terça-feira, maio 27, 2014

QUANDO PERGUNTAS QUEM SOU



quem és?

não sou ninguém
e sou todos os alguéns
e os teus porquês
e as tuas moléculas
e até os teus odores
e sonolências
mais íntimos

sou
porque quero ser
porque me fazem ser
porque sendo sou
e assim me lembro
de que sou

sou
quando te abraço
e sinto o teu ventre
no meu ventre
e suspiras insondável

sou
simplesmente
e não
perguntes
mais quem sou


Frantz Ferentz, 2014

segunda-feira, maio 19, 2014

SE QUISERES LUZ


donde me saem as sombras
-perguntas-

do teu auto-exílio
minha impertinente
descalça
-respondo-
cada vez
que disparas ao mundo
anojada

e assim
crês que a impotência
se torna potência
violentando sílabas
átonas 
e inexpertas

mas se quiseres
luz
ao fundo da rua
uma cerdeira em flor
teima por 
a beijares

Frantz Ferentz, 2014


sábado, abril 26, 2014

HOY LLUEVE EN PRAGA


hoy
llueve 
en Praga

del todo ajena
me preguntas
cómo te quiero
si desnuda
o en esencia

desnuda
-te digo-
y mojada
en lluvia

te ríes
menuda
y te empapas
en la ventana
abierta

hoy
llueve
en Praga

hoy
yo soy 
la lluvia

Frantz Ferentz, 2014

sexta-feira, março 21, 2014

GOSTO DE LER-TE ÀS ESCURAS


No dia internacional
da poesia de 2014

no lombo da tua capa
ficaram umas cerejeiras a morar

nas badanas a tua vida brinca
não faz mal se prosa ou verso
ou invisibilidade

nas páginas há um caos com tua voz
e nem sei onde acabas
     se por acaso terminas

na prateleira procuro intimidades
onde apalpar as tuas coxas

finjo entender os teus títulos e subtítulos
e conotações mais húmidas

deixo cair o teu sutiã
como marcador de páginas

gosto de ler-te às escuras

Frantz Ferentz, 2014

quarta-feira, março 19, 2014

segunda-feira, março 17, 2014

VAMOS FALAR DE TI



vamos falar de ti
mulher
            cidade
                       página

uma rua não traçada
uma silhueta adolescente
um bocado de chocolate
uma carícia furtiva
uma essência improvisada
um beijo azul
horizontes em todas tuas florestas

vamos falar de ti
deusa
            coxas
                       praia

Frantz Ferentz, 2014

sábado, março 15, 2014

MUJER MEDITERRÁNEO



mujer
de costas
desnudas
mediterráneo
en mi boca
tus muslos 
a la intemperie
salados
y en tus ojos
sirocos
susurrando


Frantz Ferentz, 2014

quinta-feira, março 13, 2014

NÃO-GENTE ~ NO-GENTE


declaro-me
não-gente

sou
ficção

e um telefonema
inesperado


*  *  *

me declaro
no-gente

soy
ficción

y una llamada
inesperada


*  *  *


I declare 
myself
non-people

I am
fiction

and an unexpected
phone call


Frantz Ferentz, 2014

sexta-feira, março 07, 2014

ERES EDÉN



eres terreno de resistencia
eres barricada
y calle mojada
y silencio que conmueve

eres inundación
invisible 
e imprevista

eres himno
improvisado
al saltar de la cama
aún caliente

eres edén
bajo tu pelo 
y una revolución pendiente
antes de que amanezca


Frantz Ferentz, 2014

domingo, março 02, 2014

MODOS DE CHOVER



choveu
em pingas lentas
pelo teu queixo abaixo

choveu
no teu umbigo assulagado

choveram
azuis
faróis na tua boca

mulher com que partilho sofá e manta. tardes de inverno inventadas. teus cabelos com raízes no meu peito. mulher mais mulher. quero afim escorregar pela tua barriga improvisando

choveu
entre violinos

choveu-te

choveu-me

choveste

chovi

chovemos

Frantz Ferentz, 2014

sexta-feira, fevereiro 28, 2014

QUAL A TUA MORADA ~ DÓNDE HABITAS


qual a tua morada?
perguntas-me
gostaria de dizer
que oxalá eu
te morasse nua
mas se eu te morar
ficarias de mim vestida

*    *    *

¿dónde habitas?
me preguntas
me gustaría decir
que ojalá te habitase desnuda
pero si yo te habitase
estarías de mí vestida

Frantz Ferentz, 2014

quinta-feira, fevereiro 27, 2014

ME SUSURRAS A AUDREY HEPBURN



la cósmica rotación
de tus muslos
     a la deriva
     a mí
          recién descubierto
          planeta

en el postiempo
gusto en conocerte

mientras
me susurras
a Audrey Hepburn

Frantz Ferentz, 2014

domingo, fevereiro 16, 2014

EL MAR EN CUCLILLAS


A S.G.

el mar en cuclillas
frente a ti
mujer
        te pronuncia
tus párpados
atlánticos sin rumbo
y tu silencio
aroma de chocolate a la deriva

por tus dedos
resbala lluvia de canela
en tu barbilla
se desnudan
los cerezos del monte Fuji
sin rituales

pronto
acudirá mimosa
la pleamar a tus mejillas

Frantz Ferentz, 2014

sexta-feira, fevereiro 14, 2014

LA VISITA DE LA TRISTEZA


llamaron a la puerta
ni tímida ni enérgicamente
solo llamaron a la puerta
no fui a abrir
no hacía falta
era la tristeza
entró sola en casa sin anunciarse
lo sabía por su manera de besar la madera 
la tristeza
quería hacerme creer que no era ella
era ella
la tristeza
la puta tristeza
la que siempre seduce mis lágrimas
y me rapta el flexo
y me viola el escritorio
y me jode la intemperie
la tristeza
la tristeza amarillea las páginas que aún no he escrito
pasa la mano por debajo de mi camisa
seduce el vello de mi pecho
y yo cierro los ojos
pronuncio lunas azules
la decadencia me pronuncia melancólica
cuando me vacío se me acomoda la tristeza
la puta tristeza
con una mueca de orgullo
la tristeza se acurruca en mi tristeza
dentro, en la lluvia,
una farola intenta fumarse mi última memoria
... a la salud de la tristeza

Frantz Ferentz, 2014

domingo, fevereiro 09, 2014

DE MELANCHOLIA

a melancolia é un líquido intenso que escorrega pelo silêncio do teu peito até a planície das tuas coxas. enquanto dormes. eu contemplo o percurso da melancolia ao longo do teu queixo. vejo então os bazares dos teus aromas clandestinos, os teus caravançarais nunca declarados sob a blusa e os desertos que moram as tuas pernas. 

talvez chova fora. o farol da rua aprendeu a contar melancolias. um velho elétrico parte de nenhures e tenta encontrar a tua pelve sem cair na tentação do teu umbigo. não há percursos no teu corpo, tudo é para improvisar. melancolia é a tua pele. melancolia são teus olhos ocultos à sombra triste da almofada. melancolia que impregna os vidros de ti embafados. melancolia lenta e azul sempre da tua boca.



Frantz Ferentz, 2014

quinta-feira, janeiro 30, 2014

APENAS FICA ~ SOLO QUEDA


e afinal
de nós
apenas fica
o que somos

*  *  *

y al final
de nosotros
solo queda
lo que somos

Frantz Ferentz, 2014

PROMETO NO DESEMPOLVAR EXILIOS




El reloj sigue marcando silencios.
Las teclas que fielmente me sepultan el olvido
hoy se equivocan, tal vez aposta.

Pensaba que algún día sabría deciros esto,
mas hablar de uno mismo es abrir un boquete
en las entrañas de la memoria infectadas
de recuerdos. No es fácil, creedme.

Podría hablaros de un tiempo en que os acunaba
de noche mientras imaginábamos
que le preparábamos la cena a la luna,
recuerdo que incluso mi padre me cantaba
«luna lunera, cascabelera, debajo de la cama, tienes la cena».
Creo que yo nunca os lo llegué a cantar, porque
por entonces la luna ya era exilio
aunque os dijera que seguía allá fuera,
en algún recoveco, al fondo del pasillo.

Aquel reloj del silencio
aún hoy se me aferra a la muñeca, con la hora
senil e inventada, preguntándome dónde estáis. Entre pasos
le digo que él me responda por vuestra y todas las ausencias,
mas él calla con aún más silencio
y sé que recuerda el final de un bucle de infancia,
vuestra infancia que nos arrebataron.

Ojalá que la niñez se desescriba, pienso injustamente
de vez en cuando. Es ilógico creer que no os puedo anunciar
que a veces aquí nieva y que el blanco de mi cabeza pese a todo
va a más y no se derrite, tan solo se derrite
el tiempo que nos observa.

Voy a trazaros un puente en mi memoria.
Si retornáis, fingid que no me veis viejo,
yo aún conservo el manual de los abrazos más tristes,
intentaré no desempolvarlo.

Frantz Ferentz, 2014

quarta-feira, janeiro 22, 2014

Y SIN SABERLO



reencarnarme en lluvia para resbalarte por los hombros. saber que no sé quererte. morir de amor por equivocación. contar tus labios una y otra vez por temor a equivocarme. escribir en sueños con mi dedo en tu barriga. replicar silencios en lo oscuro de tu alcoba. fluir afluente de tus piernas. confudirte con la luna en tacones. olvidarme de olvidarte. nunca besarte.

A v i s o :
usen el amor
sin moderación
antes de que caduquen
sus cuerpos

Frantz Ferentz, 2014

segunda-feira, janeiro 20, 2014

PARIS SOUS TES PIEDS - PARÍS BAJO TUS PIES


pas plus de phrases
cohérentes
aujourd'hui
tes lèvres
sont une seule page
infinie
qui se passe
doucement
après chaque désire

je veux mieux
lire ta bouche 
éternelle
en silence
marées sous tes pieds
et un sofa clandestin
qui sent Paris

femme
et cité

encore plus
de désires


*  *  *

basta de frases
coherentes
hoy
tus labios
son una sola página
inacabada
que se pasa
lentamente
tras cada deseo

prefiero
leer tu boca
eterna
en silencio
mareas bajos tus pies
y un sofá clandestino
que huele a París

mujer
y ciudad

aún
más deseos

Frantz Ferentz, 2014

LLOVER SOBRE TU OMBLIGO


lluevo 
sobre tu ombligo

mi lengua traza
torrentes
y desemboco
en tu sexo
sin anunciarme

soy el atlántico
entre tus piernas

Frantz Ferentz, 2014

segunda-feira, dezembro 23, 2013

TEÑO SAUDADES ~ AÑORO


pedín
a ilegalización
das distancias
e a declaración
universal
do teu cabelo
na miña boca

teño tanta saudade
da chuvia
entre as túas coxas


* * *

pedí
la ilegalización 
de las distancias
y la declaración
universal
de tu pelo
en mi boca

añoro tanto 
la lluvia
entre tus muslos

Frantz Ferentz, 2013

NO CEU DA TÚA BOCA ~ EN TU PALADAR



houbo un tempo en que a foz da tristeza procuraba un mar na túa lingua. daquela a ausencia ecoaba húmida entre lenzois e fados fantasmas no ceu da túa boca. mais xa todo foi. atribuíron outra órbita ao planeta muller e a soidade foi declarada retórica. porén hai aínda furtivos que percorren as túas pernas de noite na procura de tigres en cío. e eu con eles.


* * *


hubo un tiempo en que la tristeza buscaba un mar para desembocar en tu lengua. por entonces la ausencia resonaba húmeda entre sábanas y fados fantasmas en tu paladar. mas ya no es así. asignaron otra órbita al planeta mujer y la soledad fue declarada retórica. aún así hay todavía furtivos que recorren tus piernas de noche en busca de tigres en celo. y yo con ellos  


Frantz Ferentz, 2013

sexta-feira, dezembro 13, 2013

E ANCORA NON SPUNTA / Y AÚN NO AMANECE



occhi
di cottone dolce
di vapore salato
di notte lenta sul Tago
viaggiando in un tram
fantasma

Lisbona
ti bacia
      principessa scalza

e ancora
non spunta

*   *   *

ojos
de algodón dulce
de vapor salado
de noche lenta por el Tajo
viajando en un tranvía
fantasma

Lisboa
te besa
      princesa descalza

y aún
no amanece

Frantz Ferentz, 2013