quinta-feira, fevereiro 21, 2013

FALANDO DE PRAGA - HABLANDO DE PRAGA


xa van séculos
ou milenios
ou segundos
ou suspiros
que non acariño os teus paseos pola superficie mimosa do Moldava

disque nevou
e a melancolía confúndese coas gárgolas
que che caen do cabelo

xa vai tanto tempo
mais aínda lembro
Praga
na túa boca

*  *  *

hace siglos
o milenios
o segundos
o suspiros
que no acaricio tus pasos por la superficie mimosa del Moldava

dicen que ha nevado
y la melancolía se confunde con las gárgolas
que se caen de tu pelo

ya hace tanto tiempo
pero aún recuerdo
Praga
en tu boca



Frantz Ferentz, 2013

domingo, fevereiro 17, 2013

MELANCOLÍA


melancolía para a parva
unha liña de letras adormecidas e obedientes
unha viaxe que talvez nunca existiu

máis melancolía
rituais sobre os beizos de Lisboa
unha lúa falsa na túa boca

melancolía comprada ao peso
un útero sen retorno
un micrófono que desdí palabras

melancolía e azul
un xuri que condena a ausencias
un inverno que chega tarde e bébado
febreiro xa non ten escusas

melancolía
polo teu peito
río abaixo
e ti
aínda non entendes
que ti
es melancolía

*  *  *

melancolía para el desayuno
una ringlera de letras dormidas y obedientes
un viaje que tal vez nunca ha existido

más melancolía
rituales sobre los labios de Lisboa
una luna falsa en tu boca

melancolía comprada al peso
un útero sin retorno
un micrófono que desdice palabras

melancolía y azul
un tribunal que condena a ausencias
un invierno que llega tarde y borracho
febrero ya no tiene excusas

melancolía
por tu pecho
río abajo
y tú
aún no entiendes
que tú
eres melancolía


Frantz Ferentz, 2013

sábado, fevereiro 16, 2013

CANDO TE VISITA A INSOMNIA - CUANDO TE VISITA EL INSOMNIO


ás veces a insomina
visita silente a túa alcoba
e senta ao pé da túa cama
reino de fadas desinventadas

e ti que fas?

sorrislle
e convídalo a danzar
toda a noite
se non tes présa
mentres cos pés descalzos teces
voces de nena azuis
e vestes unha camisa de noite
onde moran magnolios transparentes
que lentos
inventan
danzando
alboradas

á alba
marcha a insonia na punta das dedas
á alba
a insomina che bica a fazula
e ignora
por que ten alento a cervexa
aquela de Malá Strana
camiño da Praza Vella

mais ti
nunca o recordas

 *  *  *

a veces el insomnio
visita sigiloso tu alcoba
y se sienta al pie de tu cama
reino de hadas desinventadas

¿y tú qué haces?

le sonríes
y lo invitas a bailar
toda la noche
si no tienes prisa
mientras con los pies descalzos tejes
voces de niña azules
y vistes un camisón 
donde habitan magnolios transparentes
que lentos 
inventan
danzando
madrugadas

al alba
se va el insomnio de puntillas
al alba
el insomnio te besa la mejilla
e ignora
por qué tiene aliento a cerveza
aquella de Malá Strana
camino de la Plaza Vieja

pero tú
nunca lo recuerdas

Frantz Ferentz, 2013

domingo, fevereiro 03, 2013

MANUAL DE ERÓTICA


"chove"
di a gramática
que é oración impersoal
como
"amañece"
ou
"fai falla"

a gramática
é unha cretina
asexual
que nunca se namorou dun bo manual
de liñas eróticas
por iso non entende
que ti
me choves
ás veces núa
e que eu che amañezo
dentro
moi dentro
cando queremos

*   *   *

"llueve"
dice la gramática
que es oración impersonal
como
"amanece"
o
"hace falta"


la gramática
es una cretina 
asexual
que nunca se ha enamorado de un buen manual
de líneas eróticas
por eso no entiende
que tú
me llueves
a veces desnuda
y yo te amanezco
dentro
muy dentro
cuando queremos

Frantz Ferentz

sexta-feira, fevereiro 01, 2013

NO BORDO DO MUNDO - AL BORDE DEL MUNDO



houben recorrer ás páxinas dun libro
para te ver
e en pasando aquelas páxinas
atopeite sentada no bordo do mundo
a inventar entroidos

e estabas triste

sentaches ao meu lado
e demos abeiro aos colibrís 
que invisíbeis a túa boca ruborizan

a infancia dese día
ao cabo virou muller
coma ti
viraches mediodía

*  *  *

tuve que recurrir a las páginas de un libro
para verte
y al pasar aquellas páginas
te encontré sentada en el borde del mundo
inventando carnavales

y estabas triste

te sentaste a mi lado
y dimos cobijo a los colibríes
que invisibles tu boca ruborizan

la infancia de ese día
al final se hizo mujer
como tú
te hiciste mediodía

Frantz Ferentz, 2013

segunda-feira, janeiro 28, 2013

O TEMPO NON SE ATOPA - EL TIEMPO NO SE ENCUENTRA


o tempo
pasa
foxe
espreguízase
e vira mequeiro

o tempo
escorrega pola túa cintura
sen eu
estar para velo

o tempo
non se arrepinte
non se ilumina cun clique
non retén líquidos
á alba

e todo
para a aplicación de mensaxeira instantánea
me dicir
"o tempo
non se atopa
entre os seus contactos"

*  *  *

el tiempo
pasa 
huye
se despereza
y se vuelve mimoso

el tiempo
resbala por tu cintura
sin que yo
esté para verlo

el tiempo no se arrepiente
no se ilumina con un clic
no retiene líquidos
al alba

y todo 
para que la aplicación de mensajería instantánea
me diga
"el tiempo
no se encuentra
entre sus contactos"

Frantz Ferentz, 2013

domingo, janeiro 27, 2013

PENSAR QUE PENSAR



se cadra
pensas en pensar
porque pensas
que o pensamento che dá ás
cando o único que che dá
é indiferenza

e non me penses máis
porque pensares esgaza a túa figura
ou seica viches
o vento pensar
mentres zoa?

pensar
no sentido oposto ás agullas do reloxo
pensar
que existes
pensar
que non che levan
a vida de equipaxe alleo

tanto pensar
para a chuvia
vir de súpeto
e lavarche a pel
de pensamentos
esparexidos
polo corpo abaixo,
pensamentos nus
coma ti

quizá non es
máis ca un pensamento
e o teu corazón despalabrado
celebra a túa desfeita
cunha cervexa blasfema...
si
penso que
ha de ser iso

*  *  *

tal vez
piensas en pensar
que el pensamiento te da alas
cuando lo único que te da
es indiferencia

y no me pienses más
porque el pensar te desgarra la figura
¿o acaso has visto
al viento pensar
mientras sopla?

pensar
en el sentido opuesto a las agujas del reloj
pensar que existes
pensar
que no te llevan
la vida de equipaje ajeno

tanto pensar
para que venga
de repente la lluvia
a lavarte la piel
de pensamientos
esparcidos
por el cuerpo abajo,
pensamientos desnudos
como tú

quizás no eres
más que un pensamiento
y tu corazón despalabrado
celebra tu derrota
con una cerveza blasfema...

pienso que
ha de ser eso

Frantz Ferentz, 2013

terça-feira, janeiro 22, 2013

MULLER PRAIA - MUJER PLAYA



sería bo
descubrir a túa praia
baleira e obscenamente mollada

a praia
branca que insinúa a folla
ao pé do monitor
que as ideas
non teñen a coraxe de profanar

ao seu carón
o telemóbil
licuado polo medo
seica teme que maten o mensaxeiro
por iso
tolera como un indixente
preamares nas súas teclas

caerá a tarde
como sempre enganada polas horas
que moran baixo as unllas
suxas
da melancolía

sería bo
descubrir a túa praia
acaso oculta na pinza que reprime o teu cabelo


*  *  *

sería bueno
descubrir tu playa
vacía y obscenamente mojada

la playa blanca que insinúa la hoja
al pie del monitor
que las ideas
no tienen el coraje de profanar

al lado
el móvil 
licuado por el miedo
acaso tema que maten al mensajero
por eso
tolera como un indigente
pleamares en sus teclas

caerá la tarde
como siempre engañada por las horas
que habitan bajo las uñas
sucias 
de la melancolía

sería bueno
descubrir tu playa
acaso oculta en la pinza que reprime tu cabello

Frantz Ferentz, 2013

domingo, janeiro 20, 2013

DÉIXAME - DÉJAME



déixame aínda algunha opción
algunha páxina en branco que te idolatre
algunha estrela con arume de limón
algunha saba que non saiba cinguirse
á túa ausencia...

déixame aínda algunha esperanza
aínda que sexa pura poeira
mínteme máis unha vez
e dime
que un camiño de ferro percorre
a túa pelve
até a túa fábrica de enigmas
para alén dos nevoeiros
da túa barbadela

déixame imaxinar
como ten que ser beixarte
ás escuras
coas fadas a susurrar
adolescencia

déixame deixarte
co silencio
a trabar lentamente tanta ausencia
mentres debuxo as bocas do teu mundo famento
-de min?-

e logo
esquéceme
e invéntame de novo

* * *

déjame aún alguna opción
alguna página en blanco que te idolatre
alguna estrella con perfume de limón
alguna sábana que no sepa ceñirse
a tua ausencia...

déjame aún alguna esperanza,
aunque sea puro polvo
miénteme otra vez
y dime
que un ferrocarril recorre
tu pelvis
hasta tu fábrica de enigmas
más allá de la niebla
de tu barbilla

déjame imaginar
como ha se ser besarte
a oscuras
con las hadas susurrando
adolescencia

déjame dejarte
con el silencio
mordiendo lentamente tanta ausencia
mientras dibujo las bocas de tu mundo hambriento
-¿de mí?-

y luego
olvídame
e invéntame de nuevo

Frantz Ferentz, 2013

sábado, janeiro 19, 2013

NOITE, AREA E MEMORIA - NOCHE, ARENA Y MEMORIA



achégate á noite
coa guedella liberada
e apaña unha caneta

ditado das estrelas:
cara esencia
non me chovas máis na cara
porque aprendo
as túas humidades
de memoria

a area é branca
na pel que calas
e enchoupa o setestrelo o acibache
do teu cabelo
a miña sombra

améndoas
na túa boca
e
regueiros
que mudan de dirección
entre teus dedos

ditado das estrelas:
ven
conquista a rúa mollada
conversa coa chuvia
e aboia
transparente

*   *   *

acércate a la noche
con la melena liberada
y agarra un bolígrafo

dictado de las estrellas:
cara esencia
no me lluevas más en la cara
porque me aprendo
tus humedades de memoria

la arena es blanca
en la piel que callas
y empapa a la osa mayor el azabache
de tu cabello
mi sombra

almendras
en tu boca
y
arroyos
que cambian de dirección
entre tus dedos

dictado de las estrellas:
ven,
conquista la calle mojada
conversa con la lluvia
y flota
transparente

Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, dezembro 07, 2012

HA SER UN SOÑO - DEBE SER UN SUEÑO



ti e eu
a túa fazula ilustrada
fábulas sen letras
a correren pola túa barriga
e un futuro
que nos deixa os labios
cubertos de chocolate

ha ser un soño
si
non acordes se non queres

 *  *  *

tú y yo
tu mejilla ilustrada
fábulas sin letras
corriéndote pola barriga
y un futuro
que nos deja los labios
cubiertos de chocolate

debe ser un sueño
no despiertes si no quieres


Frantz Ferentz, 2012

domingo, dezembro 02, 2012

ALONGA A ETERNIDADE - PROLONGA LA ETERNIDAD



alonga
a eternidade
outros dez minutos

as túas forestas
aínda me susurran

* * *

prolonga
la eternidad
otros diez minutos

tus selvas
aún me susurran

Frantz Ferentz, 2012

E AÍNDA SORRIO - Y AÚN SONRÍO




e sorrío
mentres desafiúzas
as miñas entrañas
e desertizas
o meu nome
e destetas
as miñas esperanzas

e sorrío
porque mentres
me esqueces
non deixas de pensarme

*  *  *

y sonrío
mientras desahucias
mis entrañas
y desertizas
mi nombre
y destetas
mis esperanzas

y sonrío
porque mientras
me olvidas
no dejas de pensarme


Frantz Ferentz, 2012

sexta-feira, novembro 30, 2012

CAMIÑABAS POLA SOMBRA AZUL - CAMINABAS POR LA SOMBRA AZUL


onte camiñabas
pola sombra
azul
da melancolía
que non inclúe
os pregues das sabas

hoxe
porén
a túa pelve
é atalaia,
brisas
e hormonas
á beira da tenrura

descendo húmido
a túa mística
carnal

e quedo
a morarte


*  *  *

ayer caminabas
por la sombra
azul
de la melancolía
que no incluye
los pliegues de las sábanas

hoy
en cambio
tu pelvis
es atalaya,
brisas
y hormonas
al margen de la ternura

desciendo húmedo
a tu mística
carnal

y me quedo
a habitarte


Frantz Ferentz, 2012

GOLPE NA MESA - GOLPE EN LA MESA


alguén
bateu na mesa
coa mao

voaron medos
e teus ollos tristes
confirmaron
que o reloxo
comezara a marcha atrás

teño medo
dixo alguén

porén
de súpeto
as follas sabias de outono
recuperaron
a cor rosada
e a mao
que batera na mesa
finxiu que se magoara

a soidade
por un instante
virara
infancia

*  *  *

alguien
golpeó en la mesa
con la mano

volaron miedos
y tus ojos tristes
confirmaron que el reloj
iniciara su marcha atrás

tengo miedo
dijo alguien

pero
de repente
las hojas sabias de otoño
recuperaron 
su color rosa
y la mano
que golpeó la mesa
fingió haberse lastimado

la soledad
por un instante
se convirtió
en infancia


Frantz Ferentz, 2012

terça-feira, novembro 27, 2012

PEL - PIEL


e cando 
non me miran
e me apalpo
volto a descubrir
que teño a pel
toda feita de mulleres

e quererme
é querervos
e chovervos
é o outono no alento


* * *

y cuando
no me miran
y me palpo
vuelvo a descubrir
que tengo la piel
toda hecha de mujeres

y quererme
es quereros
y lloveros
es el otoño en el aliento

Frantz Ferentz, 2012

sexta-feira, novembro 09, 2012

EN LOS POROS DEL SILENCIO



corría el silencio
húmedo
calle abajo

llovía
silencio y
el silencio
era sombra

no se puede trasnochar,
me decía,
e intentar domesticar
la locura
que ruge 
en tus entrañas

más silencio
más noche
más piel contra la infamia

amanecí
sin quererlo
en los poros
de tu silencio

Frantz Ferentz, 2012

terça-feira, outubro 30, 2012

ESPREITA O OUTONO - ACECHA EL OTOÑO



o outono
hoxe
atacou polas costas

non tiven vagar
de reaxir
porque desde a alba 
xa espreitaba
toda a miña decadencia

irrompeu chovendo
batendo nos vidros 
das xanelas
adormecidas
e convocando 
a acacia do outro lado
da rúa erma

por fin
mirei aos ollos do outono
e vin
os ollos
do vello eléctrico
melancólico
a vagar sen paraxes
polo peito
en penumbra
da muller
que sempre
e nunca
abotoa silencios

---------------------------

el otoño
hoy 
atacó por la espalda

no tuve tiempo
de reaccionar
porque desde el alba
ya acechaba
toda mi decadencia

irrumpió lloviendo
batiendo en los vidrios
de las ventanas
aún dormidas
y convocando
a la acacia del otro lado
de la calle desierta

por fin
miré a los ojos del otoño
y vi
los ojos
del viejo tranvía
melancólico
vagando sin paradas
por el pecho
en penumbra
de la mujer
que siempre 
y nunca
abotona silencios

Frantz Ferentz