinta de azul
tanta nada

beixo impotente o teléfono
- o derradeiro- que dacando me trouxo a ti
sei que existen florestas ocultas no teu cabelo
hedras que beben almas e fían soños
de fluídos incompatíbeis coa tristura
que me desterren xa


lenta 
e núa
a ausencia
perde as follas
e cala
melancólica

© Frantz Ferentz, 2011

segunda-feira, outubro 24, 2011

Chove.- Frantz Ferentz


chove
outra vez
como de infancia

chove
sen ritmos
rostro abaixo

chove
con sabor
a limóns

choven
outonos 
e fados
como xacando

chove
o deus
dos alentos

chove
si
chove
e quero saír
nu para a rúa

chove
como me presta
sen permiso
e reinventando
o vidro
da miña xanela


© Frantz Ferentz, 2011

quinta-feira, outubro 13, 2011

Por iso ven, torna.- Frantz Ferentz


sopremos unha cantiga xuntos
dous segundos
palla seca
que cheira a cabelos

o verán resístese a marchar
eu tamén

ficaría todo o serán
deitado no teu ventre
a descontar estrelas

prefiro
enlearche o cabelo
e finxir que adiviño
o teu nome

os deuses
deben estar preto
e teño saudades
da túa cariña
silenciosa

fervenzas
na cociña
mentres ris e fas torta
de mazá
sabes que me presta
e máis aínda
comela dos teus beizos

así era
até onte

por iso
ven
torna


© Frantz Ferentz, 2011

domingo, outubro 09, 2011

Fracasaron.- Frantz Ferentz


ellos me quisieron
para siempre apátrida
... fracasaron

yo mismo
hace siglos
ya quemé mi cuna
y mi aliento
y mi más intangible palabra 

ahora
vago por firmamentos
que no gotean
ni cuartean los labios

ellos
en cambio
siguen siendo
pura baba
aunque yo
tal vez
ya ni exista


© Frantz Ferentz, 2011

sábado, outubro 01, 2011

Ojalá recuerdes.- Frantz Ferentz

A EFV

recuerda
cómo te empapaba 
el biberón
de mariposas
que te hacían cosquillas
en el alma
y te regalaba 
apuntes de vida
que aún
anidan en tu cuarto

ahora
las noches enmohecen
sin golondrinas
en la alcoba
los inviernos se agolpan
en la puerta
falsificando misericordia
en billetes de quinientos

te echo de menos
y me siento yo solo
en el puente
despejando incógnitas
contra corriente
y me pregunto
si aún sonreiría tu cabello
conmigo cerca

© Frantz Ferentz, 2011

Tu cabello.- Frantz Ferentz




quiero ser
algo
quiero ser 
viajero
en tu cabello

y que anochezcas
cubriéndome el rostro
de tu aroma
en cascadas

quiero cerrar
los ojos
junto a tu cabello
y así viajar
por el tiempo
por tu cabello

mi levedad
tu cabello


© Frantz Ferentz, 2011