sábado, maio 25, 2013

WALKING ALONG THE TOWN


ten steps
till the end of the street
then perhaps
a cup of coffee
with no taste 
and a thoughtless croissant

the stairs are wildly silent
the bridge is yawning
neither waited for you
to come up as a blue sigh

the air doesn't even suspect
you've lost your name
and your name
has lost the wrinkles of your bed

murmurs of the river
under your feet
but all you feel is tickling

you don't even feel
the track of my voice
flooding your navel

it's dawn
and you haven't still noticed
your steps have finally become cobblestone 
perhaps in love
perhaps

Frantz Ferentz, 2013


ABOUT LOVE

I can't face the white sheet in front of me. It's like facing my own fears, and I am actually plenty of them. I try to draw rivers, landscapes, paths on the paper, but everything remains in my mind. Impossible to elicit coherent lines all over the sheet, impossible to make up lines addressing those people I ever loved. That's the cue: love. You love throughout your whole life, and love always remains in some way. I've tried to drain love through writing, but then I realize it's childish, not to say useless. Love is the most stupid strength of the universe when it is incomprehensible. You love your children, your parents, your couple and your closest friends, but love is shapeless, so there's no way to put it into a flask and tag it. 

I often wish I could dust love off. Since I can't, I try to write about it. I ever scorn it. I even get naked and walk off my dreams. But loves is always clapping there, making fun of me, cruelly glancing at me. 

I've often wondered where love dwells in me. Perhaps in my blood, perhaps in my fingers while typing on the keyboard. No idea. But it must be inside me and now I feel it as a disease. 

I come back to the white sheet. There's no way to reflect what I feel. I decide to eat that piece of sheet. But I'm so jerk I don't realize I haven't written for years on a piece of paper, but on a white documents on the computer screen. I can hear again how love is laughing at me. Now I understand where love actually lives, not in me, but beyond that damned computer screen to which I confess my most intimate feelings every day. 

I switch off.

Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, maio 24, 2013

ERES


A L.F.V.

hoy llegaste con hambre
me contaste cómo el universo 
se había mareado en clase de física
y me pediste que te recargase
el saldo de tus deseos inconfesables

si no existieras
tendría que crearte

qué lujo
que seas mi hija

Frantz Ferentz, 2013

SUENA A CARICIA



suena a caricia 
y no lo es

si todo el mar
te cabe en la palma
no es el mar
es un quebranto

te mostré
la lágrima fluctuante
que conduce a Lisboa
«how beautiful»
me dijiste

no entiendes nada
confundes
dulce con salado
y Lisboa
con melancolía

a veces
la noche se desnuda
en tu cuarto
mas tú ya estás dormida

hablas de cerezos
que te tiñen la lengua
lengua de cerezas
eso sí tienes
mas no sabes mecerte
mimosa

hay una calle
sin farolas
entre tus piernas
una vez paseé por ella
sin que tú lo notases
«imagination»
pensaste
y por eso sigue
la calle en penumbra
húmeda entre tus muslos
en pendiente
como no Bairro Alto
mas sin tranvías
ni fados
que te despierten


Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, maio 21, 2013

EL MERCADO NEGRO



me pongo las botas
el abrigo
la bufanda
y agarro un par de recuerdos
enredados a las llaves

salgo a la calle
hace frío
no encuentro un puente
por donde cruzar
al otro lado de la ciudad
aquel donde
hay un mercado negro

atravieso el Moldava sin mirarlo
no quiero que me reconozca
sorteo un tranvía primero
luego gente
mucha gente que anhela un hogar
alguien se declara patriota a lo lejos
es enero y el frío
se me insinúa como una prostituta
me disculpo, 
le digo que tengo prisa
y sigo mi camino

por la orilla de Malá Strana camino deprisa
el mercado negro
ha de estar por fuerza cerca
necesito encontrarlo ya
necesito deshacerme de esta mercancía
que me abrasa y me abraza
sé que allí
en el mercado negro
al menos me darán algo
por tanta tristeza
tanta soledad
y tanta ausencia
de primera mano

solo he de encontrar
el mercado negro
más melancólico
de Praga

Frantz Ferentz, 2013

segunda-feira, maio 20, 2013

DE PUNTILLAS



esta noche
otra vez
camino de puntillas
por tu subconsciente

no quiero despertarte
no quiero que notes
cómo te contemplo mientras me ignoras
no quiero que me imagines siquiera
como la sombra del sauce
que abrazabas en tus horas de mujer 
cuando garabateabas esperanzas
que ni tú te crees

y siempre de puntillas
por entre el hálito de tus cabellos
y tus sueños del color de las tejas
camino
hasta el alba

después,
tú tranquila,
no seré ni recuerdo
ni pesadilla
ni un pliegue en tu cama

seré
y no seré

nadie
recuerda las libélulas
sobre el agua

Frantz Ferentz, 2013

domingo, maio 19, 2013

DESDE DETRÁS DEL VISILLO


te vi
desde detrás del visillo
por una rendija
en el tiempo
cómo descalza
mojabas los pies en la memoria
y cómo descalza
te empapabas
de polvo

después volviste
despacio
mirándote los tobillos empapados
de ausencias
arropada en calimas
mas yo ya no estaba
ya no había rendija 
ni visillo 
ni contrariedades 
ni  yo 
tampoco era ya el tiempo

Frantz Ferentz, 2013

sábado, maio 18, 2013

DESNÚDATE SOLA



desnúdate de ti
lentamente
y sin un plan preconcebido
así
mirándote en el espejo
y gustándote

mientras
te degustaré como café
en mis bóvedas
más íntimas
con los ojos cerrados

fuera
la lluvia

dentro
la manta cálida
tras la creación del planeta


Frantz Ferentz

HUELES A NADA



ya no me sales
ni como penúltimo aliento
ni como poso de cerveza
de mis labios en penumbra

pasear
paseará la noche del brazo
de la nada
en ese no espacio
ese no tiempo
que es tu cuerpo calle abajo
mojada
 y sin olor
y sin acento

ya no me sales
de la hoja impoluta
que reservaba 
para vestir mi insipidez

ya no me sales

y por no salir
ni recuerdo
cómo has sucedido


Frantz Ferentz, 2013

domingo, março 31, 2013

SEN NOTICIAS DE TI - SIN NOTICIAS DE TI


sen noticias de ti
sen noticias da túa reconquista
sen noticias do teu alento na brisa
sen noticias de marés nas túas costas
sen noticias das túas palmas salgadas
sen noticias dos teus segredos pagaos
sen noticias da túa contra min indiferenza
sen noticias dos teus amañeceres en bicicleta
sen noticias das pegadas dos teus labios na última cervexa


sen noticias de ti
e aínda
si
sen noticias das túas noticias


* * *


sin noticias de ti
sin noticias de tu reconquista
sin noticias de tus palmas saladas
sin noticias de tu aliento en la brisa
sin noticias de tus secretos paganos
sin noticias de mareas en tu espalda 
sin noticias de tu contra mí indiferencia
sin noticias de tus amaneceres en bicicleta
sin noticias de las huellas de tus labios en la última cerveza

sin noticias de ti
y aún
sin noticias de tus noticias




Frantz Ferentz, 2013

domingo, março 24, 2013

ENTRE TI E A TRISTURA - ENTRE TÚ Y LA TRISTEZA

slza blog

cando estás triste
lémbrasme a min
chuvia a torrentes
con fondo morno de piano
e verde
nunha paisaxe que só existiu
antes de eu nacer

se alguén
che preguntar
o pranto é azul planeta
e místico
ante todo místico

portanto
non escondas as túas bágoas
nin te arrependas
da chuvia
que non comprendes

cando esteas triste
díspete
e camiña descalza pola rúa mollada
e chora
esas túas horas que me fascinan

es sempre tan linda


*  *  *

cuando estás tristes
me recuerdas a mí
lluvia a torrentes
con fondo cálido de piano
y verde
en una paisaje que solo existió
antes de que yo naciera

si alguien
te pregunta,
el llanto es azul planeta
y místico
sobre todo místico

por tanto
no escondas tus lágrimas
ni te arrepientas
de la lluvia
que no comprendes

cuando estés triste
desnúdate
y camina descalza por la calle mojada
y llora
esas tus horas que me fascinan

eres siempre tan linda


Frantz Ferentz, 2013


sábado, março 23, 2013

VIAXE SEN PARTIDA - VIAJE SIN PARTIDA


a túa é unha viaxe
sen partida
co billete caducado na mao
de pétalas descoloridas
e unhas malas avelladas
que esperan a túa distracción
para botaren raíces
no chao do corredor

ficas en pé
enchoupada de tristura
à espera de alguén abrirche
a porta da rúa

se puideses
ías soprarte pola mira

relatos de infancia
cando viaxar
era cortexar bolboretas sabias
esas
que aínda che baten nas tempas

abre a porta da rúa
ábrea de vez
e contempla
o retorno das túas entrañas


* * *

el tuyo es un viaje
sin partida
con billete caducado en la mano
de pétalos descoloridos
y unas maletas avejentadas
que esperan que te distraigas
para echar raíces 
en el suelo del corredor

te quedas en pie
empapada de tristeza
a la espera de alguien que te abra
la puerta de la calle

si pudieras
te soplarías por la mirilla

relatos de infancia
cuando viajar
era cortejar mariposas sabias
esas
que aún te baten en las sienes

abre la puerta de la calle
ábrela de una vez
y contempla
el retorno de tus entrañas

Frantz Ferentz, 2013

HOXE É ESE DÍA - HOY ES ESE DÍA


hoxe é día
de fusión de tristezas e néboas
día en que
a fazula xacando en utopía
se percorre agora como unha granda
con sede
apenas en círculo imperfecto ou vicioso
que non deixa ver
o que se antolla como o cabelo acabado de lavar
da noite
e non unha noite calquera
mais desta noite
berrada

oxalá inventases libélulas
ou burbullas de incoherencia
que rin ao estoupar

trinta ou máis esencias
sen etiqueta
para espallar pola area
atronadora

se sabes esquecer
esquece
e non contes máis ondas

*  *  *

hoy es día
de fusión de tristezas y nieblas
día en que
la mejilla otrora en utopía
se recorre ahora como un páramo
con sed
tan solo en círculo imperfecto o vicioso
que no deja ver
lo que se antoja como el cabello recién lavado
de la noche
y no una noche cualquiera
sino de esta noche
gritada

ojalá inventases libélulas
o burbujas de incoherencia
que se ríen al estallar

treinta o más esencias
sin etiqueta
para expandirse por la arena 
atronadora

si sabes olvidar
olvida
y no cuentes más olas

Frantz Ferentz, 2013

domingo, fevereiro 24, 2013

FALA BAIXIÑO - HABLA BAJO


"fala baixiño"
disme
"vixíanme no cuarto do lado"

serán teus temores que moran
no cuarto do lado?

mais non hai cuarto do lado
só unha xanela sempre aberta
e un freixo a tremer do outro lado da rúa
e as túas palabras
como pegadas nunha neve escura que ninguén nota

queres cariñas
que endocen os elos da cadea
que teces na túa boca

"fala baixiño"
disme
"teño medo que me escoiten
no cuarto do lado".

poño o chapeu
e saio para a rúa

o louqueiro da porta interrógame coa ollada

"sandará"
dígolle
"cando se erga e saia soa pola porta
e lle conte as penas a unha cervexa"

non se decata
que ti escapas
abrazada á miña sombra

*   *   *

"habla bajo"
me dices
"me vigilan en el cuarto de al lado"

¿serán tus temores que viven
en el cuarto de al lado?

pero no hay cuarto de al lado
solo una ventana siempre abierta
y un fresno temblando al otro lado de la calle
y tus palabras
como pisadas en una nieve oscura que nadie percibe

quieres caricias
que endulcen los eslabones de la cadena
que tejes en tu boca

"habla bajito",
me dices
"tengo miedo que me escuchen
desde el cuarto de al lado"

me pongo el sombrero 
y salgo a la calle

el loquero de la puerta me interroga con la mirada

"se curará"
le digo
"cuando se levante y salga sola por la puerta
y le cuente sus penas a una cerveza"

no se da cuenta
que tú te escapas
abrazada a mi sombra

Frantz Ferentz, 2013

quinta-feira, fevereiro 21, 2013

FALANDO DE PRAGA - HABLANDO DE PRAGA


xa van séculos
ou milenios
ou segundos
ou suspiros
que non acariño os teus paseos pola superficie mimosa do Moldava

disque nevou
e a melancolía confúndese coas gárgolas
que che caen do cabelo

xa vai tanto tempo
mais aínda lembro
Praga
na túa boca

*  *  *

hace siglos
o milenios
o segundos
o suspiros
que no acaricio tus pasos por la superficie mimosa del Moldava

dicen que ha nevado
y la melancolía se confunde con las gárgolas
que se caen de tu pelo

ya hace tanto tiempo
pero aún recuerdo
Praga
en tu boca



Frantz Ferentz, 2013

domingo, fevereiro 17, 2013

MELANCOLÍA


melancolía para a parva
unha liña de letras adormecidas e obedientes
unha viaxe que talvez nunca existiu

máis melancolía
rituais sobre os beizos de Lisboa
unha lúa falsa na túa boca

melancolía comprada ao peso
un útero sen retorno
un micrófono que desdí palabras

melancolía e azul
un xuri que condena a ausencias
un inverno que chega tarde e bébado
febreiro xa non ten escusas

melancolía
polo teu peito
río abaixo
e ti
aínda non entendes
que ti
es melancolía

*  *  *

melancolía para el desayuno
una ringlera de letras dormidas y obedientes
un viaje que tal vez nunca ha existido

más melancolía
rituales sobre los labios de Lisboa
una luna falsa en tu boca

melancolía comprada al peso
un útero sin retorno
un micrófono que desdice palabras

melancolía y azul
un tribunal que condena a ausencias
un invierno que llega tarde y borracho
febrero ya no tiene excusas

melancolía
por tu pecho
río abajo
y tú
aún no entiendes
que tú
eres melancolía


Frantz Ferentz, 2013

sábado, fevereiro 16, 2013

CANDO TE VISITA A INSOMNIA - CUANDO TE VISITA EL INSOMNIO


ás veces a insomina
visita silente a túa alcoba
e senta ao pé da túa cama
reino de fadas desinventadas

e ti que fas?

sorrislle
e convídalo a danzar
toda a noite
se non tes présa
mentres cos pés descalzos teces
voces de nena azuis
e vestes unha camisa de noite
onde moran magnolios transparentes
que lentos
inventan
danzando
alboradas

á alba
marcha a insonia na punta das dedas
á alba
a insomina che bica a fazula
e ignora
por que ten alento a cervexa
aquela de Malá Strana
camiño da Praza Vella

mais ti
nunca o recordas

 *  *  *

a veces el insomnio
visita sigiloso tu alcoba
y se sienta al pie de tu cama
reino de hadas desinventadas

¿y tú qué haces?

le sonríes
y lo invitas a bailar
toda la noche
si no tienes prisa
mientras con los pies descalzos tejes
voces de niña azules
y vistes un camisón 
donde habitan magnolios transparentes
que lentos 
inventan
danzando
madrugadas

al alba
se va el insomnio de puntillas
al alba
el insomnio te besa la mejilla
e ignora
por qué tiene aliento a cerveza
aquella de Malá Strana
camino de la Plaza Vieja

pero tú
nunca lo recuerdas

Frantz Ferentz, 2013

domingo, fevereiro 03, 2013

MANUAL DE ERÓTICA


"chove"
di a gramática
que é oración impersoal
como
"amañece"
ou
"fai falla"

a gramática
é unha cretina
asexual
que nunca se namorou dun bo manual
de liñas eróticas
por iso non entende
que ti
me choves
ás veces núa
e que eu che amañezo
dentro
moi dentro
cando queremos

*   *   *

"llueve"
dice la gramática
que es oración impersonal
como
"amanece"
o
"hace falta"


la gramática
es una cretina 
asexual
que nunca se ha enamorado de un buen manual
de líneas eróticas
por eso no entiende
que tú
me llueves
a veces desnuda
y yo te amanezco
dentro
muy dentro
cuando queremos

Frantz Ferentz