quinta-feira, junho 13, 2013

ERES SARA

eres Sara
calle mojada

ponte tu mejor sonrisa
ríete de ti y de todos
cálzate tus utopías más sexis
y ponte carmín en tus sueños más inconfesables

eres Sara
incienso en el cabello

pinta de azul tu tristeza
cubre de nata tus miedos
desdibuja los mapas de tu frente
y acaricia lenta los tigres de tu barriga

eres Sara
de universos en la piel


Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, junho 11, 2013

MEIA NOITE EM TUA BOCA - MEDIA NOCHE EN TU BOCA


Meia noite em tua boca

Mais uma hora
entre tuas pernas

*   *   *

Media noche en tu boca

Una hora más
entre tus piernas

Frantz Ferentz, 2013

segunda-feira, junho 10, 2013

RIA DE AVEIRO

a R.C.
a ria 
é tempo de confissões
olhos de fado
corpo nu
(des)coberto de palavras

mesmo quando estás triste
és sempre tão linda


*  *  *

la ría
es tiempo de confesiones
ojos de fado
cuerpo desnudo
(des)cubierto de palabras

incluso  cuando estás triste
eres siempre tan linda


Frantz Ferentz, 2013

PROCLAMAR-TE-EI - TE PROCLAMARÉ


proclamar-te-ei
         república
                íntima
                    entre os lençóis

tu
a minha mais húmida
revolução

*  *  *

te proclamaré
      república
           íntima
               entre mis sábanas

tú
mi más húmeda
revolución 
Frantz Ferentz, 2013



SE EU TE TOCAR - SI YO TE TOCASE


se eu te tocar
já não serias utopia
                    já não serias minha


* * *

si yo te tocase
ya no serías utopía
                   ya no serías mía


Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, junho 07, 2013

UNA ORACIÓN POR MI ALMA


antes de partir
os pido una oración por mi alma

la pobre loca
dibuja huellas en la playa
y sonríe estúpidamente
a las vieiras que se encuentra
en la arena
recita conjuros
a las cerraduras 
que cree ver
que encierran el mar

me da pena
mas he de partir

mi alma es una infeliz
mas no le digáis
"ahí va esa loca"
no se lo digáis
por favor
ni le digáis que el mar que besa
no son sino sábanas tendidas
donde nunca ha olido
a jazmín

por eso os pido
una oración por mi alma

la pobre
no entiende que es 
tan solo una calle
de único sentido


Frantz Ferentz, 2013

quinta-feira, junho 06, 2013

CUANDO TE VISTES DE MÍ


algunas mañanas
en la eternidad de tu cuarto
después de saludarte
de incógnito en el espejo
desdibujas el pijama
y asegurándote
que nadie te acecha
te vistes de mí
y te inventas los labios
con mis dedos

tu desnudez
mi ausencia

Frantz Ferentz, 2013

EL LITORAL POR TU ESPALDA


descubro que soy
porque eres

y eres
creo que desde siempre

dibujo con el dedo
el litoral por tu espalda
y salvo tus accidentes
que a veces se evaporan

no sé tu nombre
ni quiero saberlo

solo te sé

existes

me (re)inventas


Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, maio 28, 2013

domingo, maio 26, 2013

ENTRE ADELFAS


se me acercó tu ausencia por detrás
me puso la mano en el hombro
y me acompañó por toda la playa
apenas despertada
con mis huellas y sus huellas
recién inventadas

al fondo las adelfas
murmuraban
¿tu nombre?
no sé
tal vez sí

es difícil sincerarse con tu ausencia
nos conocemos desde hace mucho tiempo
mas no sé mentirle
ni puedo

la invité a una cerveza bajo unos juncos
callaba como siempre de ti
inútil reconocerte en ella
más aún en este verano de mediterráneo
frustrado

al atardecer le dije adiós
quería volver a casa
después de todo un día de despensarte
mas ella
tu ausencia
no se movió de la melancolía en bajamar

creo que sigue allí
yo, no sé
tal vez me quedé con ella
o tal vez esté intentando imaginarte azul
no sé

el camarero me trae la cuenta
me jode tener que pagar
por lo que no recuerdo

Frantz Ferentz, 2013

sábado, maio 25, 2013

ENTRE TANTO


entre la Alfama y Malá Strana
entre uno y menos uno
entre el rostro y la imagen
entre tus neuras
entre Charlottensburg y Malasaña
entre diciembre y diciembre
entre los posos de aquel último café
entre tus piernas
entre silencio y pensamiento
entre el Tajo y el Moldava
entre liberarte y repudiarte
entre las playas de tu ombligo
entre Saramago y Benedetti
entre soñar y tejer sueños
entre un fado y un sirtaki
entre tus labios
entre ausencia y remordimiento
entre quizás y nunca
entre Santiago y Venecia
entre tus canales ocultos
entre ayer y anteayer
entre luna en masculino y luna en femenino
entre acusativo y dativo
entre perdonar y ser perdonada
entre el aún te quiero y la náusea
entre tus párpados más dulces

se halla
tu temor más oculto:
entre tú y yo

Frantz Ferentz, 2013

VERANO EN TU VOZ



la calle mojada
se desliza por tu barbilla
la calle mujer
la mujer calle
 verano en tu voz

quizás
nunca existieron los dinosaurios
y si existieron
no dormitan en tu cama

el sol se cuela
entre las nubes y tus piernas
y yo con él

tu mirada
huela a limón
creo que va a llover
de nuevo

mejor tocarte
que imaginarte

Frantz Ferentz, 2013

WALKING ALONG THE TOWN


ten steps
till the end of the street
then perhaps
a cup of coffee
with no taste 
and a thoughtless croissant

the stairs are wildly silent
the bridge is yawning
neither waited for you
to come up as a blue sigh

the air doesn't even suspect
you've lost your name
and your name
has lost the wrinkles of your bed

murmurs of the river
under your feet
but all you feel is tickling

you don't even feel
the track of my voice
flooding your navel

it's dawn
and you haven't still noticed
your steps have finally become cobblestone 
perhaps in love
perhaps

Frantz Ferentz, 2013


ABOUT LOVE

I can't face the white sheet in front of me. It's like facing my own fears, and I am actually plenty of them. I try to draw rivers, landscapes, paths on the paper, but everything remains in my mind. Impossible to elicit coherent lines all over the sheet, impossible to make up lines addressing those people I ever loved. That's the cue: love. You love throughout your whole life, and love always remains in some way. I've tried to drain love through writing, but then I realize it's childish, not to say useless. Love is the most stupid strength of the universe when it is incomprehensible. You love your children, your parents, your couple and your closest friends, but love is shapeless, so there's no way to put it into a flask and tag it. 

I often wish I could dust love off. Since I can't, I try to write about it. I ever scorn it. I even get naked and walk off my dreams. But loves is always clapping there, making fun of me, cruelly glancing at me. 

I've often wondered where love dwells in me. Perhaps in my blood, perhaps in my fingers while typing on the keyboard. No idea. But it must be inside me and now I feel it as a disease. 

I come back to the white sheet. There's no way to reflect what I feel. I decide to eat that piece of sheet. But I'm so jerk I don't realize I haven't written for years on a piece of paper, but on a white documents on the computer screen. I can hear again how love is laughing at me. Now I understand where love actually lives, not in me, but beyond that damned computer screen to which I confess my most intimate feelings every day. 

I switch off.

Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, maio 24, 2013

ERES


A L.F.V.

hoy llegaste con hambre
me contaste cómo el universo 
se había mareado en clase de física
y me pediste que te recargase
el saldo de tus deseos inconfesables

si no existieras
tendría que crearte

qué lujo
que seas mi hija

Frantz Ferentz, 2013

SUENA A CARICIA



suena a caricia 
y no lo es

si todo el mar
te cabe en la palma
no es el mar
es un quebranto

te mostré
la lágrima fluctuante
que conduce a Lisboa
«how beautiful»
me dijiste

no entiendes nada
confundes
dulce con salado
y Lisboa
con melancolía

a veces
la noche se desnuda
en tu cuarto
mas tú ya estás dormida

hablas de cerezos
que te tiñen la lengua
lengua de cerezas
eso sí tienes
mas no sabes mecerte
mimosa

hay una calle
sin farolas
entre tus piernas
una vez paseé por ella
sin que tú lo notases
«imagination»
pensaste
y por eso sigue
la calle en penumbra
húmeda entre tus muslos
en pendiente
como no Bairro Alto
mas sin tranvías
ni fados
que te despierten


Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, maio 21, 2013

EL MERCADO NEGRO



me pongo las botas
el abrigo
la bufanda
y agarro un par de recuerdos
enredados a las llaves

salgo a la calle
hace frío
no encuentro un puente
por donde cruzar
al otro lado de la ciudad
aquel donde
hay un mercado negro

atravieso el Moldava sin mirarlo
no quiero que me reconozca
sorteo un tranvía primero
luego gente
mucha gente que anhela un hogar
alguien se declara patriota a lo lejos
es enero y el frío
se me insinúa como una prostituta
me disculpo, 
le digo que tengo prisa
y sigo mi camino

por la orilla de Malá Strana camino deprisa
el mercado negro
ha de estar por fuerza cerca
necesito encontrarlo ya
necesito deshacerme de esta mercancía
que me abrasa y me abraza
sé que allí
en el mercado negro
al menos me darán algo
por tanta tristeza
tanta soledad
y tanta ausencia
de primera mano

solo he de encontrar
el mercado negro
más melancólico
de Praga

Frantz Ferentz, 2013

segunda-feira, maio 20, 2013

DE PUNTILLAS



esta noche
otra vez
camino de puntillas
por tu subconsciente

no quiero despertarte
no quiero que notes
cómo te contemplo mientras me ignoras
no quiero que me imagines siquiera
como la sombra del sauce
que abrazabas en tus horas de mujer 
cuando garabateabas esperanzas
que ni tú te crees

y siempre de puntillas
por entre el hálito de tus cabellos
y tus sueños del color de las tejas
camino
hasta el alba

después,
tú tranquila,
no seré ni recuerdo
ni pesadilla
ni un pliegue en tu cama

seré
y no seré

nadie
recuerda las libélulas
sobre el agua

Frantz Ferentz, 2013

domingo, maio 19, 2013

DESDE DETRÁS DEL VISILLO


te vi
desde detrás del visillo
por una rendija
en el tiempo
cómo descalza
mojabas los pies en la memoria
y cómo descalza
te empapabas
de polvo

después volviste
despacio
mirándote los tobillos empapados
de ausencias
arropada en calimas
mas yo ya no estaba
ya no había rendija 
ni visillo 
ni contrariedades 
ni  yo 
tampoco era ya el tiempo

Frantz Ferentz, 2013

sábado, maio 18, 2013

DESNÚDATE SOLA



desnúdate de ti
lentamente
y sin un plan preconcebido
así
mirándote en el espejo
y gustándote

mientras
te degustaré como café
en mis bóvedas
más íntimas
con los ojos cerrados

fuera
la lluvia

dentro
la manta cálida
tras la creación del planeta


Frantz Ferentz

HUELES A NADA



ya no me sales
ni como penúltimo aliento
ni como poso de cerveza
de mis labios en penumbra

pasear
paseará la noche del brazo
de la nada
en ese no espacio
ese no tiempo
que es tu cuerpo calle abajo
mojada
 y sin olor
y sin acento

ya no me sales
de la hoja impoluta
que reservaba 
para vestir mi insipidez

ya no me sales

y por no salir
ni recuerdo
cómo has sucedido


Frantz Ferentz, 2013

domingo, março 31, 2013

SEN NOTICIAS DE TI - SIN NOTICIAS DE TI


sen noticias de ti
sen noticias da túa reconquista
sen noticias do teu alento na brisa
sen noticias de marés nas túas costas
sen noticias das túas palmas salgadas
sen noticias dos teus segredos pagaos
sen noticias da túa contra min indiferenza
sen noticias dos teus amañeceres en bicicleta
sen noticias das pegadas dos teus labios na última cervexa


sen noticias de ti
e aínda
si
sen noticias das túas noticias


* * *


sin noticias de ti
sin noticias de tu reconquista
sin noticias de tus palmas saladas
sin noticias de tu aliento en la brisa
sin noticias de tus secretos paganos
sin noticias de mareas en tu espalda 
sin noticias de tu contra mí indiferencia
sin noticias de tus amaneceres en bicicleta
sin noticias de las huellas de tus labios en la última cerveza

sin noticias de ti
y aún
sí
sin noticias de tus noticias




Frantz Ferentz, 2013

domingo, março 24, 2013

ENTRE TI E A TRISTURA - ENTRE TÚ Y LA TRISTEZA

slza blog

cando estás triste
lémbrasme a min
chuvia a torrentes
con fondo morno de piano
e verde
nunha paisaxe que só existiu
antes de eu nacer

se alguén
che preguntar
o pranto é azul planeta
e místico
ante todo místico

portanto
non escondas as túas bágoas
nin te arrependas
da chuvia
que non comprendes

cando esteas triste
díspete
e camiña descalza pola rúa mollada
e chora
esas túas horas que me fascinan

es sempre tan linda


*  *  *

cuando estás tristes
me recuerdas a mí
lluvia a torrentes
con fondo cálido de piano
y verde
en una paisaje que solo existió
antes de que yo naciera

si alguien
te pregunta,
el llanto es azul planeta
y místico
sobre todo místico

por tanto
no escondas tus lágrimas
ni te arrepientas
de la lluvia
que no comprendes

cuando estés triste
desnúdate
y camina descalza por la calle mojada
y llora
esas tus horas que me fascinan

eres siempre tan linda


Frantz Ferentz, 2013


sábado, março 23, 2013

VIAXE SEN PARTIDA - VIAJE SIN PARTIDA


a túa é unha viaxe
sen partida
co billete caducado na mao
de pétalas descoloridas
e unhas malas avelladas
que esperan a túa distracción
para botaren raíces
no chao do corredor

ficas en pé
enchoupada de tristura
à espera de alguén abrirche
a porta da rúa

se puideses
ías soprarte pola mira

relatos de infancia
cando viaxar
era cortexar bolboretas sabias
esas
que aínda che baten nas tempas

abre a porta da rúa
ábrea de vez
e contempla
o retorno das túas entrañas


* * *

el tuyo es un viaje
sin partida
con billete caducado en la mano
de pétalos descoloridos
y unas maletas avejentadas
que esperan que te distraigas
para echar raíces 
en el suelo del corredor

te quedas en pie
empapada de tristeza
a la espera de alguien que te abra
la puerta de la calle

si pudieras
te soplarías por la mirilla

relatos de infancia
cuando viajar
era cortejar mariposas sabias
esas
que aún te baten en las sienes

abre la puerta de la calle
ábrela de una vez
y contempla
el retorno de tus entrañas

Frantz Ferentz, 2013

HOXE É ESE DÍA - HOY ES ESE DÍA


hoxe é día
de fusión de tristezas e néboas
día en que
a fazula xacando en utopía
se percorre agora como unha granda
con sede
apenas en círculo imperfecto ou vicioso
que non deixa ver
o que se antolla como o cabelo acabado de lavar
da noite
e non unha noite calquera
mais desta noite
berrada

oxalá inventases libélulas
ou burbullas de incoherencia
que rin ao estoupar

trinta ou máis esencias
sen etiqueta
para espallar pola area
atronadora

se sabes esquecer
esquece
e non contes máis ondas

*  *  *

hoy es día
de fusión de tristezas y nieblas
día en que
la mejilla otrora en utopía
se recorre ahora como un páramo
con sed
tan solo en círculo imperfecto o vicioso
que no deja ver
lo que se antoja como el cabello recién lavado
de la noche
y no una noche cualquiera
sino de esta noche
gritada

ojalá inventases libélulas
o burbujas de incoherencia
que se ríen al estallar

treinta o más esencias
sin etiqueta
para expandirse por la arena 
atronadora

si sabes olvidar
olvida
y no cuentes más olas

Frantz Ferentz, 2013